Uriah Heep - Chaos & Colour (2023)

Sinds Chaos & Colour vorige week verscheen, heb ik het de nodige keren gedraaid, meerdere malen per dag. Na één keer was duidelijk dat Uriah Heep wederom stevige, geïnspireerde hardrock brengt, waarin veel energie en afwisseling zijn gestopt. Die indruk wordt bij iedere keer sterker, waarbij bovendien nieuwe details komen bovendrijven.
Ooit las ik de omschrijving 'retrogressive rock' voor hun muziek sinds 2008, een omschrijving die de spijker op de kop slaat. Enerzijds grijpt de band namelijk terug op hun geluid van de jaren ’70 en klinken af en toe de harmonieuze koortjes en frequent een Hammondorgel (inmiddels digitaal). Anderzijds steekt men regelmatig de grens van eigentijdse hardrock over naar eigentijdse progressive rock, waardoor een interessant mengsel van diverse kleuren ontstaat. Voeg daarbij de heerlijke gitaar- en toetsensolo’s met de vette productie van Jay Ruston en je hebt een album dat blijft boeien.

Met alle kwaliteit is het aanwijzen van favorieten moeilijk. Moet ik gaan voor de snelle opener Save me Tonight of het epische Hail the Sunrise? Voor het symfonische You’ll Never Be Alone of het gevarieerde Freedom to Be Free? Of het knallende Hurricane? Of een andere? Voor ieder nummer valt te pleiten.
De cd-versie bevat ten opzichte van de elpee twee nummers meer: Age of Changes met zijn dromerige intro en uptempo vervolg en Closer to your Dreams, dat met die typisch-snelle shuffle een ode is aan de legendarische Heepdrummer Lee Kerslake, een kleine drie jaar geleden overleden.

De titel geeft al aan dat het thema ‘heaven and hell’ betreft, of juister ‘hell and heaven’: ‘chaos’ staat voor het slechte, ‘colour’ voor het goede. De teksten verhalen over de moeilijkheden, uitdagingen en zoete ervaringen in het leven, waarin de twee uitersten elkaar ontmoeten. Zanger Bernie Shaw vertolkt ze krachtig en meeslepend, zoals in de powerballade One Nation, One Sun.

Gisteren drong tot mij door dat als ik dit vergelijk met de laatste twee studioalbums met origineel werk van Deep Purple, ik absoluut een voorkeur heb voor Heep. Bij Purple ervaar ik een zekere bezadigdheid waar zowel energie als avontuur zijn geslonken, terwijl Uriah Heep klinkt als een stel jonge honden mét gevoel voor de groepshistorie.
Gitarist Mick Box scheurt heerlijk, toetsenist Phil Lanzon is een waardig opvolger van zijn illustere voorganger Ken Hensley, eveneens in 2020 overleden. Drummer Russell Gilbrook zet zijn dubbele basdrums beperkt maar effectief in en houdt met bassist Dave Rimmer de basis strak, stevig en swingend.

Maar goed, wie de band is blijven volgen, wist dat allang. Voor nu houd ik het op 4,5 ster, als ik er over een half jaar nog zo over denk, worden dat er gewoon 5.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Uriah Heep is vanaf Wake The Sleeper uit 2008 lekker op dreef en brengt sindsdien louter sterke studio-albums uit (Celebrations reken ik even niet mee). Ook Chaos & Colour laat weer een gedreven en geïnspireerde band horen, al moet ik toegeven dat ik dit album aanvankelijk minder kon waarderen dan ik nu doe.

De LP heeft een iets andere tracklist dan hier is vermeld en begint met een stevige vierdubbele klapper (Same Me Tonight, Silver Sunlight, Hail The Sunrise, Hurricane) om kant A sfeervol af te sluiten met het prachtige One Nation, One Sun. Kant B is iets ingetogener maar klinkt niet minder bevlogen, met het proggy You’ll Never be Alone als een van de hoogtepunten van dit uitstekende album. Voor nu verhoog ik dit album naar 4 sterren, maar ik sluit niet uit dat ik mijn beoordeling nog verder naar boven bijstel.

1. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
2. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
3. Riverside - ID.Entity (4,0)
4. Walg - III (4,0)

Sinds mijn geboortejaar 1969 zijn de heren van Uriah Heep bezig en vijf jaar na het door mij fel gesmaakte Living the Dream komt opvolger Chaos & Colour uit, dat lijkt een lange periode maar laten we niet vergeten dat de wereld een tweetal jaren anders heeft gedraaid door één of ander virus, dat hopelijk niet meer zo veel schade zal berokkenen als in haar begindagen.

Zelf hecht ik weinig belang aan jaarlijsten maar voorganger Living the Dream was in 2018 mijn nummer drie en allicht mijn mooiste verrassing en dan stelt zich de vraag of ze nog beter doen? Dat is moeilijk te oordelen en daar ben ik gelukkig om: het is geen doorslag van LtD en kost iets meer moeite om te doorgronden maar de kwaliteit is er dank zij die altijd aanwezige gouden combinatie van goede nummers, goede muzikanten, een goed geluid en heel veel speelvreugde. Een klein probleem heb ik nog met het nogal cheesy en te lang doorgaand One Nation, One Sun, maar, geef toe, in het midden van het album staat het wel op zijn plaats als rustpuntje. Weinig verrassingen al bij al of het zou de korte bassolo's zijn in Freedom to Be Free, eerder de bevestiging van hun kunnen.

En toch als ik moet kiezen tussen Living the Dream en deze Chaos & Colour, dan gaat mijn voorkeur naar de eerstgenoemde die ik als iets energieker ervaar (en een mooiere hoes heeft). De toekomst zal uitwijzen hoelang ze nog doorgaan, ze worden ook een dagje ouder (Mick Box is momenteel al 76!), maar zolang de inspiratie er is en de onderlinge vriendschap, zie ik zelf geen reden waarom ze ermee zouden stoppen, buiten gezondheidsredenen of redenen in de familiale sfeer. In 2024 toeren ze samen met Saxon alvast als opwarmers voor Judas Priest.