The Robert Cray Band - Don't Be Afraid of the Dark (1988)

Het verwijt van "te glad" voor deze muziek, tja, daar valt weinig anders tegen in te brengen dan dat dat nou eenmaal de stijl van deze man is. Als ik het ruiger wil luister ik wel naar andere mensen, en bij Cray zoek en vind ik het wat beschaafdere en soulvollere werk. Een groter probleem voor mij met dit album is dat er twee briljante nummers op staan (de titeltrack en het zowel tekstuele als muzikale fraai kronkelige Your secret's safe with me) en daarnaast acht nummers die variëren van matig (Acting this way, Across the line) tot sterk (Night patrol, Laugh out loud) zonder ook maar ergens in de buurt van dat illustere duo te komen. Ik draai dit veel omdat de slanke produktie en Cray's piepende gitaargeluid me momenteel bijzonder aanspreken, maar compositorisch is het album als geheel niet zozeer slank alswel mager, en als zodanig een lichte teleurstelling na het prachtige Strong persuader. En ben ik de enige die helemaal misselijk wordt van de sound van die hyperventilerende altsax van David Sanborn op Acting this way?