Taylor Swift - Midnights (2022)

Eindelijk weer nieuwe muziek van Taylor. Tussen de heropnames van haar oude albums door krijgt "Midnights" het daglicht te zien. Songs over vele slapeloze nachten en nachtmerries. Benieuwd naar de samenwerkingsverbanden (o.a. Drake wordt genoemd)
Zin in, hoe dan ook.

Nooit echt fan geweest maar omdat ik veel mensen en vrienden ken die haar goed vinden ga ik er toch eens voor zitten.
Met vrees voor het ergste maar ya never know

Snow On The Beach is een samenwerking met Lana Del Rey

Drake? Oh my God dat zou geen goed nieuws zijn. Haar samenwerking met Lana lijkt logischer, aangezien beide dames goed bevriend zijn met Jack Antonoff en hij meerdere malen producties voor hun albums onder handen nam. Hij schijnt ook betrokken te zijn bij Midnights, en dat is goed nieuws. Hij is samen met Taylor een enorm fijn duo, met name de hooks in hun liedjes springen er altijd echt uit. Ik ben zeer benieuwd, en vind de titels van de nummers alvast intrigerend. Laat maar komen!

AOTY

Niet op Musicmeter in ieder geval. Red (TV) haalde niet eens de top 100. Maar voor de harde Swiftie kern hier maakt dat niet uit.

Afgezien van haarkleur roept de hoes een Blondie-gevoel op. Maar die muzikale route kan ik me niet voorstellen.

Eens, met name kant 2 ziet er erg sterk uit.

Een bewerking van T-Spoon's "Sex on the Beach"?

Of Lana's eigen High on the Beach.

Echt zo benieuwd hiernaar... Anderzijds: Taylor kan toch niks verkeerd doen, dus ik ga dit sowieso grijs draaien

De hoes en tracklist lijkt zo van een power pop plaat te komen uit de jaren 90.

Tiktok Tiktok Tiktok het is bijna zover. Set your alarms.

Echt een plaat om aan m’n dochter te vragen hoe goed het is.

Heb overigens begin deze week de docu op Netflix samen met m’n dochter bekeken. Taylor heeft wel indruk op mij gemaakt

Ik ga me morgen er ook maar is aan wagen. Misschien word ik ook ooit wel een swiftie

Kun je zelf geen mening vormen?
Of benijd je Tay Tay, maar sta je jezelf dat niet toe?

Natuurlijk wel. Mijn punt is natuurlijk dat ik over Taylor Swift een dialoog met mijn puberdochter kan voeren zonder zelf de wijsneus te zijn, zoals bij Kate Bush of bij Jefferson Airplane (wat ze ook mooi vindt).

er zijn nog eens 7 tracks vrijgegeven. de 3am edition ( moet die ook weer gekocht?) Stem volgt later over het album. Het regent trouwens wel jubel recensies !

Terug naar de POP!

Wat een aangename verrassing. Ik heb weinig meegekregen van de aanloop naar de release van dit album, omdat ik dacht dat het een soort Folklore part 3 zou worden. Maar dat is het dus niet!

Folklore en Evermore hadden wel lekkere nummers die ik nog regelmatig luister. Maar in z’n geheel luister ik ze bijna nooit. Voor mij veel te lang en eentonig. Gelukkig is dit album meer een geslaagde mix van het vrolijke album ‘Lover’ en de teenage-sound van ‘1989’ gemixt met de volwassen Taylor die we kennen van de Folklore era. Maar wel weer heerlijk terug naar de pop dus!

Inhoudelijk kan ik er na één keer luisteren nog weinig over zeggen, maar er zitten zeker van die lekkere Taylor songs op dit album die me doen denken aan ‘vroegere’ Taylor.

Dit album staat bij mij vandaag in ieder geval op repeat!

En swifties? Is het de moeite waard om deze te luisteren

Sometimes I feel like everybody is a sexy baby/And I’m a monster on the hill

Ben geen swiftie, maar dit bevalt me goed tot nu toe.

Tussen mij en Taylor zal het nooit wat worden, figuurlijk dan natuurlijk
Ik zie de genialiteit die veel mensen zien er niet in.
Voor mij zijn het veel niemands dalletjes met af en toe een redelijk pop-nummer er tussen.
Het was ook een hele zit om er doorheen te luisteren moet ik zeggen.

Geef haar albums gek genoeg altijd even een luisterbeurt; heel af en toe zit er een poppy plaatje tussen wat me wel bevalt. Maar moet zeggen dat ik bij dit album het gevoel heb dat ik naar één en dezelfde drumcomputer en bass lijn zit te luisteren. Allemaal iets teveel eenheidsworst en iets teveel "sugar coating". Af en toe duidelijke gelijkenissen met Lana Del Rey (jaja, werkt ze mee, maar ook een paar nummers zonder Lana del Rey). Maar doe me dan maar ieder ander album van Lana Del Rey.

Heel positief verrast.

Geen uberfan maar dit is een klassevolle plaat. Tweede helft is wat mij betreft ook een stuk beter dan de eerste, met Mastermind en Bejeweled als uitschieters. Ga hier nog wel even van genieten gok ik.

Het bestelde vinyl en de CD komen pas maandag bij mij binnen, maar vandaag heb ik al een aantal nummers beluisterd. Mijn eerste indrukken zijn nog niet juichend. Qua sound lijken er een aantal vergelijkbare songs van de laatste 3 reguliere albums te zijn gehaald, het is te herkenbaar. Bovendien begint die huiskamerproductie (synthesizer, drumloopjes) van Jack Antonoff bij mij wat te schuren. Misschien moet Taylor eens afscheid van haar vriend Jack nemen. Dat de grote hits hier ontbreken is geen probleem, maar het klinkt allemaal wat bleekjes. De meeste kritieken zijn wel erg goed. Rolling Stone en The Independent delen zelfs 5 sterren uit. Ik ben er zelf nog niet uit. Heb zeker nog een aantal intensieve luistersessies voor de boeg, waarbij de extra tracks ontbreken (nogal irritant om daar na de preorder mee te komen). Meestal hebben haar nieuwe nummers ook wat tijd nodig om te groeien. To be continued en Swiftie forever .

Geef het wat tijd Yield.
Toen ik vanochtend Midnights in de trein een eerste luisterbeurt gaf, was ik best teleurgesteld. Ik zag deze sound niet aankomen, had eerder op een voortzetting van folklore en evermore gehoopt.
Midnights ontplooid zich traag en klinkt meer als haar oudere werk, maar dan wat meer onderkoeld en volwassen. Er zijn geen knallende hooks of refreinen, het album moet het meer hebben van sfeer. En die sfeer is zoals gezegd meer onderkoeld, met trage trap beats, en veel synths. Op het eerste gehoor ligt saaiheid op de loer, maar een nummer als Maroon kent met z'n langzame en spaarzame opbouw een prachtige finale. Ook vocaal is dat nummer heel gelaagd. Ook het nummer met Lana del Rey is fraai.
Ik ben wel blij dat ik voor het standaard vinyl ben gegaan. De blauw wit tinten passen beter bij de muziek dan alle andere versies met retro achtige voorstellingen.
Geen idee hoe het album uiteindelijk gaat rijpen, maar als ik morgen thuis kom ligt Midnights op de deurmat op me te wachten. Morgenavond ga ik het album met wat sterks nuttigen. Een stem vogt dus later.

De smaakvolle folk-plaat Folklore kon me bekoren. Ondanks het suikerzoete, brave, conventionele kantje dat nu eenmaal eigen is aan Taylor Swift.

Nu luister ik naar Anti-Hero. En dat lijkt terug naar af. Please, leg me in hemelsnaam uit waar de fuzz vandaan komt...Ik vind dit generieke pop. Kan iemand argumenteren dat dit niet het geval is?

Dat is het geval. Maar wat is daar mis mee? Ik denk dat de old school Taylor luisteraars (-inmiddels zijn dit, pak ‘m beet, twintigers-) dit meer waarderen dan de vorige 2 albums.

Wat dat betreft heeft ze wel wat trekjes van GaGa. Ze wisselt af in stijlen en genres en maakt zo voor ieder wat wils.

Dat alles vlak is en er werkelijk niets in te ontdekken is of voor mij te genieten valt. Maar ik pik er nu 1 liedje uit. Ik heb maar 1 leven en ben een veelvraat wat muziek betreft, dus ga het hier maar bij laten. Als het ni klikt,klikt het niet.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Taylor Swift - Midnights (3am Edition) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Taylor Swift - Midnights (3am Edition)
Na twee fantastische indiefolk albums in 2020 en twee geslaagde remakes van eerdere countrypop albums in 2021, keert Taylor Swift in 2022 terug naar de pop met wederom een geweldig album

Ik had stiekem gehoopt op een vervolg op Folklore en Evermore, maar op Midnights keert Taylor Swift terug naar de pop. Het is gelukkig wel pop van een niveau dat maar weinig muzikanten gegeven is. Samen met topproducer Jack Antonoff en in de op het allerlaatste moment toegevoegde bonustracks toch ook nog met Aaron Dessner, grossiert Taylor Swift in heerlijk lome en voornamelijk elektronisch ingekleurde popliedjes. Het zijn popliedjes die opvallen door de prachtige instrumentatie en productie en natuurlijk door de mooie stem van Taylor Swift, maar het zijn ook weer popliedjes die het eigenzinnige talent van de Amerikaanse muzikante laten horen. Knap dat ze het weer flikt.

Taylor Swift maakte op hele jonge leeftijd uitstekende countrypop, die ze na een aantal zeer succesvolle albums verruilde voor pure pop. In 2020 verraste de Amerikaanse muzikante met twee geweldige indiefolk albums, Folklore en Evermore, waarop ze samenwerkte met onder andere Jack Antonoff, Aaron Dessner en Justin Vernon (Bon Iver). Vorig jaar waren er de eveneens interessante remakes van haar albums Fearless en Red, maar voor nieuw werk van Taylor Swift moesten we wachten tot deze week.

Gisteren verscheen Taylor Swift’s nieuwe album Midnights, dat een paar uur na de release al gezelschap kreeg van de 3am Edition met zeven extra tracks. De laatstgenoemde versie van Midnights bevat maar liefst 70 minuten muziek en twintig songs. De zeven extra tracks op de 3am Edition maakte Taylor Swift samen met The National voorman Aaron Dessner, maar alle andere tracks dragen het stempel van topproducer Jack Antonoff, die ook meeschreef aan alle songs op de standaard editie van Midnights.

Je hoeft niet lang te luisteren naar Midnights om te kunnen concluderen dat Taylor Swift op haar nieuwe album de indiefolk van Folklore en Evermore weer achter zich laat en terugkeert naar de pop. De meeste songs op Midnights zijn vooral met elektronica ingekleurd en sluiten aan bij de aanstekelijke pop die Taylor Swift al eerder maakte. Het nieuwe album zal daarom mogelijk niet aan de smaak vallen bij een deel van de nieuwe zieltjes die Taylor Swift won met Folklore en Evermore, maar Midnights moet zeker niet te snel worden afgeschreven.

Zowel Jack Antonoff als Aaron Dessner hebben in productioneel opzicht vakwerk geleverd met de stem van Taylor Swift prachtig prominent in de mix. Midnights klinkt echt fantastisch en klinkt gelukkig zeker niet als een dertien in een dozijn popalbum. Taylor Swift staat ook dit keer garant voor in kwalitatief opzicht uitstekende songs en ze vertolkt ze zoals gewoonlijk met veel gevoel. De Amerikaanse muzikante is vanaf het begin van haar carrière een uitstekende zangeres, maar ze laat ook nog steeds groei horen.

Ik hou zelf wel van goed gemaakte popmuziek en hoewel ik Folklore en Evermore net wat hoger aansla dan Midnights, ben ik na een paar keer horen behoorlijk onder de indruk van het nieuwe album van Taylor Swift. Zelfs de 70 minuten van de 3am Edition van het album vliegen voorbij en tussen de twintig songs op het album zit er niet een die tegenvalt.

Taylor Swift kiest op haar nieuwe album misschien weer voor de pure pop die ze eerder maakte, maar ze laat ook horen dat ze een eigenzinnige muzikante is die geen blad voor de mond neem in teksten, die door Spotify in veel gevallen als expliciet worden aangeduid. Ook in muzikaal opzicht heeft het album, dat in de meeste songs de sfeer van de nacht ademt, heel veel moois te bieden.

De vooral elektronisch ingekleurde en meestal wat loom klinkende popmuziek op Midnights dringt zich, als je vatbaar bent voor dit soort popmuziek, echt genadeloos op en hoewel het songs zijn die vrijwel onmiddellijk bekend in de oren klinken en die in veel gevallen niet hadden misstaan op de eerdere popalbums van Taylor Swift, is Midnights net als Folklore en Evermore een album dat nog lang beter wordt.

Ik had, net als veel andere muziekliefhebbers, wel een beetje gehoopt op een vervolg op Folklore en Evermore, maar Midnights heeft me zeker niet teleurgesteld. Integendeel zelfs. En als dan ook Lana Del Rey nog meezingt in het heerlijke Snow On The Beach kan ik alleen maar smelten voor de zoete verleidingen van Taylor Swift. Prima album weer. Erwin Zijleman