Atreyu - Lead Sails Paper Anchor (2007)

Jaaaa, de nieuwe CD is er. Na het wat tegenvallende A Deathgrip on Yesterday hoop ik dat deze wat meer in de stijl wordt van The Curse. Schijnt dat er echt allerlei soorten instrumenten inzitten dit keer, van violen tot turkse saz. De eerste single ''becoming the bull'' klinkt in ieder geval al erg lekker!

Ehm nog meer van The Curse af is deze. Er zit een gaatje in. De band mag wel een naamsverandering aannemen joh. Tuurlijk de chorusses en solo's zijn herkenbaar Atreyu. Echter waar A Deathgrip gewoon nog screams bevatte, zijn die op dit album nog veeeeel minder te horen. Ik zou dit album wel best progressief willen noemen voor Atreyu's doen, maar als je goeie Metalcore/Hardcore verwacht ben je aan het verkeerde adres.

Maar is die wel goed?

Geweldig album 4*

Is ie wel goed: Ja daar ben ik nog niet achter. Ik vind hem in ieder geval niet geweldig. Het gaat meer richting de rustige kant van Thrice ofzo of Lost Prophets. Kweet niet wat ik daar nu mee aan moet nog.

Ik heb m nu ook een paar keer beluisterd. Het is inderdaad een stuk anders maar toch zijn het wel allemaal lekkere nummers. Als ik m echt goed ken plaats ik een uitgebreide review.

slechtste album tot nu toe, sommige nummers lijken enorm veel op greenday. Veel meer emo nummers dan vorige albums.

Enige leuke nummers: Doomsday en Clean Sheets.

Clean Sheets is een bonus track en een cover van de Faith No More - Epic.

2.0*

oeh die cover moet ik dan es gaan checken. Om dit nu met Green Day te vergelijken gaat me wat ver. Ja, misschien de Green Day van American Idiot, dat kan.

Ok ik ga toch maar even mijn visie geven over deze plaat, alleen heb ik m nog niet zo heel vaak gehoord.

Wat ik heel jammer vind aan Lead Sails Paper Anchor is dat Atreyu niet echt is gegroeid met deze plaat. Hij is een stuk softer dan de andere drie en de grunts zijn bijna helemaal verdwenen. Punk lijkt steeds mee invloed te gaan hebben. De gelijkenis met het eerder genoemde Green Day vind ik dan ook niet zo vreemd. Ook hebben een hoop nummers een hoog meezing gehalte en ik weet zeker dat deze nummers het goed gaan doen tijdens optredens maar ik ben helaas bang dat Atreyu steeds meer mensen probeert aan te spreken (lees: wordt commercieler). Atreyu is altijd al een band geweest van snelle, harde nummers maar ze moeten eens leren dat het ook mooi is om een nummer een beetje op te bouwen. Bovendien mogen ze van mij vaker solo's laten horen aangezien ze een hele goeie gitarist hebben. Oh ja, en een nummer boven de 4 minuten zijn ze geloof ik ook vreemd. Ik zal hieronder even de nummers individueel toelichten:

Doomsday:
Het begint heel lekker met Dooomsday. Lekker hard en een pakkend refrein. En eindelijk horen we een lekkere solo in het begin.4*

Honor:
Refrein met een heel hoog meezing gehalte, maar zeker geen slecht nummer. 3,5*

Falling Down:
Het begin doet vermoeden dat we met een of ander slecht alternatief Engels gitaar bandje te maken hebben. Al snel volgt het refrein dat veel te veel wordt herhaald. Ook weer iets te veel punk wat mij betreft. Wel weer een solo'tje eindelijk. Maar die tijdsduur: 2:58. 3*

Becoming The Bull:
Dit is de single en was ook het eerst uitgelekt. Het is ook gelijk het een van de beste nummer van het album. Helaas mis ik ook hier de hardheid die we kennen van de vorige Atreyu albums. 4*

Lose It:
Baggernummer van de bovenste plank. Enorm zeikerig refrein. Vanaf 2:30 wordt ie heel ven best aardig om daarna alsnog te vervallen in het refrein. 2*

Two Become One:
Snel en mooi nummer. Veel afwisseling en het ritme loopt precies goed met de stem. 3,5*

No One Cares:
Doet me een beetje denken aan die nummers van Good Charlotte enzo. Heel moeizaam nummer en zo weer vergeten. 2*

Can't Happen Here:
Een van de hardste nummers van het album. Ook niet echt een pakkend nummer helaas. 2*

Slow Burn:
Lekker refrein maar ik weet zeker dat het ergens vandaan is gejat. 3*

Blow:
Hier laat Atreyu even weten wat ze vinden van mensen die moeite hebben met de switch die ze gemaakt qua style op dit album. Mensen zoals ik dus. Ik vind dit echter wel een van de beste nummers van het album. Lekker aggressief en rock''n roll en ik betrap me er elke keer op dat ik het refrein meezing. Eindelijk laat Atreyu weer zn ballen zien. En een nummer boven de 4 minuten; nou nou. 4*

Lead Sails Paper Anchor:
Laatste nummer van het album en een mooie ballad. Misschien wel het beste nummer van deze plaat. Heel gevoelig gezongen. Lijkt de perfecte aflsuiter voor een concert. En ja hoor ook deze gaat boven de 4 minuten . 4*

Dan kom ik uiteindelijk op een gemiddelde van: 3,5, en dat is precies goed voor dit album. Ik had er meer van verwacht maar uiteindelijk is wel een degelijk album geworden met een paar sterke songs. Het is echter wel het minste album van Atreyu. Het mist ook net even dat topnummer als Lip Gloss and Black, Dilated of Right Side of the Bed.

Maar mensen wanhoop niet. Op Halloween komt het nieuwe album van Avenged Sevenfold (waarvan het eerste nummer Critical Acclaim al is te downloaden) en die wordt nog 40x vetter dan deze!

Nu mijn voorlopig oordeel dan maar. Met A Deathgrip werd het geluid al een stuk gladder en meer meezingbaar. Die lijn is op deze plaat doorgetrokken en er is maar gelijk besloten het schreeuwen FLINK te minderen. Inderdaad ook te weinig solo's, terwijl Atreyu juist wel es van die lekkere solootjes had. Nuja, ze zoeken het maar lekker uit. Ik grijp wel weer terug naar The Curse of de voorganger. 2.5*

Als diehard Atreyu fan zou ik dit bagger vinden. Maar als ik dit objectief bekijk is dit een catchy rockplaat...

Anyways, als fan van Atreyu vind ik het zeker niet erg dat ze iets nieuw proberen, maar de weg die ze hier inslaan is toch wel de verkeerde IMO. De gruntzanger neemt op deze cd nog meer cleane vocals voor zijn rekening (nog meer dan op A Death Grip...).Wat dus wil zeggend at er nog nauwelijks wordt geburreld op deze cd. Spijtig, want je hoort echt dat hij niet clean kan zingen. Dit hebben ze dan maar opgelost door tonnen voicecleaner te gebruiken. Dat wordt wel op meerdere rockplaten gebruikt, en soms ook terecht... Maar dit is teveel van het goede.

Toch vond ik dit een aangename cd om naar te luisteren (beste nummers zijn IMO Blow, Doomsday en Becoming The Bull), al had ik nooit het gevoel dat ik naar Atreyu luisterde. Die zijn dood voor mij... De dagen van The Curse en Suicide notes zijn voorbij, jammer...

2.5/5

Ik heb het nog ff geprobeerd, maar ik ga dit echt niet kopen en nu ook van me pc afdonderen. kleine verlaging zelfs nog. 2*

goh, overheerlijke cd!!! heb atreyu altijd goed gevonden maar had altijd iets tegen dat gegrunt. die kerel kan echt niet grunten. ik heb echt niets tegen grunts, het is zowat dagelijkse kost voor mij maar hij kan het gewoon niet! het is niet voor iedereen weggelegt, zover is duidelijk. op deze cd screamt hij er gewoon heerlijk op rond en ook de cleane vocalen klinken minder geforceerd. deze cd is ook veel gevarieerder dan we gewoon zijn. zo zijn de toevoegingen van de trompetten in een van de songs erg gewaagt maar komt het erg leuk uit te verf. de bijna glamrock-klinkende blow is ook zo'n voorbeeld van het gevarieerdheid van deze cd. ik weet niet of het zal blijven maar ik geniet echt ongeloofelijk van deze cd, nóg meer dan bij hun andere.
5*

Berichten verplaatst naar Atreyu

Echt een harde tegenvaller dit. Wat zijn ze soft geworden op dit album zeg, het is bijna meer rock dan metal te noemen. De grunts zijn ver te zoeken. Opzich is het wel een tof album alleen dan had die van een andere band moeten zijn en niet van Atreyu.

2*

kwua instrumentaal zijn ze bijna niet 'versoft'. dat gevoel krijg je gewoon door de melodieuze zang. en wat is er trouwens mis met rock?

Er is niet per definitie iets mis met rock... ik houd er alleen niet van

dan valt er je niets te verwijten

Pff, wat een negatieve berichten hier...

Naamsverandering?
Neen toch niet. Wat is er mis mee om eens een meer experimentele plaat uit te brengen? Als je een band hebt opgericht en je neemt een bepaalde stijl aan, hoef je je niet per se aan die stijl te houden. Nogmaals, wat is er mis met iets nieuws proberen?

Niet gegroeid?
Nog zoiets. Ik ben het daar niet volledig mee eens. Ik denk dat een term als deze te persoonlijk is. Hoe moet de band dan groeien?

Maar het is allemaal wel zeer begrijpelijk. Die gevoelens had ik (op z'n zachtst gezegd) ook bij System of a Down (wat een kutband is dat toch geworden... ).

Maar eerlijk gezegd vind ik dat er niets mis is met deze plaat. Integendeel, hij klinkt erg lekker. Atreyu klinkt niet meer als de band die we op "The Curse" konden horen, laat staan de band van op het debuut.
Maar het is allesbehalve slecht. Geen gevoelige Metalcore, maar (Hard)Rock die lekker punky klinkt. Veel melodieuzer ook. De grunts/screams zijn zoals hierboven al gezegd veel minder te horen (understatement), maar die maken dan plaats voor sterke zanglijnen. Het riffwerk is op sommige nummers gelukkig nog niet verminderd, Lose It komt bvb nog altijd lekker hard aan. (Ook een nummer dat nog aan de oudere platen doet denken.)

Dus, zeker niet slecht, wat zeg ik: eigenlijk nog sterke plaat van deze jongens. Moet het nog een paar maal beluisteren, maar voorlopig schommelt het tussen de 3.5 en de 4*.

Ik houd er niet zo van, maar binnen het genre vind ik het toch wel een aardige. daarom een 3*

Uitstekend album, een lekkere mengeling van nu metal, metalcore en poppy punk. Bijzonder catchy songs, energiek uitgevoerd en vol afwisseling. Kan geen slechte song ontdekken, of het zou de onnodige bonustrack Clean Sheets moeten zijn. Beste nummer is wat mij betreft het heftige When Two Are One.

Niet zo'n bijzonder emo rock/metal bandje. Paar nummers waren echt verschrikkelijk, zoals When Two Are One. Maar er zaten ook wel strakke en verassende pareltjes bij. Daarom toch nog 3 sterren.

Ik vind When two are One net een van de betere nummers eiglk..

Redelijk. Dat is toch wat het overheersende gevoel is bij mij als ik hiernaar naar luister. Het geniale When Two Are One hier totaal buiten gelaten, want dat nummer is Een uitzondering op de popachtige nummers als Falling Down en Doomsday. Een redelijk cijfer voor een redelijk album,3*

Zeer fijn album. Ik snap niet waarom het zo'n lage score heeft ( misschien omdat het anders is dan de eerdere albums? ). Ik vind het een sterk album, als je het niet vergelijkt met Atreyu's vorig werk. Songteksten kunnen af en toe wel goedkoop zijn, maar voor mij telt de melodieën en atmosfeer veel meer. Favoriete track is het prachtige Lead Sails (And a Paper Anchor)

Gewoon een lekkere plaat. Niet bijzonder, maar ook niet slecht.