Taylor Swift - Midnights (2022)

Terug naar de POP!

Wat een aangename verrassing. Ik heb weinig meegekregen van de aanloop naar de release van dit album, omdat ik dacht dat het een soort Folklore part 3 zou worden. Maar dat is het dus niet!

Folklore en Evermore hadden wel lekkere nummers die ik nog regelmatig luister. Maar in z’n geheel luister ik ze bijna nooit. Voor mij veel te lang en eentonig. Gelukkig is dit album meer een geslaagde mix van het vrolijke album ‘Lover’ en de teenage-sound van ‘1989’ gemixt met de volwassen Taylor die we kennen van de Folklore era. Maar wel weer heerlijk terug naar de pop dus!

Inhoudelijk kan ik er na één keer luisteren nog weinig over zeggen, maar er zitten zeker van die lekkere Taylor songs op dit album die me doen denken aan ‘vroegere’ Taylor.

Dit album staat bij mij vandaag in ieder geval op repeat!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Taylor Swift - Midnights (3am Edition) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Taylor Swift - Midnights (3am Edition)
Na twee fantastische indiefolk albums in 2020 en twee geslaagde remakes van eerdere countrypop albums in 2021, keert Taylor Swift in 2022 terug naar de pop met wederom een geweldig album

Ik had stiekem gehoopt op een vervolg op Folklore en Evermore, maar op Midnights keert Taylor Swift terug naar de pop. Het is gelukkig wel pop van een niveau dat maar weinig muzikanten gegeven is. Samen met topproducer Jack Antonoff en in de op het allerlaatste moment toegevoegde bonustracks toch ook nog met Aaron Dessner, grossiert Taylor Swift in heerlijk lome en voornamelijk elektronisch ingekleurde popliedjes. Het zijn popliedjes die opvallen door de prachtige instrumentatie en productie en natuurlijk door de mooie stem van Taylor Swift, maar het zijn ook weer popliedjes die het eigenzinnige talent van de Amerikaanse muzikante laten horen. Knap dat ze het weer flikt.

Taylor Swift maakte op hele jonge leeftijd uitstekende countrypop, die ze na een aantal zeer succesvolle albums verruilde voor pure pop. In 2020 verraste de Amerikaanse muzikante met twee geweldige indiefolk albums, Folklore en Evermore, waarop ze samenwerkte met onder andere Jack Antonoff, Aaron Dessner en Justin Vernon (Bon Iver). Vorig jaar waren er de eveneens interessante remakes van haar albums Fearless en Red, maar voor nieuw werk van Taylor Swift moesten we wachten tot deze week.

Gisteren verscheen Taylor Swift’s nieuwe album Midnights, dat een paar uur na de release al gezelschap kreeg van de 3am Edition met zeven extra tracks. De laatstgenoemde versie van Midnights bevat maar liefst 70 minuten muziek en twintig songs. De zeven extra tracks op de 3am Edition maakte Taylor Swift samen met The National voorman Aaron Dessner, maar alle andere tracks dragen het stempel van topproducer Jack Antonoff, die ook meeschreef aan alle songs op de standaard editie van Midnights.

Je hoeft niet lang te luisteren naar Midnights om te kunnen concluderen dat Taylor Swift op haar nieuwe album de indiefolk van Folklore en Evermore weer achter zich laat en terugkeert naar de pop. De meeste songs op Midnights zijn vooral met elektronica ingekleurd en sluiten aan bij de aanstekelijke pop die Taylor Swift al eerder maakte. Het nieuwe album zal daarom mogelijk niet aan de smaak vallen bij een deel van de nieuwe zieltjes die Taylor Swift won met Folklore en Evermore, maar Midnights moet zeker niet te snel worden afgeschreven.

Zowel Jack Antonoff als Aaron Dessner hebben in productioneel opzicht vakwerk geleverd met de stem van Taylor Swift prachtig prominent in de mix. Midnights klinkt echt fantastisch en klinkt gelukkig zeker niet als een dertien in een dozijn popalbum. Taylor Swift staat ook dit keer garant voor in kwalitatief opzicht uitstekende songs en ze vertolkt ze zoals gewoonlijk met veel gevoel. De Amerikaanse muzikante is vanaf het begin van haar carrière een uitstekende zangeres, maar ze laat ook nog steeds groei horen.

Ik hou zelf wel van goed gemaakte popmuziek en hoewel ik Folklore en Evermore net wat hoger aansla dan Midnights, ben ik na een paar keer horen behoorlijk onder de indruk van het nieuwe album van Taylor Swift. Zelfs de 70 minuten van de 3am Edition van het album vliegen voorbij en tussen de twintig songs op het album zit er niet een die tegenvalt.

Taylor Swift kiest op haar nieuwe album misschien weer voor de pure pop die ze eerder maakte, maar ze laat ook horen dat ze een eigenzinnige muzikante is die geen blad voor de mond neem in teksten, die door Spotify in veel gevallen als expliciet worden aangeduid. Ook in muzikaal opzicht heeft het album, dat in de meeste songs de sfeer van de nacht ademt, heel veel moois te bieden.

De vooral elektronisch ingekleurde en meestal wat loom klinkende popmuziek op Midnights dringt zich, als je vatbaar bent voor dit soort popmuziek, echt genadeloos op en hoewel het songs zijn die vrijwel onmiddellijk bekend in de oren klinken en die in veel gevallen niet hadden misstaan op de eerdere popalbums van Taylor Swift, is Midnights net als Folklore en Evermore een album dat nog lang beter wordt.

Ik had, net als veel andere muziekliefhebbers, wel een beetje gehoopt op een vervolg op Folklore en Evermore, maar Midnights heeft me zeker niet teleurgesteld. Integendeel zelfs. En als dan ook Lana Del Rey nog meezingt in het heerlijke Snow On The Beach kan ik alleen maar smelten voor de zoete verleidingen van Taylor Swift. Prima album weer. Erwin Zijleman

Ik ben niet zo onder de indruk van deze plaat, die ik vooral als "eentonig" zou beschrijven. In principe is daar niet heel veel mis mee, maar ik mis toch echt een aantal uitschieters, of bangers, hier. Nu blijft het vooral wat simpel, zowel qua productie als qua songteksten.

Taylor Swift heeft de neiging om bepaalde thema's voortdurend te herhalen in haar muziek en dat gebeurt ook hier weer. Midnights heeft daardoor eigenlijk weinig nieuws te vertellen. Het jammere is dan niet eens dat je niets nieuws over Taylor leert, maar vooral dat sommige teksten simpelweg kinderlijk en stuntelig zijn. Ik kan bijvoorbeeld geen enkel excuus bedenken voor de stroom aan word vomit die op Anti-Hero te vinden is, één van de betere songs op het album:

Did you hear my covert narcissism
I disguise as altruism
Like some kind of congressman?

Het zou haar dus wellicht goed doen om nieuwe samenwerkingen aan te gaan met ervaren songwriters.

In het algemeen vind ik dit vooral een erg veilig en oninspirerend werk, verteld en geschreven door een miljonair die misschien gewoon niet heel veel meer te zeggen heeft. Dat kan ik beter verteren wanneer de nummers simpelweg plezier vieren of wat steviger in elkaar steken qua songwriting en productie, maar dit voelt vooral als een makkelijk verteerbaar product voor haar onstopbare fanbase.

En dit is een volledige sidenote, losstaand van de review, maar ik zou het waarderen als het kapitalistische randje iets van Taylor Swifts album promotie campagnes geschuurd zou kunnen worden; haar merchandise store is echt een walhalla van wegwerpprullaria en de tientallen unieke versies van de LP dragen alleen maar bij aan overconsumptie.

De lp inmiddels tig xx op den draaitafel en ja, wat ik al schreef, Maroon maar ook Anti-Hero zijn bijzonder fraaie songs, in elk geval die mij wel liggen ja. Blijft tuurlijk een persoonlijk iets, smaak en zo. Een album wat steeds meer, per draaibeurt, prijs geeft en dus dieper tot en in mij doordringt. En een bewijs dat Folkore en Evermore het begin waren van een growing up. Hetgeen niet betekent dat het daarvoor niet goed was, neen neen, verre van want al haar vinyl staat hier ja. She sure has come a long way. En xcuse moi, het middle-of-the-road gehalte zie ikdus niet. Oops, hoor ik niet neen
Al naar gelang je dat begrip zou willen definiëren dan wel....

"MIDNIGHTS" is het tiende studioalbum van de Amerikaanse zangeres Taylor Swift, haar twee re-recordings die vorig jaar verschenen niet meegerekend. Die re-recordings waren zogenaamde Taylor's Versions, oftewel ze heeft ze opnieuw opgenomen zoals ze eigenlijk bedoeld waren? Misschien wel, misschien niet, hoe dan ook, de op 13 december 1989 in West Reading Pennsylvania USA geboren Swift doet het tegenwoordig op geheel eigen wijze.

Ze was nog geen 17 jaar, toen haar debuutalbum "TAYLOR SWIFT" uit werd gebracht, met als resultaat een instant succes, een millionseller. Dat succes werd met het tweede album, "FEARLESS" meer dan verdubbeld, de single "LOVE STORY" was haar eerste Nederlandse Top 40 hit. Dit was in 2008 en de 14 jaar die hierop volgden, waren voor de zangeres, die ook in een enkele films acteerde, zeer succesvol. De albums "RED" uit 2012 en "1989" uit 2014 waren grote kassuccessen, de singles "SHAKE IT OFF", "I DON’T WANNA LIVE FOREVER" met Zayn en "LOOK WHAT YOU MADE ME DO" waren top 10 hits in de Nederlandse Top 40 en ze werd veelvuldig onderscheiden met verschillende awards en prijzen. In 2019 bracht de op een kerstbomenkwekerij opgegroeide zangeres een kerstsingle uit, het toepasselijke "CHRISTMAS TREE FARM". In 2021 kwamen twee albums uit, de folky pop-achtige "FOLKORE" en "EVERMORE", waarvan ik vooral de eerste erg mooi vind.

Album tien is dus "MIDNIGHTS", dat afwijkt van die twee recente platen. Dit schijfje heeft een meer synth-pop stijl én is een concept album. Swift beschrijft in de dertien tracks de wijze waarop zij slapeloze nachten heeft doorgebracht. Ze noemt het zelf “een reis door verschrikkingen en zoete dromen”, met thema's als verliefdheid, "wat als" situaties, wraakacties en break-ups. Ongekend boeiend qua thematiek en dan reist de vraag of het dan ook een boeiend en goed album is. Het antwoord daarop is volmondig ja. Op de dag dat het uitgebracht werd, was het op Spotify het meest gestreamde album ooit en de verkoopcijfers zullen wel dezelfde kant op gaan. "MIDNIGHTS" werd uitgebracht in twee edities, de reguliere en de "3AM EDITION" met daarop zeven extra tracks.

Het reguliere schijfje klokt 44 minuten, heeft dus dertien tracks en gaat van start met "LAVENDER HAZE", in de jaren vijftig een Engelse term voor verliefd zijn. Een prettige beat begeleid je door het pakkende nummer en maakt meteen duidelijk dat je iets anders voorgeschoteld krijgt, dan de voorgaande twee albums. “MAROON” gaat in tempo iets naar beneden, prachtige en sfeervolle instrumentatie geeft het nummer een dreigende sfeer. Het is één van meerdere songs die een zogenaamde explicit lyric heeft, die ik dan ook wel weer passend vind, omdat Swift daarmee haar gevoel meer betekenis en kracht geeft. “ANTI-HERO” is op single uitgebracht en is een heerlijk, modern popliedje. Prachtige synthesizer arrangementen, lekkere melodie, gewoon een prima liedje. Eén van mijn hoogtepunten is het duet met Lana Del Rey, “SNOW ON THE BEACH”. Mooi opgebouwd, spannend, minimale instrumentatie, ingetogen gezongen, een erg goed nummer. Het tempo gaat iets omhoog in “YOU’RE ON YOUR OWN, KID”, maar ook hier zit een bepaalde opbouw in, waardoor het niet meteen zijn geheimen prijs geeft. “MIDNIGHT RAIN” begint met een vervormde stem en de instrumentatie is boeiend, “QUESTION…?” heeft ongeveer hetzelfde tempo als het vorige nummer en is weer een voorbeeld van “less is more”. Je hoeft niet altijd alles vol te stoppen met verschillende instrumenten, met soms minimale begeleiding bereik je soms evenveel.

Het kortste nummer is “VIGILANTE SHIT”, ook weer die prachtige arrangementen, mooie melodielijn en ingetogen zang. Synthesizer klanken leiden “BEJEWELED” in, pakkend tempo en een opgewekte melodie, in “LABYRINTH” zingt Swift ingetogen en het ritme is weer dreigend en spannend. Ik vind de regel “You Know How Much I Hate That Everybody Just Expects Me To Bounce Back Just Like That” veelzeggend. Swift ervaart dus de druk en mening van de buitenwacht en heeft daar een duidelijke mening over. “KARMA” is het meest poppy nummer van “MIDNIGHTS”, “SWEET NOTHING” is een beklemmende ballad en album afsluiter “MASTERMIND” bouwt in drie minuten langzaam naar een einde, zonder dat het met een met een knal eindigt.

“MIDNIGHTS” is een zorgvuldig gemaakt album, met een sfeer die in alle nummers leidend is en die de kwaliteit alleen maar ten goede komt. Taylor Swift heeft mij opnieuw verrast met een erg goed album, waarop ze op sublieme wijze bespreekt hoe ze met gevoelens, die we allemaal kennen, is omgegaan. De wijze waarop ze daar dan muziek aan heeft toegevoegd, maakt het tot een prachtige en intrigerende reis van zo’n drie kwartier door het leven van de nu 32 jarige Taylor Swift.

Taylor Swift, 2022. - Staat ze ineens op een ijl hoogtepunt, breekt ze zelfverzekerd het ene record na het andere, verandert alles wat ze aanraakt in puur goud. Op dit eigenste culminatiemoment zo ziet Taylor Swift bij de release van haar laatste album 'Midnights' haast verwacht een immense, voorheen ongekende streamingsstormloop losbarsten.

Ja, zelfs met een eerlijke, open conceptplaat als dit 'Midnights'. Want misschien had je het ook, na haar vorige albums 'Folklore' en 'Evermore' van verleden jaar, na het inladen van al die sfeervolle ingetogenheid van twintig verse, subtiele synthpopsongs, perfect gezongen en verre van goedkoop, dat er toch wel echt weinig was dat zich al onmiddellijk nestelde. En voor wie 't betreuren zou, niks, helemaal geen direct inslaande hits hier of oorwurmen. Stapje achteruit dan maar misschien, zoals ook Swift zelf blijkbaar heel welbewust deed en al die ragfijne melodieën gewoon rustig laten indalen. Dan, na een paar draaibeurten van die toch wel geheel 'anders dan andere' zachte nachtplaat, voel je met de opkomende schittering en glans ook je eigen invulling zijn weg vinden. Tegen die tijd heeft 'Midnights' je gegarandeerd al goed te pakken.

Er wordt heel wat afgezongen op dit deemsterige album van Taylor Swift, haar authentiek relaas van een resem slapeloze nachten in onzekerheid. "Een reis door verschrikkingen en zoete dromen", beweerde ze met enig gevoel voor drama. Afgeslankt in een concept van dertien songs. Een middernachtelijk samengaan van koortsige, broeierige soundscapes en cryptische, vaak ongezouten, van krachttermen voorziene schrijfsels die zich meesterlijk voor je ontvouwen. Rechtstreeks uit een dagboek vol intieme zieleroerselen en tranen. Heeft ze het daar over liefde in velerlei gedaanten, natuurlijk, én frustraties, kwelgeesten, woede, angst en lik op stuk. Voor Swift lyrische voortzetting van haar vurige, tegelijk schemerige odyssee van zelfreflectie en bekentenissen. Dertien etapjes hier, over waar ze zichzelf als serene volwassen vrouw van vlees en bloed tegenkwam en over waarheen ze straks ook wel naartoe wil. Maar warempel, drie uur na de 'Midnights'-release verrast Swift alweer: met een 'heruitgave' van het gloednieuwe album. Werden er losjes (en voor velen wellicht frustrerend) nóg eens zeven '3am Tracks' toegevoegd, liefelijk toegelicht als "de zeven songs geschreven om die magische dertien te vinden". Wat die bonusreeks van drie uur later betreft stond Aaron Dessner als producer aan het roer en schiet het galopperende, heel directe 'Would've, Could've, Should've', over de complexe relatie van een tienermeisje met een dominante oudere man, er bovenuit.

Vriend-producer Jack Antonoff zat voor het hoofdgerecht 'Midnights' (weer) aan de knoppen én aan de schrijftafel. Hij leverde Taylor's intimiteiten uiteindelijk telkens af in het meest passend elektronisch bad aan synth-tonen, al of niet voorzien van stemvervormingen, house- en trapbeats en veel ander moois.

Midnight 1 - Gelaagde opener 'Lavender Haze', op een spannende beat samengezongen met Zoë Kravitz, draagt op hoogst zwoele wijze passionele liefdesgloed uit en leert tegelijk hoe de verheven liefdesdeugd te behoeden voor externe stoorzenders. Tegelijk schopt ze hevig tegen oubollige genderverwachtingspatronen aan.

Midnight 2 - Nog meer liefde in het wondermooie vol ambient ronkende 'Maroon'. Liefde in variaties van rood. Een volwassen, donkerder versie van romantische lovestory, waar de tinten van Taylor's blind gepassioneerd 'rood' - herinner 'Red' - nu uitgedeemsterd zijn naar het complexere, rijpere 'kastanjebruin-karmijnrood'.

Midnight 3 - Volgt dan als wat vreemde eend in de bijt, leuke single 'Anti-Hero'. Sowieso weer een pareltje van compositie én haar eigen duivelse favoriete nummer. Waarin ze vol zelfspot in zichzelf duikt en zich daar in vernietigende zelfhaat omschrijft als probleem van haar eigen story en 'het monster op de heuvel'.

Midnight 4 - In het licht dromerige, donzige sfeertje van volgend hoogtepunt 'Snow on the Beach' krijg je hemelse samenzang met haar idool Lana Del Rey. Hartverwarmende melodische song over simultaan op elkaar verliefd worden.

Midnight 5 - In het fragiele 'You're on Your Own, Kid', met zacht pulserende, opbloeiende beat en mooie verweven gitaren, zingt Taylor in de derde persoon over zichzelf als jong 'kid'. Een indringende song over gemiste kansen en het zoeken om als individu toch onafhankelijk jezelf te worden. Intrigerend vooral de passage "I looked around in a blood-soaked gown", verwijzend naar de met bloed overgoten horror-Carrie uit de film en meteen duidelijk makend hoe ze terugkijkt op haar publieke vernedering door Kanye West in 2009.

Midnight 6 - In 'Midnight Rain', druppelen op een popritme en een mix van synthgeluiden middernachtelijke herinneringen binnen aan een ooit omwille van de zangcarrière door haar afgebroken trieste liefde.

Midnight 7 - 'Question...?', andermaal mijmeringen over een voorbije relatie en vooral over het daarbij onuitgesprokene. Net zoals in die andere relatiesong 'Lukt Het Met Hem' van De Mens.

Midnight 8 - Het stoere 'Vigilante Shit', minimale beat overheen zwaargalmende synths, is zwoel opbouwend. Vlijmscherpe, weliswaar niet exploderende weerwraaksong naar luitjes als, opnieuw Kanye West en onfrisse ex-zakenpartner Scooter Braun.

Midnight 9 - Gefrustreerd in een relatie waar je niet op je waarde geschat wordt? Het sprankelende 'Bejeweled' glittert en stuitert van zelfvertrouwen en leert ook jou, waar nodig, hoe in een mum van tijd weer 'bejewelled' te zijn.

Midnight 10 - 'Labyrinth' is een tragere dancepopsong die afrekent met falikant verlopen liefde en tegelijk met de niet evidente verwachtingen om dan ook zomaar weer op te veren.

Midnight 11 - Op de onzekere hartslag van het sprankelende 'Karma', door elkaar vloeiende drums, gitaar en synths, kom je precies waar Swift je wil hebben. Laat haar rechtuite reflecties over wie haar ooit onrecht aandeed maar melodieus zijn gangetje gaan, op de maat van haar stokpaardje, karma, krijgt iedereen vroeg of laat wat hij verdient.

Midnight 12 - Nog een tedere, zorgeloze lovesong is die ballade 'Sweet Nothing', roept met zijn sobere pianobegeleiding en blazers een sfeertje van de seventies op.

Midnight 13 - In het afsluitende 'Mastermind', song waarop ze zich opnieuw biezonder trots voelt, maakt ze nochtans weer een weinig flatterend zelfportret. Haar opzet was aldus de lyrics - beetje inbeelding wel graag - tussen de romantiek door vooral te klinken 'alsof een schurk net de kamer is binnengekomen'.

Terugkijkend, een stralende 'the morning after'. Taylor Swift heeft zichzelf in het hele productieproces van dit 'Midnights' niet opnieuw moeten uitvinden. Zat ze voorheen al in de country, de pop of de folk, lijkt het er nu op dat ze hier grotendeels naar haar vroegere luchtiger platen als '1989', 'Reputation' en 'Lover' is gaan terugkijken, waarboven ook al nevelige synthpopwolkjes dreven. Maar als de vrouw die ze nu is, die trouwens in 2021 als assertieve weerwraak ook al 'Fearless' en 'Red' een volwassen remake gaf, gaat ze daarmee nu wel veel verder dan toen. Ze brengt haar twintig vriendelijke popsongs met een unieke, heel nieuwsoortige coole flair en ingetogenheid. En het natuurtalent dat ze al had vanaf dag één bevestigt ze met iedere nieuwe productie. En ja, natuurlijk was die hele middernachtreeks voor haar niet écht fatale verschrikking of nachtmerrie. Want van Taylor Swift, weten we het al lang, ze was en blijft in alles altijd al een survivor pur sang en zo zijn ook deze songs. Laat de kritikasters dus maar komen.
Zoveelste topplaat van La Swift.

Taylor Swift is een vrouw van 33.
Ik weet niet in welke leefomgeving jij verkeerd, maar ik moet dat niet maken, om mijn vrouwelijke vrienden of collega's meisje te noemen. En terecht. Helemaal prima om haar muzikale kwaliteiten in twijfel te trekken, maar dat badinerende toontje dat een aantal (voornamelijk) mannelijke users hier blijft tentoonspreiden, raakt sleets.

Een heel leuk aanstekelijk album weer! Het klinkt niet echt als iets vernieuwends helaas, maar meer van wat we al van haar hebben gehoord en dat uiteindelijk toch jammer! Alhoewel staan er een heleboel erg goede popnummers op. Eigenlijk is geen enkel nummer slecht alleen kan ik mij niet zo vinden waarom Lavender Haze zo'n populair nummer is. Dat vind ik dan één van de mindere nummers van het album inclusief bonustracks en dat voor een single!