Fine Young Cannibals - Fine Young Cannibals (1985)

Een van de weinige platen die ik later ook nog als cd heb aangeschaft...
Het is niet erg stevig of erg origineel of heel emotioneel. Het is de unieke stem de zanger in combinatie met de sterke liedjes die van dit album een pareltje maken. Kan er nog steeds met plezier naar luisteren.

Johnny Come Home is het meest bekende nummer, maar zeker niet het hoogtepunt. Ben erg gecharmeerd van Funny how love is en Time isn't kind...zelfs de enige (Elvis) cover Suspicious Minds is prima te pruimen.

4,5*

Funny How Love Is en Suspicious Minds verrasten mij zeer!
Sterke nummers!

3,5*

Ik toevallig ook.

Dit briljante album lijkt mij ondergewaardeerd hier op Musicmeter (zie ook Bighead hierboven).

Helemaal mee eens...De stem van Roland verdient wat gewenning,maar heb je die "hobbel"genomen dan blijft een prima popplaat over, talentvolle muzikanten en tijdloze nummers die geinspireerd lijken te zijn op 60ties pop/soul groepjes (klinkt tegenstrijdig....)

Dit heeft kwaliteit...ongeacht muzieksmaak.2* en lager lijkt me hier dan ook absolute KUL. waarschijnlijk gegeven door mensen die nog vaag een idee over deze band hadden....en ja, ze hebben hits in de 80ties gehad.

En als ergens een taboe op rust....(zie Talk Talk, OMD, Tears For Fears.....)

Nou, nou, zo'n taboe rust er hier niet op die bands hoor. Vele albums worden juist goed gewaardeerd hier van hun. En terecht ook Maar Fine Young Cannibals staat inderdaad niet zo hoog aangeschreven, mag wel wat beter idd! Prima groep.

Ik weet dat ze goed gewaardeerd worden maar dit bandje verdient dat ook...en vandaar de vergelijking.

In de hoop dat er mensen wakker worden.

Wel geinig plaatje, toch weet het me niet echt te raken, suspicious minds is een leuke cover en er staan aardige nummers op, maar het is mij allemaal wat te gedateerd of zo.
Wat mij ook een verschrikkelijke afgang is: die clip van Johny come home, dude, ga naar de miniplaybackshow ofzo

Heb sindskort het nummer Funny How Love Is ontdekt. Wat een bloedmooi nummer. Is het een cover?

Eigen nummertje ... er staat heel wat leuks op de twee
enige, reguliere albums van Fine Young Cannibals.

De cover hier is Suspicious Minds (dat we kennen van Elvis Presley).

Leuke blue eyed soul uit de jaren ´80. Redelijk ondergewaardeerd debuut van de Fine Young Cannibals, die eigenlijk gewoon leuke popsoul maken. Vooral Blue, Funny How Love Is, Johnny Come Home en Suspicious Minds (vind ik beter dan Elvis´ versie) zijn mijn favorieten.

Dat mag je wel zeggen ja. De waardering is ook flink lager dan voor hun tweede album en dat is vreemd, want deze is minstens net zo goed.

Met een vol punt opgewaardeerd, omdat ze daar recht op hebben
Ook alle albumtracks (de non-singles) zijn goed , alleen Blue vind ik wat minder.

Lol, struin net mijn cd kast door en ontdek dat ik dit album heb liggen. Ik wist niet beter of ik had alleen een best of. Zo kom je nog eens iets tegen op een koude winterdag.

Aardig album, maar ook niet heel erg indrukwekkend. Het is inderdaad de stem van de zanger die het geheel boeiend blijft houden.

Roland Gift kan het nog steeds. Verbazingwekkend goed bij stem tijdens de laatste Hootenanny.
Hem eigenlijk helemaal uit het oog verloren na die twee FYC albums..

gehyped door de VARA vanwege "Johnny come home" waardoor deze band in Nederland snel aan populariteit won. Voor het overige is het een slap geheel. Een leuke band met matige platen maar goede hits.

Deze plaat is voor de helft gevuld met die goede hits en de rest is naar mijn mening helemaal niet onaardig. Move To Work, On A Promise & Time Isn't Kind bijvoorbeeld zouden zo een single kunnen zijn. En de zanger heeft een geweldige stem.

Prima plaatje hoor. Subtiel geproduceerd en goede liedjes. Af en toe wat koperwerk ingezet op de juiste momenten. Kwaliteitspop uit de jaren 80 die nog steeds overeind weet te blijven . 3 en halve ster .

Vind dit maar een heel middelmatige LP. Op geen enkel moment enige schwung of enige opwinding. Zoals dit zijn er 13 in een dozijn. Goed om op de radio te spelen tussen 2 voetbalverslaggevingen door, maar ook niet meer. Voor mij maar 1 1/2 / 5. Wel geslaagde Elvis cover

Een leuke swingende popplaat die zich onderscheidt door een aantal prima composities en een strak en sober maar nooit kaal groepsgeluid dat bovendien sluw gebruik maakt van incidentele extraatjes als piano en trompet. Johnny come home blijft favoriet (en was dat al vanaf het begin vanwege die geweldige videoclip – één van de weinige keren dat ik een nummer béter begon te vinden dankzij de clip, hoe raar dat eigenlijk ook is), maar ook Funny how love is met de karakteristieke bijdrage van Saxa (uit duizenden te herkennen) mag niet onvermeld blijven (het doet me altijd denken aan het even melancholische End of the party op het derde album van The Beat).
        Eigenlijk vind ik deze plaat vanwege de subtiliteit en de details van de arrangementen nú zelfs leuker dan toen ik hem ten tijde van de release kocht, en de score van 3½* had nog hoger kunnen uitvallen als een belangrijke troef van deze plaat niet als een scherp mes aan twee kanten had gesneden: de stem van Roland Gift is uniek en zeer expressief ("An oddly strangled but inviting, soulful instrument" volgens Stewart Mason van AllMusic), maar soms krijg ik ook wel de zenuwen van zijn aparte en knauwende manier van zingen inclusief kleine dramatische maniertjes. Prachtige stem, maar wie deze plaat kent zal misschien ook wel begrijpen waar ik het over heb.
        Een zijlijntje: mevrouw OnHeavenHill was degene die mijn aandacht vestigde op die specifieke en welomschreven momenten in nummers waar je speciaal op zit te wachten. Haar schoolvoorbeeld was Ultravox' Vienna: als ze dat hoorde leefde ze op vanaf minuut 3'00 – "ja, daar komt het, let op:" het piepkleine elektronische drumroffeltje op 3:10. Zelf herkende ik zo'n "muziekmoment" bij Bowie's Let's dance wanneer hij op het einde van het tweede refrein het laatste woord van de regel een kwart maat te laat zingt: "Tremble like a... flo-wah!" Of Slade's "IT'S KRIIIIIIZ-MEZ!" tijdens Merry Xmas everybody natuurlijk – voorbeelden te over. En ik breng het bij deze plaat te berde omdat het openingsnummer ook zo'n moment herbergt: dat drumroffeltje wanneer de drummer op het einde van "We're sorry!" even "door de maat heen speelt" op 3:03. Geweldig.

Gewoon een lekker album.
De aparte stem maakt het af.
Ben mijn muziekcollectie aan het beschrijven en waarderen dus kwam deze weer eens tegen.
Blijft toch een lekker plaatje.