Gary Numan - The Pleasure Principle (1979)

Hoe hard baal ik dat ik dit gemist heb op Sinner's Day vorig jaar!
Geweldige plaat! In het begin lijkt ie misschien heel eentonig en te veel van hetzelfde, maar langzaamaan ontpopt deze plaat zich tot een geniaal meesterwerk.
Metal en M.E.!
en de andere nummers!

Vandaag nog eens opgezet en dat viel me niet mee,de echt goede nummers zijn op 1 hand te tellen (cars,conversation) en voor de rest is het simpele wegwerp synthi-pop.Zijn latere platen waren beter en gevarieerder.

Laatste weken nog eens een paar keer opgezet en het viel me eigenlijk wel mee.
Strakke new-wave gedragen door de polymoog met een echte drummer, een echte bassist en de meestal redelijk aangenaam voortneuzelende stem van Gary Numan.
Klinkt mechanisch, maar toch niet koud en de melodie wordt niet vergeten.
Waarschijnlijk was hij zijn tijd toch een beetje vooruit, want deze (en ook volgende albums) werden in de Nederlandse muziekbladen (Muziek Express, OOR) destijds behoorlijk afgekraakt.
Daarbij wekte zijn verschijning ook nog weerzin op (Boy George was er nog niet...).

Niettemin zeker geen verkeerd album dat wat mij betreft de tand des tijds wel heeft doorstaan, maar waarvan je, als je het hoort, ook meteen weet dat het uit die jaren komt.
Synthipop-pionier dus.
Beste nummer zijn Cars (tipparade in oktober 1979 en heb ik lekker nog op 7"), Metal, Films, Tracks, Engineers en de instrumentale opener Airlane.
Nummers die beklijven en in je hoofd blijven zitten.
Conversation is door zijn lengte wat 'moeilijker' en de rest is eigenlijk ook niet verkeerd.
Gemiddeld is kant 1 net wat beter dan kant 2.
Goede plaat dus met een uniek eigen geluid.
Op vinyl (origineel).

Deze weer even aan het herbeluisteren, maar dit is toch wel wat vetter dan ik me kon herinneren eigenlijk. Zeker gezien de tijd snap ik opeens de verbijstering van acts als Human League en Fad Gadget die zich zaten te slaan toen ze dit fenomeen opeens op top of the pops zagen staan. Terwijl iedereen lekker in de vibe van Kraftwerk aan het pielen was en experimenteren kwam Numan opeens met een imposante en donkere sound en dito uiterlijk en was synth ineens erg cool geworden. Hoogtepunten zijn zeker Metal en M.E. naast de hit Cars. Ik was alweer vergeten dat Basement Jaxx hun sample had gejat van M.E., maar het origineel slaat in dit geval de nieuwere track, en ik vind die track van Basement Jaxx al één van de beteren in het populaire dancegenre.

Zo koud, futuristisch, maar al snel gedateerd als een space shuttle ijsje.
Nostalgisch, maar op zijn tijd wel heel erg lekker.
Gary Numan gaf net als, Steve Strange (Visage), Frank Tovey (Fad Gadget) een eigen impuls aan het synthesizer tijdperk.
Maar dit waren wat vreemde rare types, en net te vroeg, de extravagante figuren als Boy George en Nick Rhodes (Duran Duran) zouden later wel meer geaccepteerd worden.
Muzikaal gezien zit Numan nog het dichtste bij Bowie, die ironisch genoeg in de clip van Ashes to Ashes er uit zag als een samensmelting van deze figuren.
The Pleasure Principle zit regelmatig dicht bij zijn Station to Station plaat.
De sound zou in een ruwere vorm later een invloed op een act als Nine Inch Nails zijn; Numan zou ook steeds industrieler klinken.
Een pionier, maar dan zonder de grote erkenning.

Herfstvakantie 1979. Mijn ouders gingen met het gezin naar een huisje van Sporthuis Centrum. Twee radioliedjes horen bij die week in oktober: Lene Lovich met Bird Song en Cars van Gary Numan.
De tweede zou niet de hitlijsten halen, maar net als Are 'Friends' Electric? dat twee maanden eerder de top 10 haalde, toen nog onder de vlag van Tubeway Army, kwam dit onmiddelijk binnen.
Het was me duidelijk dat dit één het hetzelfde vehikel was. Dat van de man met de toepasselijke naam Nu Man, nieuw mens. Zijn Bowieaanse androïde uiterlijk, de kenmerkende stem en die dan nog zeldzame synthesizerklanken maakten dat ik dit hoogst interessant vond.

De bijbehorende elpee The Pleasure Principle zou ik niet horen, tot de voorbije week. Muzikaal wijkt het niet veel af van voorganger Replicas, toch zijn er twee verschillen. De muziek is wat toegankelijker, zonder gitaar en af en toe klinkt een viool, wat enige warmte toevoegt aan deze muziek uit het kille, oneindige heelal zoals ik die op tv bij Blake's 7 zag. De geluiden van het album zouden perfect bij deze serie hebben gepast. Ook opvallend: alle songtitels bestaan uit één woord.

De meeste nummers bevallen mij goed. De plaat opent sterk met het instrumentale Airlane, waarna Metal hierop pakkend en snijdend voortborduurt. Complex is rustiger en de eerste met viool, M.E. klinkt als één van de nummers op de intrigerende B-kant van Low van David Bowie; ook hier de viool van Billy Currie van Ultravox.
De B-kant van de oorspronkelijke elpee. Waarom Tracks niet op single verscheen, is mij een raadsel; was misschien een betere keus geweest dan het desondanks sterke Cars, maar Tracks is melodieuzer met aan het einde pianospel dat klassieke invloeden verraadt. Dan dus Cars met die eigenzinnige drumsound, die het jaar erop bij Joy Division en The Cure zou volgen.
Qua compositie minder sterk vind ik Random, maar hier is het grappig dat er dezelfde keyboardgeluiden klinken als in Love on the Telephone van Foreigner, uit een hele andere muziekwereld. De Poly-Moog, lees ik hierboven.

Op streaming staan twee sterke bonussen, afkomstig van de eerste cd-versie die in 1998 verscheen. Met Random en Asylum is het wederom instrumentaal, de laatste nogmaals als een voortzetting van de B-kant van Low klinkend.
Bovendien is op streaming de oorspronkelijke demo te vinden plus een expanded edition van het album. Hierop Trois Gymnopédies No. 1; een ode aan de pianomuziek van Erik Satie? De albumtitel blijkt geïnspireerd door dit schilderij van René Magritte.

New wave als retro-sci-fi, ouderwets en toch futuristisch. Jammer dat ik dit album niet tijdens die herfstvakantie heb gehoord, dan was het nog veel dieper binnengekomen…