Uriah Heep - Chaos & Colour (2023)

Voor nu vind ik Closer To Your Dreams het meest gezapige nummer van het stel. Om het meteen maar te linken aan dat verrekte Easy Livin' omdat het wat uptempo is, gaat me weer wat al te ver. Kennelijk is dat het smalle referentiekader dat velen hebben van Uriah Heep. Waarbij ikzelf toch wat meer voel bij de wat meer uitgesponnen stukken waar wat meer mysterie van uitstraalt. Age Of Changes is prachtig wat dat betreft.

Eerlijk is eerlijk: ik heb wat eens wat gevoeld aan Sonic Origami en Wake The Sleeper maar bleef uiteindelijk altijd hangen bij de beruchte platen uit de 70s. Deze boreling zal mij wellicht daadwerkelijk bij de les krijgen als het gaat om het onderzoek na het post David Byron werk van deze oude besjesband.

Maar jongens, jongens, wat een lillijke rothoes. Dat is toch meer iets voor een gezapig plaatje van Marillion of iets dergelijks?

De meningen zijn verdeeld over deze hoes, de recente output Deep Purple en het energieniveau van Marillion. Soms heb ik ook het idee dat bands met de pet naar het artwork smijten, de hoes van de nieuwe Nazareth bijvoorbeeld, een soort A.I. budget-art.

Wake the sleeper is een brok energie die de spinnewebben van het oude oeuvre blies, voor zover Sea of light dat nog niet had gedaan.

Ik vind het een wat tegenvallende plast. Toen hij werd aangekondigd, dacht ik dat het een playlist was, gezien de hoes.

Heep staat niet bekend om zijn mooie hoezen, maar deze is wel echt heel erg. Ik heb deze dan ook ver weg gestopt in de platenkast, en schaam me er zelfs voor.

De oudere platen vind ik fantastisch, maar deze plaat klinkt veel te volgepropt qua sound. Weinig dynamiek en het gaat maar door. Het hangt van Heepcliché's aan elkaar.

Misschien ben ik niet meer zo'n Heep-fanaat als voorheen. De moderne rocksound van >2000 staat me wel vaker tegen.

Uit nostalgie draai ik trouwens Sea of Light van de moderne platen het vaakst. De opener van die plaat blaast mij echt omver. Ook al is de dynamiek op die plaat ook ver te zoeken. Maar de jaren 90 rocksound is toch wat anders dan die van nu. Vraag me niet hoe dat zit. Dat weet Edwynn vast beter uit te leggen.

Bernie Shaw zingt, Mick Box speelt wahwah en andere gitaarpartijen.

Ik ben het met je eens hoor. Ik ben ook niet zo gek op de meeste post 2000 producties. Maar tussen het koren is er ook wel wat kaf.

Het is veelal gevoelskwestie waar ook nogal wat nostalgie bij komt kijken dus ik vrees dat ik het niet kan uitleggen.

Maar voel me toch uitgedaagd.

Waar in de jaren 80 het produceren van muziek goedkoper en toegankelijker werd vanwege diverse innovaties, vormden de jaren 90 wel het tijdperk waarin digitale producties gemeengoed werden. Juist dan populaire producers als Butch Vig wisten snel munt te slaan uit het benutten van steeds meer geavanceerde digitale toepassingen. Wat dan het verschil is met de jaren erna? Ik denk verdere doorontwikkeling van audio-applicaties zoals pro-tools, pitch correction en allerlei andere software waar je mee kunt opnemen en/of mixen. Plus dat er natuurlijk veel varianten zijn die je gewoon op je windowscomputertje kunt installeren waardoor ineens elke boerenlul een plaatje op zijn beduimelde zoldertje kan opnemen. Gastjes die geen spoor onbenut willen laten en niet begrijpen dat ruimte soms ook fijn is. Dat laatste is natuurlijk zo subjectief als wat, maar dat terzijde.

Dat gezegd hebbende, ik vind deze nieuwe Uriah Heep wel veel fijner klinken dan iets als Enthrone Darkness Triumphant - wat zo'n typisch jaren 90 product is waarop de digitale aids in zijn meest lelijke vorm is toegeslagen.

Het intro van The Wizard zegt genoeg over hoe iets heerlijk ruimtelijk kan klinken en toch rock.



Dat ken ik dan weer niet. Als drummer vind ik dan weer de 'triggered drums' (Fear Factory t/m Pantera, etc.) en de opkomst van de DW Drums (ik noem Saga) erg tegenstaan. Geen resonantie, alles is doodgeslagen. Dan vind ik binnen de rootsy muziek de drums de laatste jaren weer wat beter klinken.

Terug naar de productie, ik denk dat ik snap wat je bedoelt. Zo heb ik ook weleens in de studio gezeten, waar de producer alle foutjes rechttrok en alle ziel uit de opnamen verdween. Drums horen bijvoorbeeld niet helemaal op een perfect schema te lopen. Drums klinken pas echt 'in the pocket' als ze grooven en swingen, en dat kan alleen maar met je kleine miscule 'foutjes'.

Hetzelfde geldt voor de zangstem. Laat die alsjeblieft een beetje vals zijn, want daar zit dan veel meer ziel en geloofwaardigheid in. Ik hoor de autotune op moderne platen meteen. Eeuwig jammer, want live vallen ze toch allemaal wel door de mand.

Butch Vig ken ik van Nirvana's Nevermind. Volle, rockende sound, maar ik vind het niet mooi. Maar snap wel de commerciele aantrekkingskracht. Het klinkt wat organischer dan de hairmetal/AOR van de jaren daarvoor, die nog wel eens kil wilden overkomen.

Ja, de onvolkomendheden natuurlijk. Die maken dat rockmuziek gaat leven. Dat was ik nog vergeten.
Bij hip hop en elektronische muziek is dat anders natuurlijk maar daar draait het weer om andere zaken.

Zo een drum/gitaar battle als Lee Kerslake en Mick Box gaven omstreeks 1972/1973 zie je ook niet snel meer in de rockmuziek. Pure improvisatie, bijna jazz, maar dan hard.

Daar heb je helemaal gelijk in, ik had me weer eens niet goed geïnformeerd. Maar dan nog is het bepaald indrukwekkend!

In de rock is Bernie Shaw ook één van mijn favorieten. Altijd al geweest. Dit type rock dan.

Maar toen ik deze plaat oplegde, viel me wel op hoeveel er multitracked is. Multitracken is een eeuwenoud trucje om lagen vocalen over elkaar te leggen, om zo de leadzang voller te laten klinken.

Ik kan me vergissen, maar dan moet ik m weer opzetten.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Uriah Heep is vanaf Wake The Sleeper uit 2008 lekker op dreef en brengt sindsdien louter sterke studio-albums uit (Celebrations reken ik even niet mee). Ook Chaos & Colour laat weer een gedreven en geïnspireerde band horen, al moet ik toegeven dat ik dit album aanvankelijk minder kon waarderen dan ik nu doe.

De LP heeft een iets andere tracklist dan hier is vermeld en begint met een stevige vierdubbele klapper (Same Me Tonight, Silver Sunlight, Hail The Sunrise, Hurricane) om kant A sfeervol af te sluiten met het prachtige One Nation, One Sun. Kant B is iets ingetogener maar klinkt niet minder bevlogen, met het proggy You’ll Never be Alone als een van de hoogtepunten van dit uitstekende album. Voor nu verhoog ik dit album naar 4 sterren, maar ik sluit niet uit dat ik mijn beoordeling nog verder naar boven bijstel.

1. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
2. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
3. Riverside - ID.Entity (4,0)
4. Walg - III (4,0)

Alsof de tijd heeft stilgestaan. Afgezien van de wat modernere productie is het hier lekker eeuwig 1972 gebleven.

Leuke plaat van Uriah Heep. Die eindeloos uitgesponnen ballads als One Sun, One Nation en You'll Never Be Alone hoeven van mij niet zo, daar ligt m.i. hun kracht niet. Maar met ijzersterke stevige rocktracks als Save Me Tonight en Hurricane kunnen ze nog prima mee. En die combinatie van toetsenspel en blijft toch iets magisch hebben. Hardrock met een orgel blijft toch iets magisch hebben.

Eerder deze week schreef ik bij Anno 1696 van Insomnium dat dat mijn favoriete album van anno 2023 was geworden. Laat ik nou vergeten zijn om Uriah Heep in mijn longlist te zetten, waardoor die ook niet in de shortlist kwam.

Sterker nog, dit gevarieerde, stevige en energieke Chaos & Colour is gewoon nog net iets beter in mijn eenpersoonsbubbel. Sta nog helemaal achter mijn stukje van afgelopen februari.
En Mr. Rock, het drumwerk is hier toch echt een stukkie intenser dan in 1972 de gewoonte was. Maar ben het verder helemaal met je eens!

Sinds mijn geboortejaar 1969 zijn de heren van Uriah Heep bezig en vijf jaar na het door mij fel gesmaakte Living the Dream komt opvolger Chaos & Colour uit, dat lijkt een lange periode maar laten we niet vergeten dat de wereld een tweetal jaren anders heeft gedraaid door één of ander virus, dat hopelijk niet meer zo veel schade zal berokkenen als in haar begindagen.

Zelf hecht ik weinig belang aan jaarlijsten maar voorganger Living the Dream was in 2018 mijn nummer drie en allicht mijn mooiste verrassing en dan stelt zich de vraag of ze nog beter doen? Dat is moeilijk te oordelen en daar ben ik gelukkig om: het is geen doorslag van LtD en kost iets meer moeite om te doorgronden maar de kwaliteit is er dank zij die altijd aanwezige gouden combinatie van goede nummers, goede muzikanten, een goed geluid en heel veel speelvreugde. Een klein probleem heb ik nog met het nogal cheesy en te lang doorgaand One Nation, One Sun, maar, geef toe, in het midden van het album staat het wel op zijn plaats als rustpuntje. Weinig verrassingen al bij al of het zou de korte bassolo's zijn in Freedom to Be Free, eerder de bevestiging van hun kunnen.

En toch als ik moet kiezen tussen Living the Dream en deze Chaos & Colour, dan gaat mijn voorkeur naar de eerstgenoemde die ik als iets energieker ervaar (en een mooiere hoes heeft). De toekomst zal uitwijzen hoelang ze nog doorgaan, ze worden ook een dagje ouder (Mick Box is momenteel al 76!), maar zolang de inspiratie er is en de onderlinge vriendschap, zie ik zelf geen reden waarom ze ermee zouden stoppen, buiten gezondheidsredenen of redenen in de familiale sfeer. In 2024 toeren ze samen met Saxon alvast als opwarmers voor Judas Priest.

Half puntje erbij. Ik draai C&C de laatste tijd weer eens en elke keer is het een feestje. Uriah Heep forever!

Kwam deze laatst tegen op cd bij Wim's Muziekkelder in Doetinchem. Was totaal vergeten dat ik 'm ooit wilde kopen, maar twijfelde geen seconde.

In het boekje zie ik een vermoedelijk Nederlands tintje: ene Pieter Rietkerk was engineer van dienst in de Chapel Studios UK.
Chaos & Colour is lekker en onderhoudend, Shaw is goed bij stem en de composities zitten goed in elkaar met variatie én vaart. Zelfs ballade One Nation, One Sun is te doen: als de drums bijvallen zijn er een groove en riff die er mogen zijn; wel gaat het me met z'n dikke 7 minuten te lang door.
You'll Never Be Alone heeft dankzij het pianothema een fikse scheut progrock en een lekkere versnelling met Box' huilende gitaarsolo, hét hoogtepunt van dit album. Dicht in de buurt komt Freedom to Be Free, ook vanwege de tempowisselingen.
Uitsmijter Closer to Your Dreams heeft die snelle shufflebeat, destijds door oorspronkelijke drummer Lee Kerslake uitgevonden.

Vanaf Wake the Sleeper uit 2008 vind ik Heep, voor het eerst sinds Abominog uit '82, weer muzikaal sterk. Waarschijnlijk blijft Chaos & Colour hun laatste studioalbum, nu ze op afscheidstournee zijn - toch? Hopelijk heb ik daarin ongelijk.
De 4,5 ster bij mijn uitleg van februari '23 houd ik als waardering: de vijf sterren die ik toen overwoog blijken wat overdreven, maar met C&C staat in ieder geval een dik uitroepteken achter hun discografie. En wie wie wie weet volgt nog een tweede '!!'.