The Robert Cray Band - Don't Be Afraid of the Dark (1988)

Wat een laag gemiddelde heeft dit. Klinkt toch best leuk hoor, een van de favorieten van mijn vader.

Don't Be Afraid of the Dark en Your Secret's Safe with Me zijn wel aardige songs. Don't Be Afraid of the Dark is een bescheiden hit geweest in Nederland.

Het album als geheel vind ik nogal matig.

Probeer eens een van zijn eerste 2 albums : Bad Influence of False Accusations.Zeer de moeite waard Strong Persuader is misschien zijn bekendste en meest verkochte plaat en meer pop.

Met de tijd wordt Robert Cray stets gladder. Supermarkt Blues. Inderdaad horen Bad Influence en False Accusations tot zijn beter werk.

Omdat ik nooit echt volledig in de Blues zat en van veel meer muziekjes hield dan enkel blues, heb ik Robert Cray destijds leren kennen door de hitsingle Right Next Door en het bijbehorende album Strong Persuader.
Pàs achteraf heb ik dan een inhaalbeweging gemaakt om alsnog Bad Influence en False Accusations te ontdekken, en inderdaad Harals, die twee behoren tot de Must van Cray.

Stong Persuader vind ik nog best een lekker album, maar dàt klinkt toch ook al redelijk glad. Dit album hier kocht ik ook nog, maar ik heb het niet zo vaak beluisterd. Beschamend slecht is dit natuurlijk nergens, maar wel wat gladjes, dat heb je mooi gezien en gehoord.
Een quotatie voor dit wat gladder (band)werk ?
3 toch nog wel hoor.
***

3*** is okay. Maar luister dan maar eens naar Buddy Guy of Junior Wells en dan weet je wat ik bedoelde

Hey Harald (lijkt wel een titel van een plaat, neen dat was Hey Hey Helen van Abba, haha!)
van Buddy Guy & Junior Wells heb ik wel Last Time Around, Live at Legends, en van Buddy Guy ook nog Buddy's Blues en Heavy Love, ik heb best wel wat blues in de collectie, maar ik richt me gewoon op véél meer dan één muziekstijl, zoals je al kon merken hier op deze site...

het gaat me niet om een muziekstijl of zo, Robert Cray is aanzich ja ook okay maar wat ik met deze opmerking wilde zeggen is dat Junior Wells en Buddy Guy meer Blues in de kont hebben dan die wat gladde Rober Cray

En wat bedoel je hiermee? Snap ik niet. lijkt wel een titel van een plaat, neen dat was Hey Hey Helen van Abba, haha

Dit is mijn favoriet van Robert Cray terwijl ik van echte blues hou.
I can't go home en At last zijn mijn grote favorieten vindt dit album gewoon heerlijk vooral onder het werk.

Voor de echte blues pak dan Sweet tea van Buddy Guy om er 1 te noemen!

Of 1 van Robert Cray's latere albums zoals Some rainy morning

right next door verscheen alleen op single?

das namelijk wel een heel lekker nummerke

Goede plaat waarin de blues en soul een onderlinge strijd aangaan en het geheel vlot getoonzet is. Beetje magere score tot op heden. De band vond in de jaren tachtig gretig aftrek. Ik zie daar nu weinig van terug.

Veel te nette en beschaafde blues van Robert Cray en zijn band.
Het is te gepoleist en mist behoorlijk de ziel en zaligheid die er van uit hoort te komen.
Cray speelt prima gitaar, heeft een mooie soulvolle stem, maar ik geloof hem niet, als hij zijn teksten zingt.
Verzorgde plaat, en daar zit 'm nu net de kneep waarschijnlijk.

Wat ik wel eens wat anders vind dan de 'normale' Blues is de soulkant die Robert Cray erin verwerkt. Door de 'gladheid' kan het inderdaad ervaren worden als niet zo intens, maar dat is persoonlijk. Zelf vind ik het af en toe wel lekker om naar hem te luisteren, al vind ik niet al zijn nummers even sterk. Persoonlijk heb ik dit album echter wel liever dan het hoger aangeschreven Strong Persuader. Mijn persoonlijke toppers zijn Don't Be Afraid Of The Dark en Acting This Way.

Robert Cray's stem heeft een warme soulvolle klank en zijn gitaarspel een eigen geluid. Maar veel van zijn nummers zijn zonder ballen en karakter. Het kabbelt allemaal wat voort, zonder dat ik er echt bij betrokken voel. Dan vind ikzelf Strong Persuader net ietsje meer bieden en dat was ook maar net voldoende.

Van dit album had ik hoge verwachtingen.

Deze verwachtingen worden maar deels waar gemaakt. titelnummer is erg fijn, en ik had hoop op meer van dat. Dat is is ook wel, maar veelal wat zwakker. Niet echt verschrikkelijk slecht, maar ook niet werelds

Misschien toch zijn album hiervoor eens luisteren.

Misschien nog wel beter zijn albums hierna. Some Rainy Morning bijvoorbeeld en Shame + A Sin. Zijn laatste mag er ook zijn.

Het verwijt van "te glad" voor deze muziek, tja, daar valt weinig anders tegen in te brengen dan dat dat nou eenmaal de stijl van deze man is. Als ik het ruiger wil luister ik wel naar andere mensen, en bij Cray zoek en vind ik het wat beschaafdere en soulvollere werk. Een groter probleem voor mij met dit album is dat er twee briljante nummers op staan (de titeltrack en het zowel tekstuele als muzikale fraai kronkelige Your secret's safe with me) en daarnaast acht nummers die variëren van matig (Acting this way, Across the line) tot sterk (Night patrol, Laugh out loud) zonder ook maar ergens in de buurt van dat illustere duo te komen. Ik draai dit veel omdat de slanke produktie en Cray's piepende gitaargeluid me momenteel bijzonder aanspreken, maar compositorisch is het album als geheel niet zozeer slank alswel mager, en als zodanig een lichte teleurstelling na het prachtige Strong persuader. En ben ik de enige die helemaal misselijk wordt van de sound van die hyperventilerende altsax van David Sanborn op Acting this way?

Voortbordurend op zijn voorganger met zwakkere composities . Het is een album wat ik niet vaak opzet . Je merkt hier duidelijk dat Cray wat wegdrijft van zijn roots en het klinkt allemaal wat minder spontaan . Het is nog niet rotslecht ,maar hij kwam in de gevarenzone hier . 3 sterren

Ik lees vaker dat het album slecht is, maar ik beleef dat heel anders en vindt deze beter die dan ervoor.