The Veils - ...And Out of the Void Came Love (2023)

Een nieuwe Veils is altijd welkom en leuk. Kon op YouTube nog geen single vinden, zal binnenkort wel iets uitkomen neem ik aan.

Ha, vandaag nog 'Sun Gangs' gedraaid. Puik album. Ben benieuwd naar deze!

Undertow

Mooie nieuwe en eerste single sinds 2016!

7 jaar wachten (solo album One Piece at a Time uit 2019 niet meegerekend) en dan eindelijk is er een nieuwe plaat van The Veils, op een nieuw label, en dan ook nog eens met 15 nummers!

Het verhaal.. Finn Andrews liet na de Total Depravity tour Londen achter zich en keerde terug naar Nieuw Zeeland. Ook na de release van zijn solo album is hij daar gebleven. Daar heeft hij zijn vrouw leren kennen en onlangs is hij er vader geworden. Voor het internationale gezelschap The Veils werd daarmee het opnemen en touren nog lastiger, en zeker ten tijden van covid was hij in feite aangewezen op Nieuw Zeelandse muzikanten. Net als op zijn solo plaat spelen er nu op de nieuwe plaat leden mee van Tiny Ruins. Daarnaast is ook gitarist Dan Raishbrook er nog bij (als enige niet-Nieuw Zeelander), en toetsenist Liam Gerrard maakt een comeback, en is (deels) verantwoordelijk voor het artwork.

Precies een jaar geleden deelde Finn 25 demo's in de vorm van een advent kalender op Patreon. Deelnemers (waaronder ik) konden vervolgens stemmen op hun favoriete nummers. Sommige waren slechts ruwe schetsen, anderen klonken al redelijk 'af'. 8 titels zie ik nu terug op het album. Opvallend is dat een handvol nummers duidelijk het meest in de smaak vielen (waaronder een prachtige ode aan Amsterdam), maar dat van die nummers alleen 'Someday My Love Will Come' (een gloedvolle piano ballad in de demo versie) de plaat gehaald heeft.

Een aantal andere nummers werden in het afgelopen jaar ook al live gespeeld tijdens enkele optredens die Finn Andrews deed met het strijkensemble NZ Trio. Nummers die (in de live versies) wat in het verlengde liggen van het geluid van Finn's solo album, met arrangementen van de Nieuw Zeelandse componiste Victoria Kelly. Zwierige, melancholische nummers als 'Made From Love With Far To Go', 'The Pearl II', 'Rings of Saturn' en het Leonard Cohenesque 'The Day I Meet My Murderer'. De electronische elementen van Total Depravity zijn in ieder geval ver te zoeken. En dan is er nog 'Cradle Song', geschreven door Finn's pa Barry Andrews (XTC, Shriekback), een ode aan zijn toen pasgeboren zoon. En nu in een cover versie door The Veils, ongetwijfeld gericht aan Finn's pasgeboren dochter.

Goed, mijn verwachtingen zijn hooggespannen. De single 'Undertow' klinkt veelbelovend.. laat 2023 maar komen! (owja, rond juni zal de band weer deze kant op komen, is de planning).

Ik ben nog niet wild enthousiast over de single, maar misschien dat het op het het album beter tot zijn recht komt.

´No Limit of Stars´
https://www.youtube.com/watch?v=mAxz3HMACLQ

No Limit Of Stars

Nieuw nummer! Zeker teleurstellend na het betoverende Undertow.

Veel fijner nummer. Ben wel benieuwd hoe het album gaat uitpakken.

Ik ben groot fan van deze band en kijk uit naar het nieuwe album. Zeker nu ik de vooruitgesnelde nummers heb gehoord.

Nieuwe single en video, 'Time':

Mooi weer, momenteel mijn favoriet van de nu vrijgegeven nummers. Rake tekst. Clip laat San Francisco zien, 4 dagen voor de grote aardbeving van 1906.

Zeker een prachtig nummer!

Oh echt!? In mijn top 10 beste nummers van 2022! Kan er nog steeds geen genoeg van krijgen, terwijl ik juist even moet wennen aan Undertow en Time..


Enorm, dank voor de update!

Ah nu al zin in!

Bullfighter (Hand of God)

En een tour aangekondigd in juni met 4 concerten in Nl

Ook Bullfighter (Hand Of God) is te beluisteren. Geef mij maar The Runaway Found!

Zeven jaar moeten wachten op een nieuw Veils album is lang, erg lang. Temeer daar voorganger Total Depravity een beklijvende, onheilspellende prachtplaat was van deze Nieuw-Zeelandse band. Gelukkig werd het wachten verzacht met het wonderschone soloalbum One Piece at a Time van Finn Andrews. Helaas ging het toen mis, hij brak zijn pols, nota bene op het podium, en was z’n leven op z’n zachtst gezegd tumultueus : “It sounds wild and Jerry Lee Lewis-esque, but it was an absolute fucking nightmare.”, zoals Andrews plastisch zelf die periode omschrijft.

De opener Time laat meteen horen dat Andrews’ soloalbum het uitgangspunt was. Zo werd ook andermaal Victoria Kelly gevraagd voor de strijkersarrangementen, die een belangrijke rol speelde op One Piece at aTime, vooral in het opzwepende One by the Venom. Soms klinkt Andrews weer als het neefje van Nick Cave zoals in Diamonds and Coal. Maar soms ook veel dramatischer (Epoch), waarin hij de pathos volledig omarmt. Zoals altijd vormt de meeslepende zang het middelpunt.

De keuze van de songs kwamen op een opmerkelijke manier tot stand. Via Patreon deelde hij met zijn betalende abonnees 25 demo’s, waaruit die hun favorieten mochten kiezen. Helaas vielen sommige nummers die goed in de smaak vielen af, waaronder een prachtige ode aan Amsterdam. De afgelopen periode leerde hij zijn vrouw kennen en werd hij vader. Niet vreemd dus dat de afsluiter Cradle song is, geschreven door Finn’s vader Barry ((XTC, Shriekback) samen met Dave Allen en Martyn Barker. Wederom een prachtplaat van The Veils, gelukkig in juni live te bewonderen. Hopelijk wordt het deze keer geen zeven jaar wachten.

The Veils live :

11-06 BRUSSEL : Orangerie
14-06 AMSTERDAM : Melkweg
15-06 UTRECHT : TivoliVredenburg
16-06 BREDA : Mezz
17-06 NIJMEGEN : Doornroosje

Nux Vomica is voor mij het mooiste album ooit gemaakt. De combi van aan de ene kant vuigere en donkere tracks en aan de andere kant meer romantische nummers vind ik prachtig. Ik kan niet wachten tot morgen het nieuwe album uitkomt. Ik heb voor nu alleen de vooruitgesnelde singles kunnen horen. De eerste drie liggen in het verlengde van het solowerk van Finn Andrews. Undertow is mijn favoriet van de drie. Time en No Limit Of Stars zijn degelijke singles, maar het schuurt nog niet echt
Gelukkig is daar ook een track als Bullfighter dat voorzichtig weer een beetje doet denken aan de sound van Nux Vomica.

In 2004 de perfecte band, de juiste tijd en met het gewenste album. The Runaway Found is en blijft een klassieker voor mij. Opvolger Nux Vomica was zonodig nog spannender en daarna bleef ik de band volgen, maar meer uit een soort verplichting.

Ze hebben me nooit teleurgesteld, maar de vervoering die ze met hun eerste twee veroorzaakten ontstond niet meer. De band van de degelijke 4* albums die ik braaf bleef kopen, maar waar ik heel eerlijk gezegd niet vaak meer naar luister.

Ik was wel benieuwd of ...And Out of the Void Came Love daar weer verandering in zou brengen.

Ik kan daar kort over zijn: nee. Het is een prachtig vervolg op de voorgaande albums, maar mist net dat kleine beetje extra wat ik bij de eerste twee albums wel hoorde. Misschien is het allemaal net iets te fraai en binnen de lijntjes. Ik mis iets, maar weet niet wat. Misschien ligt het gewoon aan de nummers.

Maar dat wil niet zeggen dat ik het niet goed vind. Wederom levert The Veils een prachtig vormgegeven album af. Misschien iets braver, maar wel heel mooi en sfeervol. Dat laatste komt vooral door het gebruik van de strijkers, waar ik meestal al snel voor val.

De rauwe randjes lijken een beetje verdwenen (helaas te weinig nummers in de trant van Bullfighter (Hand of God) of Epoch) of als ze er zijn komt het wat gezocht over (ik kan mijn vinger er niet exact op leggen), maar zolang ze degelijke albums als deze afleveren hoor je mij niet klagen. Daarbij kan het ook gewoon zijn dat ik nu anders luister naar dit soort muziek dan in 2004.

Prima album.

Blijkbaar durven de mannen de IJssel niet over: geen probleem! Dan ga ik wel naar beneden en boek een appartementje met m’n vriendjes. Op naar het zuiden

Kan me er niet aan onttrekken na 1 luisterbeurt dat de plaat me niet echt raakt. De magie van weleer mis ik.composities minder. Softer. Veel piano, elektronica, weinig gitaar. Er staat voor mij geen uitschieter, knaller op. . Jammer. Misschien na een aantal keren beluisteren dat ie beter wordt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Veils - ..And Out Of The Void Came Love - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Veils - ..And Out Of The Void Came Love
Het was heel lang stil rond The Veils, maar met het fraai ingekleurde en emotievolle ..And Out Of The Void Came Love laat voorman Finn Andrews horen dat zijn band er nog steeds toe doet

Bij beluistering van het nieuwe album van The Veils heb ik associaties met flink wat grootheden uit de muziek. Voorman Finn Andrews maakt dit keer zeker geen geheim van zijn belangrijke inspiratiebronnen, maar hij houdt zich makkelijk staande. Het nieuwe album van The Veils is aan de lange kant, maar door de veelkleurige instrumentatie en de variatie in de zang, houdt ..And Out Of The Void Came Love de aandacht makkelijk vast. Door de lange afwezigheid was ik The Veils al bijna weer vergeten, maar met dit uitstekende nieuwe album laat Finn Andrews nog maar eens horen hoe goed hij is. En iedere keer dat ik naar ..And Out Of The Void Came Love luister is het album weer wat beter.

Na het in de zomer van 2016 verschenen Total Depravity is het bijna zeven jaar lang stil geweest rond de Britse band The Veils. In 2019 verscheen nog wel een prima soloalbum van voorman Finn Andrews, het sfeervolle One Piece At A Time, maar een lange revalidatie na een polsbreuk, de ruim twee jaar durende coronapandemie, een terugkeer naar het land waarin hij opgroeide (Nieuw-Zeeland), een huwelijk en het vaderschap maakten het lange tijd onzeker of we nog een levensteken van The Veils zouden krijgen.

Dat levensteken komt deze week in de vorm van ...And Out Of The Void Came Love, dat maar liefst vijftien songs en bijna een uur muziek bevat en moet worden gezien als een dubbelalbum. Het album opent met flink wat strijkers en zwaar aangezet pianospel, waarna de expressieve en karakteristieke stem van Finn Andrews invalt. Het klinkt onmiskenbaar als The Veils, maar ik had nog niet eerder zoveel associaties met de muziek van Nick Cave bij beluistering van een album van The Veils.

Door de strijkers ligt ..And Out Of The Void Came Love ook zeker in het verlengde van het soloalbum van Finn Andrews, dat met de kennis van nu net zo goed een album van The Veils had kunnen zijn. De band rond Finn Andrews kiest op haar nieuwe album vooral voor stemmige en redelijk ingetogen songs, al bevat het album ook een aantal uptempo songs en een enkele woeste uitbarsting.

Nadat Finn Andrews in de openingstrack Time in vocaal opzicht dicht tegen Nick Cave aankroop, hoor ik in No Limit Of Stars ook wel wat van Bryan Ferry, wat ook te maken heeft met het volle geluid met hier en daar een vleugje Roxy Music. Ik hoor wel meer invloeden van grootheden in de muziek op ..And Out Of The Void Came Love, want na Nick Cave en Bryan Ferry, duiken ook David Bowie, David Byrne en Bob Dylan op. Uiteindelijk hoor ik nog het meest van Leonard Cohen, die de belangrijkste inspiratiebron lijkt op het tweede deel van het album. Het zijn niet de minste namen, maar het album is ook zeker een logisch vervolg op de vorige albums van The Veils, dat in een kleine twintig jaar toch nog tot zes albums is gekomen.

Ook op het nieuwe album van The Veils is Finn Andrews weer niet vies van flink wat drama, maar zijn stem, die ook in het verleden wel eens tegen de haren in kon strijken, zit me nergens in de weg. The Veils laat in de meeste songs op een opvallend rijk georkestreerd geluid horen, waarin vooral de strijkers en de piano opvallen, maar het klinkt wat mij betreft nergens overdadig. Het album bevat overigens ook een aantal songs waarin gitaren en elektronica domineren en een aantal meer akoestisch getinte songs, waardoor het behoorlijk lange ..And Out Of The Void Came Love zeker niet eenvormig klinkt.

Het is zo lang stil geweest rond de band dat ik zonder duidelijke verwachtingen ben begonnen aan ..And Out Of The Void Came Love, dat voor mij wat uit de lucht kwam vallen, maar ik ben zeker gecharmeerd van de nieuwe muziek van Finn Andrews, die zich meer als singer-songwriter dan als aanvoerder van een rockband profileert.

Na veertien eigen songs eindigt ..And Out Of The Void Came Love bijzonder met Cradle Song, dat zijn vader Barry Andrews (bekend van de bands XTC en Shriekback) schreef bij de geboorte van Finn en dat nu de dochter van de voorman van The Veils verwelkomt. Het is een mooi slot van een bijzonder en sterk album, dat zeker nog wat door zal groeien. Erwin Zijleman

Eigenlijk is dit een verkapte soloplaat van Andrews.

Dat geldt eigenlijk voor alle Veils platen.

[quote]Jackonder schreef:
Kan me er niet aan onttrekken na 1 luisterbeurt dat de plaat me niet echt raakt. De magie van weleer mis ik.composities minder. Softer. Veel piano, elektronica, weinig gitaar. Er staat voor mij geen uitschieter, knaller op. . Jammer. Misschien na een aantal keren beluisteren dat ie beter wordt ? /quote]
Nee dus.

Nergens echt schurend, nergens volledig uit de bocht of op het maniakale af. Na 7 jaar en vooral de voorganger had ik dit niet direct zien aankomen. Aan de andere kant zit er ook al zoveel tijd tussen dat je onmogelijk kan verwachten van een artiest dat hij weer even een plaat als King of Chrome of Axotlotl schrijft. Het is iets meer Andrews op de solotour: iets meer leunend op tekst, zang en compositie in plaats van scheurende gitaren, schurende stemmen en zeurende eletronica. Ik zie veel nummers op dit album dan ook in een theater met piano, zittend en genietend.

Buiten kijf staat dat het een schitterend en rijk album is, maar ik ben wel totaal op het verkeerde been gezet en moet toch echt even acclimatiseren. Ergens is dat bij The Veils ook niet gek, gezien veel albums van de band niet op elkaar lijken en ze je toch altijd wel weer verbazen. Ik ben (denk ik?) niet perse teleurgesteld, al hoopte ik stiekem op een plaat als de vorige. Even verteren.

Inmiddels een aantal luisterbeurten er op zitten. Ik merk dat, doordat ik de demo versies van een aantal van deze nummers ken, ik het lastig vind om deze plaat op waarde te schatten. Bij de eerste beluistering ga je onbewust vergelijken, en mis je bepaalde dingen die je in demo versies zo goed vond. Maar dat is ook gewenning. En doordat de plaat zo lang in de maak was, zijn de verwachtingen ook torenhoog (ik mag the Veils toch wel tot mijn allerfavoriete bands rekenen). Inmiddels begin ik het album steeds beter te vinden.

Ik weet nog dat ik de band zag in Paradiso, 2 oktober 2017. Een van de laatste concerten van de Total Depravity tour. Terwijl de laatste tonen van afsluiter 'Jesus for the Jugular' klonken, was de toekomst van de band onzeker. Het is lastig om alle bandleden (toen woonachtig in Engeland, Frankrijk en Italie) steeds bij elkaar te krijgen voor repetities, studio opnamen etc. Ook financieel werd het steeds lastiger. En toen keerde Finn Andrews ook nog eens terug naar Nieuw Zeeland om aan een solo plaat te werken. Goed, in feite is Finn altijd de enige geweest die verantwoordelijk is voor het schrijven van tekst en muziek, maar toch, sinds 2005 heeft the Veils een min of meer constante line up gekend. Tijdens het maken van die solo plaat, One Piece At a Time, leerde Finn Tom Healy, Cass Basil en Joseph McCallum kennen van de band Tiny Ruins. Via hen leerde hij ook componiste Victoria Kelly kennen. Allen werkten ze mee aan zijn solo album, maar ook zouden ze allen in de huidige Veils een rol krijgen. Met name de invloed van Tom Healy (die gitaar speelt en de productie/mix van And Out of the Void Came Love voor zijn rekening neemt) en Victoria Kelly is niet te onderschatten.

In 2019 zag ik Finn met zijn solo band (zeg maar een kleinere versie van de huidige Veils) touren door Nederland. Hij had toen merkbaar last van een 'wrist injury'. Hij gaf ook aan geen idee te hebben hoe de toekomst van zijn band er uit zou zien. Later bleek zijn pols gebroken te zijn. Een paar maanden later brak corona uit. In een paar livestreams speelde hij in die periode covers en nieuw werk, waaronder een paar nummers die nu op de plaat staan. Begin 2021 speelden the Veils een aantal concerten in Nieuw Zeeland ter gelegenheid van 15 jaar Nux Vomica. Voor het eerst in de huidige samenstelling. Van de oude band is Dan Raishbrook nog van de partij. Ook opvallend, oud toetsenist Liam Gerrard (ook verantwoordelijk voor het artwork) is weer terug. Maar eigenlijk is the Veils Finn Andrews, en degenen met wie hij op dat moment samenwerkt. Want ook Tiny Ruins bestaan nog, en komen in april met een nieuwe plaat.

...And Out of the Void Came Love dus, een doorstart voor The Veils kun je zeggen. Finn heeft ontzettend veel geschreven en opgenomen. Hij speelde met de gedachte om een driedubbel album op te nemen, of twee losse platen zij aan zij, zoals Tom Waits deed met Alice en Blood Money. Dat is het niet geworden. Wel krijgen we een (semi) dubbel album. Maar duidelijk is dit een plaat waarin meerdere 'stromingen' zijn te horen. Stevig ('Bullfighter', 'Epoch'), new wave achtig ('the World of Invisible Things', 'Diamonds and Coal', dat me doet denken aan Nick Cave ten tijden van Ghosteen), en de meer pop/orkestrale nummers met de arrangementen van Victoria Kelly. Wat me nog het meeste opviel was het geluid van de tweede helft van de plaat. Tijdens zijn solo tour door Nederland kocht Finn een gitaar. Deze geeft het flamenco achtige geluid dat te horen is op een aantal nummers ('Made From Love With Far To Go', 'The Pearl II', 'the Day I Meet My Murderer'). De tweede helft van de plaat heeft daardoor een heel typisch sfeertje gekregen. Hier hoor ik duidelijk de invloed van Leonard Cohen. 'The Day I Meet My Murderer' vond ik een beetje een niemendalletje, maar door de arrangementen hier toch bijzonder goed geslaagd.

'Time', over de tijd die onverbiddelijk voortschrijdt, is en blijft een indrukwekkende opener. De video past er perfect bij. 'Time is singing to me sweetly' time is in our blood. Time is leading me slowly from everyone I love'. Ook 'No Limit of Stars' is een nummer met allerlei existentiële overpeinzingen. Het is een persoonlijke, maar uiteindelijk ook hoopvolle plaat geworden, zo getuige ook zijn mooie versie van zijn vader's 'Cradle Song'. Destijds voor Finn geschreven, nu door Finn gezongen voor zijn half jaar oude dochter. ´Undertow´ gaat over het songschrijverschap, dat hij van zijn vader heeft geerfd. ´Epoch´ is echt een lekkere stamper, een van de weinigen hier. De laatste minuut van ´Rings of Saturn´ is subliem. ´Someday My Love Will Come´ was een van de betere demo´s, en blijft hier moeiteloos overeind. Alleen ´Between the Ocean and the Storm´ doet me nog niet zoveel (in de demo versie een compleet ander nummer).

Dus, het is uiteindelijk een hele goede, warme plaat geworden. Persoonlijker, maar rijk aan stijlen, arrangementen, instrumentatie, mede dankzij Tom Healy en Victoria Kelly. Wat langzamer, maar uiteindelijk is dat wel hoe ik de band het liefst hoor (geldt ook voor bijvoorbeeld Nick Cave, No More Shall We Part hoor ik liever dan From Her To Eternity). Is het zo goed als The Runaway Found en Nux Vomica? Ik denk het niet, maar dat zijn dat ook klassiekers die zoveel voor mij betekend hebben. Is het beter dan Sun Gangs en Time Stays We Go? Ik denk het wel, en ik schat em op dit moment ook iets hoger in dan Total Depravity. En dan zijn er nog zoveel mooie liedjes die de plaat niet gehaald hebben. Laten we hopen dat we hier niet weer 7 jaar op hoeven wachten.

Wisselende plaat van deze band. Een persoonlijke favoriet, "I've Been Waiting", de weemoedige, melancholische aroma's van de wiegende boventonen baden het nummer in de essentie van de menselijke conditie, wachten, aangevuld met een gevoel van gevonden moeten worden.

Er had van mij best wat meer in gesnoeid mogen worden en dan met name in de wat standaard uitgevoerde 'solo'-songs. De afsluiter lijkt een staaltje zelfplagiaat (vgl. One Piece at a Time) Het afwisselende blokje #11-#13 vormt het hoogtepunt van een plaat die met plusminus 10 nummers een 4* zekerheidje had geweest.

Voor mij een uitermate teleurstellend album na het duistere en fantastische Total Depravity. Dit lijkt inderdaad meer op een soloplaat en mis ik het 'unieke en ongrijpbare' wat The Veils altijd wel met zich meedroeg. Kwalitatief klopt het allemaal wel dus plak ik er nog 2,5 * aan voor de moeite (7 jaar sinds het vorige album), maar deze richting is helaas not my cup of tea.

Zeer simplistisch gezegd heeft The Veils (en dan vooral frontman Finn Andrews) voor mij twee gezichten: lieve, melancholische popnummers aan de ene zijde, en rauwe, duistere rock aan de andere.
Dit album is gevuld met de eerste categorie, ook meteen de categorie die mij persoonlijk minder trekt. Een legendarisch album als The Runaway Found bestaat ook vooral uit de eerste categorie maar de kwaliteit van de liedjes was dermate hoog op dat album, dat dat niet deert. De kwaliteit op dit album is helaas zeer varierend, van cliché slecht (single Time - beter schrijft Andrews wat vagere teksten die nog voor interpretatie vatbaar zijn dan deze cringy tienerpoëzie) tot redelijk origineel en pakkend (The Day I Meet My Murderer). Er wordt wat meer geëxperimenteerd met atmosferische, rustige nummers met zeer variërend resultaat (Undertow hoor ik wel graag, voor de rest hoor ik vooral niemandalletjes). De liefdesliedjes pakken mij gelukkig wat meer (Made From Love with Far to Go is eigenlijk favoriet).

Het blijft zeker de moeite van het beluisteren maar het is het meest inconsistente album van ze tot nu toe. Dat is jammer na Total Depravity, wat de lat weer erg hoog had gelegd voor de band.

Time is murder.
Time is inhumane.

Een muziekoordeel, zeker van amateurrecensenten als ik, is altijd gebonden aan stemming. Een zwaarmoedig album zal niet goed vallen op een huwelijksreis, ABBA kan de tering krijgen na een stukgelopen relatie. En zo wil het gebeuren dat een hier bejubeld album uit een genre dat mij normaal gesproken goed moet liggen (voeg strijkers toe aan een traditioneel rock-recept en ik wil de rest van het menu zien), volledig aan mij voorbij gegaan is. Voorganger Total Depravity heeft nul op het rekest gekregen. Mijn laatste aanraking met The Veils was het album Time Stays, We Go. Tien jaar later kruipt de band (of ikzelf) uit de leegte.

Time is de perfecte opener. Orkestrale beginakkoorden, een repetitief pianopartij en enkel coupletten die de aandacht wel op de tekst móeten vestigen. Het is tekstueel geen awardwinnend stukje poëzie, maar het is wel een thematisch startpunt van het album, waarin het allergrootste met het allerkleinste wordt verbonden. De inspiratiebronnen zijn hier op MusicMeter al meerdere keren genoemd. Op het ene schouder zit Nick Cave. Hij fluistert songtitels toe (Rings of Saturn, Hand of God) en wijst theatraal naar zijn muzikale compagnon Warren Ellis: ‘Toe, vergeet de violen niet’. Op het andere schouder zit Leonard Cohen, tokkelend op een Spaanse gitaar, en bromt dat het af en toe ook best een octaafje lager mag.

Moest ik paralellen trekken uit de schilderkunst, dan zou ik dit album omschrijven als eentje uit de Romantiek. De wereld is groots, ze valt over ons heen als een zwaar deken. We hebben een God nodig, het doet er niet toe welke, en we verdwalen in de oneindigheid van het heelal, we vergapen ons aan de ringen van Saturnus, en vergeet niet, Saturnus is de Romeinse God van Tijd, en daar is de link weer met het openingsnummer. Al onze sores, al onze vreugde, alles dat de mens ooit gepresteerd heeft, het stelt niks voor, ons leven doet er niet toe, we zijn al dood nog voor de zon ook maar één zucht geslaakt heeft. Je zou kunnen zingen over brood en bier, maar je kunt ook zingen over diamonds en coal, waar miljoenen jaren voor nodig zijn om tot stand te komen. Een tijdbestek waarin een mensenleven niets voorstelt.
Maar uit die enorme leegte komt ook liefde. De grootsheid in kleine dingen, in een arm om je schouder, in de ongelooflijke wereld van invisible things, de details die er niet toe doen maar die tegelijkertijd allesbepalend zijn, zoals een verscheurde blauwe regenjas van Leonard Cohen, en tenslotte de kleinste vorm van menszijn, een baby, met een wiegenlied, ooit voor jou bedoeld, en nu geef je het door. Je plek in de tijd wordt bepaald door je daden en wat je meegeeft aan de nieuwe generatie. The Veils probeert dat te doen met dit album.

Het album is rustiger dan eerder werk dat ik gehoord heb. Maar het bestaat wel uit stuk voor stuk prachtige liedjes, met mooie melodieën en muziek die rijk gearrangeerd is met de eerder genoemde violen en strijkers. Het voelt alsof het album uit twee delen bestaat, waarbij het eerste deel eindigt met Rings of Saturn. Elk nummer heeft een voor mij logische plek op het album, waarbij bijvoorbeeld Diamonds and Coal het op een andere plek misschien een stuk minder gedaan had. Het vierluik Made from Love with Far to Go tot The Day I Meet My Murderer is voor mij het hoogtepunt. Enkel Between the Ocean and the Storm had achterwege gelaten mogen worden.

Dit album staat voorlopig bovenaan mijn lijstje van 2023. Het zal nog wat jaartjes duren, maar het is wachten tot Cradle Song door de dochter van Finn Andrews opnieuw wordt opgevoerd. Ik ga me in de tussentijd toch eens wagen aan Total Depravity.


Time is a miracle.
Time is a birth.

4.5*