Fine Young Cannibals - Fine Young Cannibals (1985)
mijn stem
94 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: London
-
Johnny Come Home (3:36)
-
Couldn't Care More (3:30)
-
Don't Ask Me to Choose (3:12)
-
Funny How Love Is (3:28)
-
Suspicious Minds (3:59)
-
Blue (3:30)
-
Move to Work (3:27)
-
On a Promise (3:07)
-
Time Isn't Kind (3:14)
-
Like a Stranger (3:24)
-
Wade in the Water * (2:56)
-
Love for Sale * (2:51)
-
Motherless Child * (2:37)
-
Johnny Come Home [Mark Moore 12" Remix] * (4:49)
-
Johnny Come Home [Extended Mix] * (5:40)
-
Johnny Come Home [That Other Mix] * (5:09)
-
Johnny Takes a Trip * (5:02)
-
Suspicious Minds [Extended Mix] * (4:39)
-
Suspicious Minds [Suspicious Mix] * (7:54)
-
Suspicious Minds [US Remix] * (5:23)
-
Suspicious Minds [Caught in a Dub] * (7:42)
-
Suspicious Minds [Shakedown Mix] * (3:48)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur:
34:27
(1:32:57)
1
geplaatst: 15 april 2022, 22:49 uur
Een leuke swingende popplaat die zich onderscheidt door een aantal prima composities en een strak en sober maar nooit kaal groepsgeluid dat bovendien sluw gebruik maakt van incidentele extraatjes als piano en trompet. Johnny come home blijft favoriet (en was dat al vanaf het begin vanwege die geweldige videoclip – één van de weinige keren dat ik een nummer béter begon te vinden dankzij de clip, hoe raar dat eigenlijk ook is), maar ook Funny how love is met de karakteristieke bijdrage van Saxa (uit duizenden te herkennen) mag niet onvermeld blijven (het doet me altijd denken aan het even melancholische End of the party op het derde album van The Beat).
Eigenlijk vind ik deze plaat vanwege de subtiliteit en de details van de arrangementen nú zelfs leuker dan toen ik hem ten tijde van de release kocht, en de score van 3½* had nog hoger kunnen uitvallen als een belangrijke troef van deze plaat niet als een scherp mes aan twee kanten had gesneden: de stem van Roland Gift is uniek en zeer expressief ("An oddly strangled but inviting, soulful instrument" volgens Stewart Mason van AllMusic), maar soms krijg ik ook wel de zenuwen van zijn aparte en knauwende manier van zingen inclusief kleine dramatische maniertjes. Prachtige stem, maar wie deze plaat kent zal misschien ook wel begrijpen waar ik het over heb.
Een zijlijntje: mevrouw OnHeavenHill was degene die mijn aandacht vestigde op die specifieke en welomschreven momenten in nummers waar je speciaal op zit te wachten. Haar schoolvoorbeeld was Ultravox' Vienna: als ze dat hoorde leefde ze op vanaf minuut 3'00 – "ja, daar komt het, let op:" het piepkleine elektronische drumroffeltje op 3:10. Zelf herkende ik zo'n "muziekmoment" bij Bowie's Let's dance wanneer hij op het einde van het tweede refrein het laatste woord van de regel een kwart maat te laat zingt: "Tremble like a... flo-wah!" Of Slade's "IT'S KRIIIIIIZ-MEZ!" tijdens Merry Xmas everybody natuurlijk – voorbeelden te over. En ik breng het bij deze plaat te berde omdat het openingsnummer ook zo'n moment herbergt: dat drumroffeltje wanneer de drummer op het einde van "We're sorry!" even "door de maat heen speelt" op 3:03. Geweldig.
Eigenlijk vind ik deze plaat vanwege de subtiliteit en de details van de arrangementen nú zelfs leuker dan toen ik hem ten tijde van de release kocht, en de score van 3½* had nog hoger kunnen uitvallen als een belangrijke troef van deze plaat niet als een scherp mes aan twee kanten had gesneden: de stem van Roland Gift is uniek en zeer expressief ("An oddly strangled but inviting, soulful instrument" volgens Stewart Mason van AllMusic), maar soms krijg ik ook wel de zenuwen van zijn aparte en knauwende manier van zingen inclusief kleine dramatische maniertjes. Prachtige stem, maar wie deze plaat kent zal misschien ook wel begrijpen waar ik het over heb.
Een zijlijntje: mevrouw OnHeavenHill was degene die mijn aandacht vestigde op die specifieke en welomschreven momenten in nummers waar je speciaal op zit te wachten. Haar schoolvoorbeeld was Ultravox' Vienna: als ze dat hoorde leefde ze op vanaf minuut 3'00 – "ja, daar komt het, let op:" het piepkleine elektronische drumroffeltje op 3:10. Zelf herkende ik zo'n "muziekmoment" bij Bowie's Let's dance wanneer hij op het einde van het tweede refrein het laatste woord van de regel een kwart maat te laat zingt: "Tremble like a... flo-wah!" Of Slade's "IT'S KRIIIIIIZ-MEZ!" tijdens Merry Xmas everybody natuurlijk – voorbeelden te over. En ik breng het bij deze plaat te berde omdat het openingsnummer ook zo'n moment herbergt: dat drumroffeltje wanneer de drummer op het einde van "We're sorry!" even "door de maat heen speelt" op 3:03. Geweldig.
* denotes required fields.
* denotes required fields.