Gary Numan - The Pleasure Principle (1979)

Een goede opvolger van Replicas,met de wereld hit Cars,..schitterend album

Numan claimde de "Vox Humana"-preset van de Polymoog als zijn trademark voor dit album. Het werd de typische Numan-sound, waardoor hij wellicht de meest bekende gebruiker van de Polymoog werd. Eigenlijk best bijzonder, dat je met weinig variatie in de algehele sound de luisteraar toch een album lang weet te boeien. Geeft aan hoe simpel het kan zijn: kies de juiste preset-sound en speel er vervolgens een bloedmooie melodie mee. Moet je die nog wel verzinnen natuurlijk! (Laat dat maar aan deze man over: een instrument goed bespelen kan hij eigenlijk niet, maar mooie dingen maken kan hij als de beste).

Electronic als bijkomende genre? Hoog keyboard-gehalte toch?
3,5*

ik weet niet of het echt de vox humana is, die je steeds hoort op the pleasure principle. het album staat vol met geluiden die door de polymoog's resonator zijn gehaald (wat harder, scherper) en dat is een onderdeel van de synth. de vox humana preset zat in de keyboard versie. een uitgeklede saaie versie van de polymoog synth, maar inderdaad, alleen voor de vox humana zou je hem al kopen. heerlijke zweverige preset.
onvoorstelbaar overigens, dat gary numan op tournee ging met de polymoog. als je maar boos kijkt naar het ding, gaat ie al kapot.
maar goed, de polymoog is zeer bepalend voor dit album, dat ook een echt album is geworden zo. ik heb me er nooit in verdiept of het een concept-album is, maar de polymoog houdt het sowieso bij elkaar.

Interessante achtergrondinformatie van de vorige posters. Gesproken wordt over presets, Vox Humana en de polymoog. Allemaal dingen waar ik geen verstand van heb, maar Numan creëert hiermee wel een geluid waar hij het patent op lijkt te hebben. De songs kenmerken zich door hun eenvoudige structuur, steeds een paar verschillende akkoorden uit de polymoog, maar effectief is het wel. Electronisch jazeker, maar nooit zonder gevoel en warmte. Andere instrumenten, behalve drums en misschien een strijker in track 3, heb ik niet kunnen ontdekken, maar dat ervaar ik niet als een gemis. Die drums klinken trouwens wel organisch in plaats van uit een doosje. Dat geeft de nummers weer net dat beetje extra body, waardoor het geheel niet te robotachtig gaat klinken. Anno 2006 klinkt het eindresultaat nog steeds fris en aanstekelijk. Het enige minpuntje vind ik de stem van Numan, die mij niet zo kan bekoren. Niettemin 4* voor dit tijdloze werkje.

Ik vind het vreemd dat deze plaat nog niet meer stemmen heeft gekregen, dit is toch gewoonweg een klassieker van formaat!!!
Het album baadt in een mooie futuristische/sience fiction sfeer. De nummers zitten redelijk simpel in elkaar qua structuur, soms wat op elkaar lijkend, maar toch altijd zeer mooi. Cars is uiteraad overbekend, maar M.E. (het beste nummer van de plaat) zou ook een belletje moeten laten rinkelen, het is namelijk gesampled door Basement Jaxx ("where's your head at?")!
Ik geef dit album het maximaal aantal sterren.

Jah, een futuristische/science sfeer keihard gepikt van Bowie's berlijntrilogie! Goed album, maar zeker niet origineel! Bowie en Eno deden het vroeger en beter. 3.5 sterren.

Jawel, de bas is gewoon een basgitaar.
De PolyMoog sound is idd de Vox Humana preset uit de 280a keyboard. Luister hier maar eens: http://www.dubsounds.com/pm_sounds_01_Vox-Humana.htm

Het doet me heel erg denken aan 'Fear of Music' van Talking Heads, net zo abstract in korte titels, directe teksten, zelfs de muziek doet niet onder voor elkaar.
Nog net niet briljant, maar wel veelbelovend.

strak,mechanisch,kil,somber......heerlijk!
Het beste album van Numan.

Het kijkt allemaal veel op elkaar , maar als je liefhebber bent is dat niet erg. Favoriete nummer: Cars (zie ook de clip op You Tube; Gary ís'zo heerlijk androgeen)

Net als op Telekon eigenlijk geen echte dieptepunten, misschien een 2 tal songs die ik af en toe wat minder vind maar deze zijn te verwaarlozen in vergelijking met al het moois op deze plaat.

Deze is misschien net dat ietsje minder gevarieerd dan de opvolger maar dat is eigenlijk een beetje muggezifterij. Ik geniet telkens weer van het scifi geluid van deze man.

Natuurlijk is Cars hier een kraker maar dat is M.E. zeker ook, net als Conversation, het korte vinnige Tracks of een Metal.

Ook top!

Is net opnieuw uitgekomen met hoop extra's, leuk

Deze klassieker is opnieuw uit!

Geen onaardig albm, alleen wel erg veel van het zelfde.
Toch doet dit het dertig jaar later nog steeds goed en dat maakt het dat dit album zeker een volle drie sterren verdient.

Hoe hard baal ik dat ik dit gemist heb op Sinner's Day vorig jaar!
Geweldige plaat! In het begin lijkt ie misschien heel eentonig en te veel van hetzelfde, maar langzaamaan ontpopt deze plaat zich tot een geniaal meesterwerk.
Metal en M.E.!
en de andere nummers!

Cars is echt een wereldplaat

Vandaag nog eens opgezet en dat viel me niet mee,de echt goede nummers zijn op 1 hand te tellen (cars,conversation) en voor de rest is het simpele wegwerp synthi-pop.Zijn latere platen waren beter en gevarieerder.

Laatste weken nog eens een paar keer opgezet en het viel me eigenlijk wel mee.
Strakke new-wave gedragen door de polymoog met een echte drummer, een echte bassist en de meestal redelijk aangenaam voortneuzelende stem van Gary Numan.
Klinkt mechanisch, maar toch niet koud en de melodie wordt niet vergeten.
Waarschijnlijk was hij zijn tijd toch een beetje vooruit, want deze (en ook volgende albums) werden in de Nederlandse muziekbladen (Muziek Express, OOR) destijds behoorlijk afgekraakt.
Daarbij wekte zijn verschijning ook nog weerzin op (Boy George was er nog niet...).

Niettemin zeker geen verkeerd album dat wat mij betreft de tand des tijds wel heeft doorstaan, maar waarvan je, als je het hoort, ook meteen weet dat het uit die jaren komt.
Synthipop-pionier dus.
Beste nummer zijn Cars (tipparade in oktober 1979 en heb ik lekker nog op 7"), Metal, Films, Tracks, Engineers en de instrumentale opener Airlane.
Nummers die beklijven en in je hoofd blijven zitten.
Conversation is door zijn lengte wat 'moeilijker' en de rest is eigenlijk ook niet verkeerd.
Gemiddeld is kant 1 net wat beter dan kant 2.
Goede plaat dus met een uniek eigen geluid.
Op vinyl (origineel).

Ik dit album verschillende malen geluisterd. Ook toen ik op vakantie naar Griekenland. Het hele album stond toen lang op mijn mp3-speler. 'Cars' is op zich al een goed nummer, 'Complex' en 'Tracks' zijn voor mij de beste twee.

Mee eens.

Sterk album van deze Synthpoppionier. Duidelijk opgebouwd rond het geluid van de polymoog. Hier en daar doet het album wat denken aan de Berlijntrilogie van David Bowie, al haalt de Pleasure principle dat niveau bij lange na niet. Het album is me net iets te eenzijdig. Cars is daarentegen een zeer prettige hitsingle. Daarnaast doet de cynische tekst van conversation mij altijd glimlachen. . Numan werd toentertijd door de Britse media op allerlei vervelende manieren tegengewerkt, aangezien zij hem niet als echte muzikant aanmerkten. Sign of the times I guess!

Huh? wat? Hoe? Basement Jaxx heeft die beat op M.E gewoon gepikt. Weer iets nieuws geleerd.

Wat hebben die gasten niet gejat dan?

Zou niet weten, ken die band niet zo goed.

Deze weer even aan het herbeluisteren, maar dit is toch wel wat vetter dan ik me kon herinneren eigenlijk. Zeker gezien de tijd snap ik opeens de verbijstering van acts als Human League en Fad Gadget die zich zaten te slaan toen ze dit fenomeen opeens op top of the pops zagen staan. Terwijl iedereen lekker in de vibe van Kraftwerk aan het pielen was en experimenteren kwam Numan opeens met een imposante en donkere sound en dito uiterlijk en was synth ineens erg cool geworden. Hoogtepunten zijn zeker Metal en M.E. naast de hit Cars. Ik was alweer vergeten dat Basement Jaxx hun sample had gejat van M.E., maar het origineel slaat in dit geval de nieuwere track, en ik vind die track van Basement Jaxx al één van de beteren in het populaire dancegenre.

Zo koud, futuristisch, maar al snel gedateerd als een space shuttle ijsje.
Nostalgisch, maar op zijn tijd wel heel erg lekker.
Gary Numan gaf net als, Steve Strange (Visage), Frank Tovey (Fad Gadget) een eigen impuls aan het synthesizer tijdperk.
Maar dit waren wat vreemde rare types, en net te vroeg, de extravagante figuren als Boy George en Nick Rhodes (Duran Duran) zouden later wel meer geaccepteerd worden.
Muzikaal gezien zit Numan nog het dichtste bij Bowie, die ironisch genoeg in de clip van Ashes to Ashes er uit zag als een samensmelting van deze figuren.
The Pleasure Principle zit regelmatig dicht bij zijn Station to Station plaat.
De sound zou in een ruwere vorm later een invloed op een act als Nine Inch Nails zijn; Numan zou ook steeds industrieler klinken.
Een pionier, maar dan zonder de grote erkenning.

Oeioeioei, de synth en de achtergrond en de beleving van t album is eigenlijk bijna perfect. De stem en melodie zitten me eigenlijk wat tegen.
Ik denk oprecht als er iets beter aan de melodien gedacht waren dat dit een wereldalbum was geworden.
Zoveel potentie, science fiction achtige landschappen die niet helemaal goed tot uiting komen.

Desondanks toch een ruime voldoende voor dit prima New Wave album dat heel veel potentie had!
Favo- Cars en het begin nummer

Herfstvakantie 1979. Mijn ouders gingen met het gezin naar een huisje van Sporthuis Centrum. Twee radioliedjes horen bij die week in oktober: Lene Lovich met Bird Song en Cars van Gary Numan.
De tweede zou niet de hitlijsten halen, maar net als Are 'Friends' Electric? dat twee maanden eerder de top 10 haalde, toen nog onder de vlag van Tubeway Army, kwam dit onmiddelijk binnen.
Het was me duidelijk dat dit één het hetzelfde vehikel was. Dat van de man met de toepasselijke naam Nu Man, nieuw mens. Zijn Bowieaanse androïde uiterlijk, de kenmerkende stem en die dan nog zeldzame synthesizerklanken maakten dat ik dit hoogst interessant vond.

De bijbehorende elpee The Pleasure Principle zou ik niet horen, tot de voorbije week. Muzikaal wijkt het niet veel af van voorganger Replicas, toch zijn er twee verschillen. De muziek is wat toegankelijker, zonder gitaar en af en toe klinkt een viool, wat enige warmte toevoegt aan deze muziek uit het kille, oneindige heelal zoals ik die op tv bij Blake's 7 zag. De geluiden van het album zouden perfect bij deze serie hebben gepast. Ook opvallend: alle songtitels bestaan uit één woord.

De meeste nummers bevallen mij goed. De plaat opent sterk met het instrumentale Airlane, waarna Metal hierop pakkend en snijdend voortborduurt. Complex is rustiger en de eerste met viool, M.E. klinkt als één van de nummers op de intrigerende B-kant van Low van David Bowie; ook hier de viool van Billy Currie van Ultravox.
De B-kant van de oorspronkelijke elpee. Waarom Tracks niet op single verscheen, is mij een raadsel; was misschien een betere keus geweest dan het desondanks sterke Cars, maar Tracks is melodieuzer met aan het einde pianospel dat klassieke invloeden verraadt. Dan dus Cars met die eigenzinnige drumsound, die het jaar erop bij Joy Division en The Cure zou volgen.
Qua compositie minder sterk vind ik Random, maar hier is het grappig dat er dezelfde keyboardgeluiden klinken als in Love on the Telephone van Foreigner, uit een hele andere muziekwereld. De Poly-Moog, lees ik hierboven.

Op streaming staan twee sterke bonussen, afkomstig van de eerste cd-versie die in 1998 verscheen. Met Random en Asylum is het wederom instrumentaal, de laatste nogmaals als een voortzetting van de B-kant van Low klinkend.
Bovendien is op streaming de oorspronkelijke demo te vinden plus een expanded edition van het album. Hierop Trois Gymnopédies No. 1; een ode aan de pianomuziek van Erik Satie? De albumtitel blijkt geïnspireerd door dit schilderij van René Magritte.

New wave als retro-sci-fi, ouderwets en toch futuristisch. Jammer dat ik dit album niet tijdens die herfstvakantie heb gehoord, dan was het nog veel dieper binnengekomen…

In Nederland haalde Cars de hitparade niet, maar elders in de wereld is het een heel dikke hit geweest: Nummer één in het VK en Canada, en een negende plek in de VS. Wat ik niet wist, maar nu lees op Wikipedia is dat het nummer in Engeland zelfs drie keer een hit geweest is, tot in de jaren negentig toe.

Wat mezelf betreft: zowel Tubeway Army als Gary Numan zijn altijd een beetje aan me voorbijgegaan, hoewel ik de interessante synthesizer-acts uit die dagen (Human League, Ultravox etc.) zeker wist te waarderen. Are 'friends' electric (alleen de titel al werkt vervreemdend) heb ik nog op single, maar daar is het altijd bij gebleven. Ik kan me herinneren dat ik Replicas wel eens heb beluisterd in de platenwinkel, maar niet tot aanschaf ben overgegaan. Misschien toch nog eens naar luisteren, want zijn muziek blijkt langer mee te gaan dan ik destijds gedacht had.

Het ultieme synthesizer album.