Don Henley - Building the Perfect Beast (1984)

Don Henley heeft last van nostalgie. Het lijkt alsof de dagen bij The Eagles hem verhinderd hebben het leven te leiden van een normale Amerikaanse jongen die in Normaltown verliefd wordt op de lokale schone, maar door haar ouders niet goed genoeg gevonden wordt en door zijn eigen ouders als te jong gezien wordt. Ondanks deze dramatiek weten de geliefden 1 zomer gedenkwaardig te maken voor ze elkaar uit het oog verliezen. Samen met het verlies van zijn liefde had Don ook zijn jeugd verloren. Na die enkele prachtzomer, toen de herfst zijn intrede deed, moest hij volwassen worden.

Don bezingt nostalgie alsof het hem ook echt overkomen is en daarmee weet hij beelden op te roepen die bij ons allemaal wel een herkenning teweeg brengen. Zelfs als het bij ons ook maar een verzonnen zomer is.

Wat een prachtig verhaal over een prachtige plaat.

Is de rest van het album vergelijkbaar met The Boys Of Summer? Dat nummer is echt cool

'' The boys of summer'' is echt een waanzinnig zomernummer ! Maar ook'' Sunset Grill'' luistert heerlijk weg.
Mooi album waar ook Don's grootste solohit op staat , maar vond het album dat erna zou verschijnen nog net ietsje beter .
4*

Wat een laag gemiddelde voor dit zeer zeer goede album van Don Henley. Alle nummers hierop zijn m.i. de moeite waard. Natuurlijk is de hit 'The Boys of Summer' het meest bekend, maar ook songs als 'You're Not Drinking Enough', 'Sunset Grill' en 'All She Wants to Do Is Dance' zijn briljant. Building the Perfect Beast ken ik al zo'n 20 jaar en in die 20 jaar is de glans er nog steeds. Dit in tegenstelling tot sommige albums uit de jaren '80, die nu niet meer luisterwaardig zijn.

'The Boys of Summer' is inderdaad een erg cool nummer. De rest van het album ken ik niet, mischien schaf ik deze cd nog wel eens een keer aan hoewel ik wel het idee heb dat de andere nummers een beetje in de schaduw staan van dit top nummer, want dat is moeilijk te overtreffen.

The Boys of Summer is het nummer dat mijn stem net naar de 3,5 ster trekt i.p.v. een 3,0. Er staan best goede nummers op het album, maar behalve de ballad A Month of Sundays haalt geen enkel nummer ook maar enigszins dit niveau.

Ik heb deze CD ooit gekocht speciaal voor "The Boy's of summer" wat ik werkelijk een wereldnummer vind. Maar de overige nummers vind ik aanzienlijk minder goed. Totaal niet mijn ding....Ik heb de CD afgelopen Koninginnedag verkocht. De koper was er dolblij mee!
Voor de "The boy's of summer" geef ik een dikke -5- maar voor het hele album een

-2-

(sorry voor de fans)

ik denk dat de fans liever het EAGLES repertoire horen .

Ahum, alsjeblieft niet zeg. Dit album van Henley is niet zo heel sterk nee, maar een album als The End of Innocence is weer vrij sterk. En ik verkies Henley solo boven alles van dat oubollige Eagles.

Ik ken enkel Boys of Summer, voor de rest is dit album me geheel onbekend, allez, ik heb het al zien liggen, maar nooit gehoord.

maar om die gewèldige EAGLES een oubollige band te noemen, neen, daar kan ik dan weer niet bij.

The Eagles zijn de grondleggers van de countryrock, samen met The Byrds en The Flying Burrito Brothers overigens. Die laatste zijn niet zo bekend bij een breed publiek. Helaas!

Ze zijn toch echt niet de grondleggers, daar zijn ze te laat voor begonnen. Maar het is inderdaad een goede band die af en toe nummers heeft die briljant zijn. Zo'n beetje zoals dit album. Twee briljante nummers en de rest gaat van wel aardig tot goed.

Als je nou zou zeggen dat Bernie Leadon een van de grondleggers van de country-rock is zou ik het meteen met je eens wezen.... maar de Eagles ? Denk het toch niet, want waar blijven Poco en Dillard & Clark ( met Leadon dus ) en Michael Nesmith in jouw vergelijking ?

Voor wat betreft dit album......... gewoon lekker in de vakken laten staan want buiten Boys Of Summer is het helemaal niks, in mijn boek dan toch in ieder geval ......

in 1984 lanceerde Henley zijn tot dan toe meest geslaagde soloplaat. Later zal hij zich nog fors verbeteren. Op deze plaat is hij zoekende naar de juiste toon. De juiste toon slaat hij zeer zeker aan in het prachtige "boys of summer"

The Boys Of Summer is wat mij betreft ook hét prijsnummer van deze verder matige plaat.

Achteraf bezien een wat halfslachtige plaat. Henley probeert hier duidelijk een modern eigentijds geluid neer te zetten.
Het gebruik van synth's en electronische drums is bijna niet weg te denken uit een plaat die stamt uit 1984 , maar in bepaalde nummers komt het bepaald niet ten goede.
Boys Of Summer is en blijft een geweldig nummer , daarover zal geen twijfel bestaan. You Can't Make Love is ook niet verkeerd , een pakkend melodielijntje en gewoon een aanstekelijk nummertje.
Man With A Mission is wat plat en gemakzuchtig , zeker voor een muzikant als Henley die juist bij The Eagles steeds meer ging voor inhoud en diepte.
You're Not Drinking Enough is een geslaagde soul/blues m.m.v Sam Moore. Hier weet Henley de gevoelige snaar goed te raken.Not Enough Love In The World zou een nummer van ex collega Frey kunnen zijn, gezien de boodschap. Het is zeker geen highlight.
Het titelnummer is te mechanisch en nogal pompeus. De kilheid spat ervan af.
All She Wants To Do Is Dance is een ander niemendalletje. Erg leunend op een eigentijdse beat en feitelijk nogal slap.
A Month Of Sundays en Sunset Grill zijn daarintegen weer heel geslaagd. Sunset Grill zit ook vol van electronica , maar hier is het in toom gehouden en ook functioneel.
De 2 laatste songs houden dan helaas de aandacht niet vast. Te oppervlakkig en te weinig boeiend.
Op zijn volgende album The End Of The Innocence is het allemaal veel beter in balans en klinkt die plaat een stuk evenwichtiger.

Die moderne inslag kan mij ook minder bekoren, enkel 'Drivin with your eyes closed' vormt voor mij een uitzondering. Het album kan mij dan ook maar half bekoren. De meeste bijval van mij krijgt Don met zijn liedjes 'You're drinking enough', 'A Month of Sundays' en natuurlijk het mooie 'The Boys of Summer'.

Geen hoogvlieger dit album van Don Henley, maar enkele nummers worden dankzij zijn fenomenale stem wel tot grote hoogte gezongen.
En dan bedoel ik natuurlijk de opener van de plaat The Boys Of Summer, maar ook You Can" t Make Love, All She Wants To Do Is Dance & Driving With Your Eyes Closed
Door enkele magere nummers waaronder het titelnummer & Man With A Mission blijf ik steken op 3.5 sterren.

Ik heb deze CD destijds net als vele anderen puur gekocht voor The boys of summer. De hele CD draaien is er nooit van gekomen. Deze week was het weer golden oldies week in huize Hendrik en was deze plaat aan de beurt. Ik wil hem binnenkort toch nog een paar keer vaker draaien, want zo beroerd vond ik hem helemaal niet klinken. De reacties hier zijn toch overwegend negatief en zo vind ik hem niet klinken. Ik heb The end of the innocence ook in huis en die ken ik wel van haver tot gort. Ik kan zo horen dat dit album veel constanter is.

The End Of The Innocence is wat minder wispelturig (vind ik dan .)
Ik krijg op die plaat minder het idee dat Henley erg trendy wilt zijn .
Bijeenkomstigheid is dat die plaat twee echte klassiekers kent in de vorm van New York Minute en The Heart Of The Matter .
Hier springt Boys Of Summer er vooral uit .

Heb hem de afgelopen 2 weken een paar keer beluisterd en jouw stukje van 28 november 2008 is eigenlijk bijna precies zoals ik het ook zie. Ik vind het titelnummer echter prima, helemaal als je je even terug in de tijd verplaatst. Ook ik vind op het laatst het beste er wel af. Ik vind dit al met al toch een geslaagd album, dat onterecht zo lang ongedraaid in mijn kast heeft gestaan. Het bevat alleen minder hoogtepunten dan de opvolger, maar tegelijk staan hier ook geen draken op a la Shangri La en If dirt were dollars.

Het titelnummer vind ik dan weer het minste nummer van het album, gelukkig staan er genoeg goede songs op om dit te compenseren.

Ik vind het een beetje jammer dat het op deze plaat zo goed te horen is dat er een drumcomputer is gebruikt. Verder wel een goede plaat. The Boys of Summer springt er echt uit. De rest van het album is ook degelijk, maar zit qua niveau niet op dezelfde hoogte als dit nummer. Daarom kwam ik op 3* uit.

Terecht, ik heb dezelfde mening. Zeker zoveel jaar na dato klinken sommige werkjes wel erg gedateerd.

Ik heb altijd ontzettend met dit album in mijn maag gezeten. The Boys of Summer is naar mijn mening een van de meest perfecte pop/rock liedjes ooit gemaakt. Gelukkig heb ik de versie waar A Month of Sundays op staat, de rest is mediocre. Dit euvel werkt eigenlijk door zijn hele solo-oeuvre heen, hoewel Inside Job als geheel zeer coherent en sterk is. Zijn STEM blijft magistraal en ik was dan ook heel blij dat de versie die de Eagles in de Kuip speelden (1996?) bloedmooi was. Ik moet hier helaas een 3,5 voor het album geven. Nogmaals, als Henley goed is, is hij ook heel erg goed!

Eens aangaande Boys Of Summer. Misschien wel Henley's best geschreven nummer ever.
Geweldige drive zit er in die song, en het refein beschouw ik als 1 van de beste ooit.
Tijdloze song, veel gehoord, maar verveeld nooit.

Het is inderdaad wel zo dat Henley's soloalbums wisselvallig van aard zijn.
The End Of The Innocence vind ik bij nader inzien een stuk minder boeiend achteraf.
Het zijn vooral de fraaie ballads die dat album dragen.
Inside Job is wat evenwichtiger, maar daar treed wat mij aan gaat ,op ten duur wat verveling op.

Ik ben benieuwd naar het op stapel staande Countryalbum van hem.
Ik ben fan van zijn geweldige stem. Hopen dat ie het artistiek waar maakt.

Inderdaad is het meeste van zijn solowerk nou niet bepaald evenwichtig te noemen, maar die stem... daar ben ik dus al zo lang verzot op.
Een nummer gezongen door Henley heeft bij mij meestal een meerwaarde.
En dat countryalbum, tja volgens mij leent zijn stem zich daar uitstekend voor.
We zullen zien.

Ik vraag me dan ook serieus af wat Henley precies bijgedragen heeft aan de kompositie. Het verschil met de rest van de plaat is dusdanig schrijpend dat ik denk dat Mike Campbell de muziek ervoor geschreven heeft ........

Ik weet niet precies hoe dat ontstaan is. Maar Henley kan heus wel wat, getuige vooral zijn bijdragen op de latere Eagles albums.
Het was toch echt Henley die de kar trok, mede omdat partner Frey met een behoorlijk writersblock kampte.
Maar dat is geen excuus voor de zwalkende kwaliteit van zijn solowerk.
Hier is het vooral de klank van de plaat die niet echt tof is. Lelijke synth's en te volle produktie.
En inderdaad, de helft van de liedjes zijn composorisch ook niet je van het.

Mr.Dave van David Lindley lijdt aan hetzelfde euvel. Dat was producer Danny Kortchmar's idee van moderne produktie destijds.