The Veils - ...And Out of the Void Came Love (2023)

Zeven jaar moeten wachten op een nieuw Veils album is lang, erg lang. Temeer daar voorganger Total Depravity een beklijvende, onheilspellende prachtplaat was van deze Nieuw-Zeelandse band. Gelukkig werd het wachten verzacht met het wonderschone soloalbum One Piece at a Time van Finn Andrews. Helaas ging het toen mis, hij brak zijn pols, nota bene op het podium, en was z’n leven op z’n zachtst gezegd tumultueus : “It sounds wild and Jerry Lee Lewis-esque, but it was an absolute fucking nightmare.”, zoals Andrews plastisch zelf die periode omschrijft.

De opener Time laat meteen horen dat Andrews’ soloalbum het uitgangspunt was. Zo werd ook andermaal Victoria Kelly gevraagd voor de strijkersarrangementen, die een belangrijke rol speelde op One Piece at aTime, vooral in het opzwepende One by the Venom. Soms klinkt Andrews weer als het neefje van Nick Cave zoals in Diamonds and Coal. Maar soms ook veel dramatischer (Epoch), waarin hij de pathos volledig omarmt. Zoals altijd vormt de meeslepende zang het middelpunt.

De keuze van de songs kwamen op een opmerkelijke manier tot stand. Via Patreon deelde hij met zijn betalende abonnees 25 demo’s, waaruit die hun favorieten mochten kiezen. Helaas vielen sommige nummers die goed in de smaak vielen af, waaronder een prachtige ode aan Amsterdam. De afgelopen periode leerde hij zijn vrouw kennen en werd hij vader. Niet vreemd dus dat de afsluiter Cradle song is, geschreven door Finn’s vader Barry ((XTC, Shriekback) samen met Dave Allen en Martyn Barker. Wederom een prachtplaat van The Veils, gelukkig in juni live te bewonderen. Hopelijk wordt het deze keer geen zeven jaar wachten.

The Veils live :

11-06 BRUSSEL : Orangerie
14-06 AMSTERDAM : Melkweg
15-06 UTRECHT : TivoliVredenburg
16-06 BREDA : Mezz
17-06 NIJMEGEN : Doornroosje

In 2004 de perfecte band, de juiste tijd en met het gewenste album. The Runaway Found is en blijft een klassieker voor mij. Opvolger Nux Vomica was zonodig nog spannender en daarna bleef ik de band volgen, maar meer uit een soort verplichting.

Ze hebben me nooit teleurgesteld, maar de vervoering die ze met hun eerste twee veroorzaakten ontstond niet meer. De band van de degelijke 4* albums die ik braaf bleef kopen, maar waar ik heel eerlijk gezegd niet vaak meer naar luister.

Ik was wel benieuwd of ...And Out of the Void Came Love daar weer verandering in zou brengen.

Ik kan daar kort over zijn: nee. Het is een prachtig vervolg op de voorgaande albums, maar mist net dat kleine beetje extra wat ik bij de eerste twee albums wel hoorde. Misschien is het allemaal net iets te fraai en binnen de lijntjes. Ik mis iets, maar weet niet wat. Misschien ligt het gewoon aan de nummers.

Maar dat wil niet zeggen dat ik het niet goed vind. Wederom levert The Veils een prachtig vormgegeven album af. Misschien iets braver, maar wel heel mooi en sfeervol. Dat laatste komt vooral door het gebruik van de strijkers, waar ik meestal al snel voor val.

De rauwe randjes lijken een beetje verdwenen (helaas te weinig nummers in de trant van Bullfighter (Hand of God) of Epoch) of als ze er zijn komt het wat gezocht over (ik kan mijn vinger er niet exact op leggen), maar zolang ze degelijke albums als deze afleveren hoor je mij niet klagen. Daarbij kan het ook gewoon zijn dat ik nu anders luister naar dit soort muziek dan in 2004.

Prima album.

Kan me er niet aan onttrekken na 1 luisterbeurt dat de plaat me niet echt raakt. De magie van weleer mis ik.composities minder. Softer. Veel piano, elektronica, weinig gitaar. Er staat voor mij geen uitschieter, knaller op. . Jammer. Misschien na een aantal keren beluisteren dat ie beter wordt.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Veils - ..And Out Of The Void Came Love - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Veils - ..And Out Of The Void Came Love
Het was heel lang stil rond The Veils, maar met het fraai ingekleurde en emotievolle ..And Out Of The Void Came Love laat voorman Finn Andrews horen dat zijn band er nog steeds toe doet

Bij beluistering van het nieuwe album van The Veils heb ik associaties met flink wat grootheden uit de muziek. Voorman Finn Andrews maakt dit keer zeker geen geheim van zijn belangrijke inspiratiebronnen, maar hij houdt zich makkelijk staande. Het nieuwe album van The Veils is aan de lange kant, maar door de veelkleurige instrumentatie en de variatie in de zang, houdt ..And Out Of The Void Came Love de aandacht makkelijk vast. Door de lange afwezigheid was ik The Veils al bijna weer vergeten, maar met dit uitstekende nieuwe album laat Finn Andrews nog maar eens horen hoe goed hij is. En iedere keer dat ik naar ..And Out Of The Void Came Love luister is het album weer wat beter.

Na het in de zomer van 2016 verschenen Total Depravity is het bijna zeven jaar lang stil geweest rond de Britse band The Veils. In 2019 verscheen nog wel een prima soloalbum van voorman Finn Andrews, het sfeervolle One Piece At A Time, maar een lange revalidatie na een polsbreuk, de ruim twee jaar durende coronapandemie, een terugkeer naar het land waarin hij opgroeide (Nieuw-Zeeland), een huwelijk en het vaderschap maakten het lange tijd onzeker of we nog een levensteken van The Veils zouden krijgen.

Dat levensteken komt deze week in de vorm van ...And Out Of The Void Came Love, dat maar liefst vijftien songs en bijna een uur muziek bevat en moet worden gezien als een dubbelalbum. Het album opent met flink wat strijkers en zwaar aangezet pianospel, waarna de expressieve en karakteristieke stem van Finn Andrews invalt. Het klinkt onmiskenbaar als The Veils, maar ik had nog niet eerder zoveel associaties met de muziek van Nick Cave bij beluistering van een album van The Veils.

Door de strijkers ligt ..And Out Of The Void Came Love ook zeker in het verlengde van het soloalbum van Finn Andrews, dat met de kennis van nu net zo goed een album van The Veils had kunnen zijn. De band rond Finn Andrews kiest op haar nieuwe album vooral voor stemmige en redelijk ingetogen songs, al bevat het album ook een aantal uptempo songs en een enkele woeste uitbarsting.

Nadat Finn Andrews in de openingstrack Time in vocaal opzicht dicht tegen Nick Cave aankroop, hoor ik in No Limit Of Stars ook wel wat van Bryan Ferry, wat ook te maken heeft met het volle geluid met hier en daar een vleugje Roxy Music. Ik hoor wel meer invloeden van grootheden in de muziek op ..And Out Of The Void Came Love, want na Nick Cave en Bryan Ferry, duiken ook David Bowie, David Byrne en Bob Dylan op. Uiteindelijk hoor ik nog het meest van Leonard Cohen, die de belangrijkste inspiratiebron lijkt op het tweede deel van het album. Het zijn niet de minste namen, maar het album is ook zeker een logisch vervolg op de vorige albums van The Veils, dat in een kleine twintig jaar toch nog tot zes albums is gekomen.

Ook op het nieuwe album van The Veils is Finn Andrews weer niet vies van flink wat drama, maar zijn stem, die ook in het verleden wel eens tegen de haren in kon strijken, zit me nergens in de weg. The Veils laat in de meeste songs op een opvallend rijk georkestreerd geluid horen, waarin vooral de strijkers en de piano opvallen, maar het klinkt wat mij betreft nergens overdadig. Het album bevat overigens ook een aantal songs waarin gitaren en elektronica domineren en een aantal meer akoestisch getinte songs, waardoor het behoorlijk lange ..And Out Of The Void Came Love zeker niet eenvormig klinkt.

Het is zo lang stil geweest rond de band dat ik zonder duidelijke verwachtingen ben begonnen aan ..And Out Of The Void Came Love, dat voor mij wat uit de lucht kwam vallen, maar ik ben zeker gecharmeerd van de nieuwe muziek van Finn Andrews, die zich meer als singer-songwriter dan als aanvoerder van een rockband profileert.

Na veertien eigen songs eindigt ..And Out Of The Void Came Love bijzonder met Cradle Song, dat zijn vader Barry Andrews (bekend van de bands XTC en Shriekback) schreef bij de geboorte van Finn en dat nu de dochter van de voorman van The Veils verwelkomt. Het is een mooi slot van een bijzonder en sterk album, dat zeker nog wat door zal groeien. Erwin Zijleman

Eigenlijk is dit een verkapte soloplaat van Andrews.

Inmiddels een aantal luisterbeurten er op zitten. Ik merk dat, doordat ik de demo versies van een aantal van deze nummers ken, ik het lastig vind om deze plaat op waarde te schatten. Bij de eerste beluistering ga je onbewust vergelijken, en mis je bepaalde dingen die je in demo versies zo goed vond. Maar dat is ook gewenning. En doordat de plaat zo lang in de maak was, zijn de verwachtingen ook torenhoog (ik mag the Veils toch wel tot mijn allerfavoriete bands rekenen). Inmiddels begin ik het album steeds beter te vinden.

Ik weet nog dat ik de band zag in Paradiso, 2 oktober 2017. Een van de laatste concerten van de Total Depravity tour. Terwijl de laatste tonen van afsluiter 'Jesus for the Jugular' klonken, was de toekomst van de band onzeker. Het is lastig om alle bandleden (toen woonachtig in Engeland, Frankrijk en Italie) steeds bij elkaar te krijgen voor repetities, studio opnamen etc. Ook financieel werd het steeds lastiger. En toen keerde Finn Andrews ook nog eens terug naar Nieuw Zeeland om aan een solo plaat te werken. Goed, in feite is Finn altijd de enige geweest die verantwoordelijk is voor het schrijven van tekst en muziek, maar toch, sinds 2005 heeft the Veils een min of meer constante line up gekend. Tijdens het maken van die solo plaat, One Piece At a Time, leerde Finn Tom Healy, Cass Basil en Joseph McCallum kennen van de band Tiny Ruins. Via hen leerde hij ook componiste Victoria Kelly kennen. Allen werkten ze mee aan zijn solo album, maar ook zouden ze allen in de huidige Veils een rol krijgen. Met name de invloed van Tom Healy (die gitaar speelt en de productie/mix van And Out of the Void Came Love voor zijn rekening neemt) en Victoria Kelly is niet te onderschatten.

In 2019 zag ik Finn met zijn solo band (zeg maar een kleinere versie van de huidige Veils) touren door Nederland. Hij had toen merkbaar last van een 'wrist injury'. Hij gaf ook aan geen idee te hebben hoe de toekomst van zijn band er uit zou zien. Later bleek zijn pols gebroken te zijn. Een paar maanden later brak corona uit. In een paar livestreams speelde hij in die periode covers en nieuw werk, waaronder een paar nummers die nu op de plaat staan. Begin 2021 speelden the Veils een aantal concerten in Nieuw Zeeland ter gelegenheid van 15 jaar Nux Vomica. Voor het eerst in de huidige samenstelling. Van de oude band is Dan Raishbrook nog van de partij. Ook opvallend, oud toetsenist Liam Gerrard (ook verantwoordelijk voor het artwork) is weer terug. Maar eigenlijk is the Veils Finn Andrews, en degenen met wie hij op dat moment samenwerkt. Want ook Tiny Ruins bestaan nog, en komen in april met een nieuwe plaat.

...And Out of the Void Came Love dus, een doorstart voor The Veils kun je zeggen. Finn heeft ontzettend veel geschreven en opgenomen. Hij speelde met de gedachte om een driedubbel album op te nemen, of twee losse platen zij aan zij, zoals Tom Waits deed met Alice en Blood Money. Dat is het niet geworden. Wel krijgen we een (semi) dubbel album. Maar duidelijk is dit een plaat waarin meerdere 'stromingen' zijn te horen. Stevig ('Bullfighter', 'Epoch'), new wave achtig ('the World of Invisible Things', 'Diamonds and Coal', dat me doet denken aan Nick Cave ten tijden van Ghosteen), en de meer pop/orkestrale nummers met de arrangementen van Victoria Kelly. Wat me nog het meeste opviel was het geluid van de tweede helft van de plaat. Tijdens zijn solo tour door Nederland kocht Finn een gitaar. Deze geeft het flamenco achtige geluid dat te horen is op een aantal nummers ('Made From Love With Far To Go', 'The Pearl II', 'the Day I Meet My Murderer'). De tweede helft van de plaat heeft daardoor een heel typisch sfeertje gekregen. Hier hoor ik duidelijk de invloed van Leonard Cohen. 'The Day I Meet My Murderer' vond ik een beetje een niemendalletje, maar door de arrangementen hier toch bijzonder goed geslaagd.

'Time', over de tijd die onverbiddelijk voortschrijdt, is en blijft een indrukwekkende opener. De video past er perfect bij. 'Time is singing to me sweetly' time is in our blood. Time is leading me slowly from everyone I love'. Ook 'No Limit of Stars' is een nummer met allerlei existentiële overpeinzingen. Het is een persoonlijke, maar uiteindelijk ook hoopvolle plaat geworden, zo getuige ook zijn mooie versie van zijn vader's 'Cradle Song'. Destijds voor Finn geschreven, nu door Finn gezongen voor zijn half jaar oude dochter. ´Undertow´ gaat over het songschrijverschap, dat hij van zijn vader heeft geerfd. ´Epoch´ is echt een lekkere stamper, een van de weinigen hier. De laatste minuut van ´Rings of Saturn´ is subliem. ´Someday My Love Will Come´ was een van de betere demo´s, en blijft hier moeiteloos overeind. Alleen ´Between the Ocean and the Storm´ doet me nog niet zoveel (in de demo versie een compleet ander nummer).

Dus, het is uiteindelijk een hele goede, warme plaat geworden. Persoonlijker, maar rijk aan stijlen, arrangementen, instrumentatie, mede dankzij Tom Healy en Victoria Kelly. Wat langzamer, maar uiteindelijk is dat wel hoe ik de band het liefst hoor (geldt ook voor bijvoorbeeld Nick Cave, No More Shall We Part hoor ik liever dan From Her To Eternity). Is het zo goed als The Runaway Found en Nux Vomica? Ik denk het niet, maar dat zijn dat ook klassiekers die zoveel voor mij betekend hebben. Is het beter dan Sun Gangs en Time Stays We Go? Ik denk het wel, en ik schat em op dit moment ook iets hoger in dan Total Depravity. En dan zijn er nog zoveel mooie liedjes die de plaat niet gehaald hebben. Laten we hopen dat we hier niet weer 7 jaar op hoeven wachten.

Wisselende plaat van deze band. Een persoonlijke favoriet, "I've Been Waiting", de weemoedige, melancholische aroma's van de wiegende boventonen baden het nummer in de essentie van de menselijke conditie, wachten, aangevuld met een gevoel van gevonden moeten worden.

Er had van mij best wat meer in gesnoeid mogen worden en dan met name in de wat standaard uitgevoerde 'solo'-songs. De afsluiter lijkt een staaltje zelfplagiaat (vgl. One Piece at a Time) Het afwisselende blokje #11-#13 vormt het hoogtepunt van een plaat die met plusminus 10 nummers een 4* zekerheidje had geweest.

Zeer simplistisch gezegd heeft The Veils (en dan vooral frontman Finn Andrews) voor mij twee gezichten: lieve, melancholische popnummers aan de ene zijde, en rauwe, duistere rock aan de andere.
Dit album is gevuld met de eerste categorie, ook meteen de categorie die mij persoonlijk minder trekt. Een legendarisch album als The Runaway Found bestaat ook vooral uit de eerste categorie maar de kwaliteit van de liedjes was dermate hoog op dat album, dat dat niet deert. De kwaliteit op dit album is helaas zeer varierend, van cliché slecht (single Time - beter schrijft Andrews wat vagere teksten die nog voor interpretatie vatbaar zijn dan deze cringy tienerpoëzie) tot redelijk origineel en pakkend (The Day I Meet My Murderer). Er wordt wat meer geëxperimenteerd met atmosferische, rustige nummers met zeer variërend resultaat (Undertow hoor ik wel graag, voor de rest hoor ik vooral niemandalletjes). De liefdesliedjes pakken mij gelukkig wat meer (Made From Love with Far to Go is eigenlijk favoriet).

Het blijft zeker de moeite van het beluisteren maar het is het meest inconsistente album van ze tot nu toe. Dat is jammer na Total Depravity, wat de lat weer erg hoog had gelegd voor de band.

Time is murder.
Time is inhumane.

Een muziekoordeel, zeker van amateurrecensenten als ik, is altijd gebonden aan stemming. Een zwaarmoedig album zal niet goed vallen op een huwelijksreis, ABBA kan de tering krijgen na een stukgelopen relatie. En zo wil het gebeuren dat een hier bejubeld album uit een genre dat mij normaal gesproken goed moet liggen (voeg strijkers toe aan een traditioneel rock-recept en ik wil de rest van het menu zien), volledig aan mij voorbij gegaan is. Voorganger Total Depravity heeft nul op het rekest gekregen. Mijn laatste aanraking met The Veils was het album Time Stays, We Go. Tien jaar later kruipt de band (of ikzelf) uit de leegte.

Time is de perfecte opener. Orkestrale beginakkoorden, een repetitief pianopartij en enkel coupletten die de aandacht wel op de tekst móeten vestigen. Het is tekstueel geen awardwinnend stukje poëzie, maar het is wel een thematisch startpunt van het album, waarin het allergrootste met het allerkleinste wordt verbonden. De inspiratiebronnen zijn hier op MusicMeter al meerdere keren genoemd. Op het ene schouder zit Nick Cave. Hij fluistert songtitels toe (Rings of Saturn, Hand of God) en wijst theatraal naar zijn muzikale compagnon Warren Ellis: ‘Toe, vergeet de violen niet’. Op het andere schouder zit Leonard Cohen, tokkelend op een Spaanse gitaar, en bromt dat het af en toe ook best een octaafje lager mag.

Moest ik paralellen trekken uit de schilderkunst, dan zou ik dit album omschrijven als eentje uit de Romantiek. De wereld is groots, ze valt over ons heen als een zwaar deken. We hebben een God nodig, het doet er niet toe welke, en we verdwalen in de oneindigheid van het heelal, we vergapen ons aan de ringen van Saturnus, en vergeet niet, Saturnus is de Romeinse God van Tijd, en daar is de link weer met het openingsnummer. Al onze sores, al onze vreugde, alles dat de mens ooit gepresteerd heeft, het stelt niks voor, ons leven doet er niet toe, we zijn al dood nog voor de zon ook maar één zucht geslaakt heeft. Je zou kunnen zingen over brood en bier, maar je kunt ook zingen over diamonds en coal, waar miljoenen jaren voor nodig zijn om tot stand te komen. Een tijdbestek waarin een mensenleven niets voorstelt.
Maar uit die enorme leegte komt ook liefde. De grootsheid in kleine dingen, in een arm om je schouder, in de ongelooflijke wereld van invisible things, de details die er niet toe doen maar die tegelijkertijd allesbepalend zijn, zoals een verscheurde blauwe regenjas van Leonard Cohen, en tenslotte de kleinste vorm van menszijn, een baby, met een wiegenlied, ooit voor jou bedoeld, en nu geef je het door. Je plek in de tijd wordt bepaald door je daden en wat je meegeeft aan de nieuwe generatie. The Veils probeert dat te doen met dit album.

Het album is rustiger dan eerder werk dat ik gehoord heb. Maar het bestaat wel uit stuk voor stuk prachtige liedjes, met mooie melodieën en muziek die rijk gearrangeerd is met de eerder genoemde violen en strijkers. Het voelt alsof het album uit twee delen bestaat, waarbij het eerste deel eindigt met Rings of Saturn. Elk nummer heeft een voor mij logische plek op het album, waarbij bijvoorbeeld Diamonds and Coal het op een andere plek misschien een stuk minder gedaan had. Het vierluik Made from Love with Far to Go tot The Day I Meet My Murderer is voor mij het hoogtepunt. Enkel Between the Ocean and the Storm had achterwege gelaten mogen worden.

Dit album staat voorlopig bovenaan mijn lijstje van 2023. Het zal nog wat jaartjes duren, maar het is wachten tot Cradle Song door de dochter van Finn Andrews opnieuw wordt opgevoerd. Ik ga me in de tussentijd toch eens wagen aan Total Depravity.


Time is a miracle.
Time is a birth.

4.5*

Ondanks dat One Piece at a Time een geslaagde Finn Andrews soloplaat is, voelt het toch niet helemaal goed, en legt het voortbestaan van The Veils op een te zwaar beladen weegschaal. De band gaat eerder al met het zware manisch depressieve Total Depravity over het randje heen, een exorcistische krachtexplosie waar de The Veils meer dan het uiterste van zichzelf vraagt. Dat Finn Andrews het beste, maar ook het slechtste onder spanning presenteert bewijst hij wel tijdens de live optredens. Die zijn altijd heel intens, en daardoor geniaal of juist teleurstellend. Zeker als een gefrustreerde geïrriteerde Finn Andrews vroegtijdig het podium verlaat. De romanticus geeft zichzelf direct in de gevoelige Lavinia single van het The Runaway Found debuut bloot, en maakt vervolgens het onovertroffen beklemmende Nux Vomica. In de tussentijd heeft de frontman zijn gehele band ontslagen en presenteert hij zich met zijn oude vertrouwde vriendengroep.

Van die 2.0 bezetting is hier alleen nog gitarist Dan Raishbrook aanwezig. Dus helaas zonder de prachtige podiumverschijning Sophia Burn, ook Henning Dietz en Uberto Rapisardi ontbreken, die vrijgekomen plekken worden door toetsenist Liam Gerrard, drummer Joe McCallum en bassist Cass Basil ingevuld. Doordat de zanger wat voorzichtig tussen het muzikantenaanbod schippert ontbreekt het bandgevoel, al is Finn Andrews daarin altijd de overheersende factor geweest. Het sobere One Piece at a Time voelt echt als een intiem kaal eenmansproject aan, …And Out of the Void Came Love heeft wel dat typerende The Veils geluid, daarin ligt toch wel het essentiële verschil. Finn Andrews moet nog veertig jaar oud worden, maar heeft in de afgelopen twintig jaar al zoveel levenservaringen in zijn uitpuilende bagage bij elkaar gesleept dat hij het recht heeft om zich oud en wijs neer te presenteren.

I woke alone in some forgotten place
Nobody knew my name
Nobody knew my face

And on I walked into the setting sun
My hat upon my head
My hand upon my gun

Well I was made from love
But now I’m far below
And I’ve so far to go
Yeah I’ve so far to go

(Made from Love with Far to Go)

Het Wherever I Lay My Hat (That’s My Home) principe gaat voor de rusteloze Finn Andrews niet op. Hij identificeert zichzelf met de leegte van het muzikantenbestaan, de verlaten hotelkamers in wereldvreemde steden, angstig en alleen. Onzeker blijft hij tussen zijn geboortegrond in Nieuw Zeeland en zijn geliefde Londen heen en weer pendelen, waar de roots van zijn vader Barry Andrews liggen. Het muzikantenleven en het wispelturige karakter zitten in het aard van het beestje. Barry Andrews start een veelbelovende carrière bij XTC op, waarna hij het experimentele Shriekback opricht. Finn Andrews settelt zich weer in Nieuw Zeeland, en transformeert in een fortuinlijke getrouwde huisvader. De pandemie periode valt samen met het herstellen van zijn gebroken pols. Vanwege dit feit is het lastiger om gitaar te spelen, waardoor hij voorzichtig op piano het revalidatieproces opstart, en het schitterende nachtelijke uiteenzettingen als Rings of Saturn en de Someday My Love Will Come treurnis oplevert. Hierdoor ligt het werk op …And Out of the Void Came Love nog meer in het verlengde van de latere platen van zijn persoonlijke idool Nick Cave, en sluit Finn Andrews hier feilloos, bijna identiek op aan.

Het therapeutische Time blikt op de tegenslagen terug, de verleidingen, dreigende zenuwinzinkingen, maar ook op de schoonheid van de liefde en het prille vaderschap geluk. De tijd gaat alleen maar sneller als er eenmaal kinderen geboren worden, en gebeurtenissen razendsnel passeren. Het onthaastende Time staat bij dit moment stil, en legt het voor eeuwig in songmateriaal vast. Time is druilerig, melancholisch, regenachtig zelfs. Time start ergens in het trieste eenzame Londen, waar Finn Andrews de balans van zijn leven opmaakt. Time bevestigt dat het vluchtgedrag naar Nieuw Zeeland de juiste keuze is. Time gaat diep maar eindigt hemelachtig hoog. De nostalgische strijkers laten de song in sepia bruin verbleken, de piano geeft de verstillende sfeer een avondrode gloed mee. Een goede tekstschrijver is spaarzaam met zijn woorden, en gebruikt niet meer dan het noodzakelijke. Time bevestigt nogmaals dat Finn Andrews deze eigenschap bezit. Het is prachtig dat hij het aandurft om de track vocaal niet alleen te dragen. Katherine Blamire and Jessica Davies van het folk Smoke Fairies duo voegen er een griezelige gewetensecho aan toe.

Lukt het de band om dit gevoel en aandacht vijftien nummers lang vast te houden? Het is wel een groot risico en ze overschrijden hiermee wel de veilige heilige tiental grens. Na zo’n prachtige opener kan de rest van het materiaal niet meer tegenvallen. The Veils keert in een nieuwe wederopstanding terug, al heeft deze Messias dus veelal andere volgelingen rondom hem verzamelt. No Limit of Stars en zeker ook de ontploffende Diamonds and Coal vallende sterrenhemel hebben het vertellende evangelische van Nick Cave, de kracht om je gelijk in de verslaglegging te betrekken. Het wijkt in alle opzichten van het The Veils verhaal af, maar het is in dit geval absoluut een verrijkende meerwaarde. Het ritmisch donkere Undertow verschijnt net als de twee eerste albumtracks op single, dus die zwaarwegende nadruk ligt wel heel sterk op de eerste fase van …And Out of the Void Came Love. Undertow handelt over de goede verstandhouding met zijn ouders. Finn Andrews projecteert deze naar zijn huidige familie situatie en benadrukt nogmaals hoe belangrijk het is om het grootste recht, de liefde, aan het nageslacht te schenken. Het prille geluk vindt zijn weg op het mooi klein gehouden toepasselijke door zijn vader geschreven Cradle Song wiegelied. Een familiare erfenis die Finn nu aan zijn dochtertje opdraagt.

De demonische Bullfighter (Hand of God) country ligt in het verlengde van die andere iconische volksheld David Eugene Edwards van 16 Horsepower en Woven Hand. De stijl sluit bij het lugubere Total Depravity werk aan, een sleutelsong om het verleden mee af te sluiten. Ook het swingende vreemd sensuele Epoch bezit die Total Depravity gekte, al is deze wel door een antidepressiva pilletje onder controle gebracht. Het in de schaduw opererende The Pearl (Part II) is een regelrechte murder ballad. Niet volgens de country tradities, maar verwezenlijkt als een dramatische zeemansgeschiedenis. Waarschijnlijk schuilt de kern hiervan ergens in een oude Nieuw-Zeelandse volksvertelling. Geweldig dat hij als geestverschijning in het theatrale The Day I Meet My Murderer wraak op zijn moordenaar neemt, en hem de stuipen op het lijf jaagt. Dit getuigd nogmaals dat het met de gemoedstoestand van Finn Andrews wel goed zit. Dit soort wrange humor sluit perfect bij zijn zwartgallige persoonlijkheid aan. Het sentimentele tranentrekkende Between the Ocean and the Storm spookliedje zit net op het randje, maar krijgt toch het voordeel van de twijfel. …And Out of the Void Came Love houdt daadwerkelijk vijftien nummers lang die aandacht vast, maar het avontuurlijke onvoorspelbare wordt door een flinke dosis aan zekerheid weggespeelt. Een kleine aderlating op deze verder zeer geslaagde plaat.

The Veils - And Out of the Void Came Love | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dit album wordt mooier en mooier als je het vaker draait. The Veils hebben weer vele fraaie nummers geschreven en gespeeld. Deze plaat heeft iets minder dynamiek dan sommige voorgangers, maar er zit nog meer dan genoeg variatie in de muziek. En ook op dit ...And Out of the Void Came Love halen The Veils hun hoogste niveau van eerdere albums als Nux Vomica en The Runaway Found. Dat doen ze met name op kant A (nummers 1-4) en C (9-12) van de LP. Wat zijn al die nummers ijzersterk. Kant C is echt zo mooi: die kan ik blijven draaien. Maar ook op die andere LP kanten staan meer dan genoeg fijne nummers. Het maakt dit album van the Veils weer erg de moeite waard. Vanaf wit vinyl klinken ze bovendien erg goed en het bijbehorende artwork ziet er fraai uit.

Formidabele fragmenten. Maar ik hoor zó veel Nick Cave. Is dat geen plagiaat? En is dat niet gewoon strafbaar?