Jens Lekman - Night Falls over Kortedala (2007)

ik ben benieuwd. Net nog "Oh your so silent Jens" geluisterd.

Dit is er absoluut eentje om naar uit te kijken

Jens Lekman waardeerde ik al een tijdje erg hoog, maar toen ik hem eenmaal live had gezien wist hij me definitief in te pakken. Het was één van de allercharmanste optredens die ik ooit gezien had en de sfeer was goed. Een bijzondere artiest waar ik al snel een zwak voor had.
En dan is daar opeens, voor mij vrij onverwacht, een nieuw album.
Night Falls over Kortedala opent met And I Remember Every Kiss. Het klinkt wat kitscherig door de strijkers en doet verdorie denken aan oude crooners. Opeens schieten de Scott Walker albums 1 t/m 4 door mijn hoofd; niet bepaald slechte albums om mee vergeleken te worden. Heerlijk, deze orkestrale bombast. Toch herkennen we Lekman er overduidelijk in. Wat dat aan gaat heeft deze artiest wel een compleet eigen signatuur.
En dan bij de eerste tonen van Sipping On The Sweet Nectar wil ik spontaan 'The Looooooooveeeeeboat' gaan zingen. Het is een dansbaar liedje waar je de matrozen aan boord van het cruiseschip hun big smile al ziet opzetten. Barry Manilow eat your heart out...
En hoor ik daar Diana Ross & the Supremes? Is mijn I-pod op hol aan het slaan? Maar ik heb toch geen Diana Ross in mijn collectie? Nee, het is nog steeds onze eigen Jens met het liedje The Opposite Of Hallelujah. Het is een lekker deuntje waar ook een band als Belle & Sebastian op patent lijkt te hebben.
A Postcard To Nina heeft ook een beetje een soul-invloed. Oude Motown-tijden herleven nu in het hoge noorden. Lekkere blazers, laidback zang en we hebben een wederom een aangenaam nummer te pakken. Wat een heerlijk ontspannen sfeertje straalt hij hier toch uit.
Into Eternity heeft weer een beat die doet denken aan Copacabana, Loveboat en weet ik het wat. En horen we daar opeens de lambada voorbij komen? Op de gratis EP's die Jens het internet opslingerde stond al eens een nummer die erg aan deze stijl doet denken. Het is dat mijn vakantie in het buitenland al weer voorbij is, maar op dit soort nummers zie ik me al helemaal zitten in een leuk havenstadje op een terrasje in de zon met zicht op alle bootjes die aanmeren.
I'm Leaving You Because I Don't Love You is wederom lekker up-tempo en klinkt erg luchtig. Maar vergis je niet: onder die harpgeluiden en piano-tingel-tangel klinken wel degelijk wat electronische beats die het nummer daardoor iets eigenwijs weten mee te geven. Voeg daarbij de desolate zang van Lekman en dan is er toch echt wel sprake van iets bijzonders.
Bij If I Could Cry (It Would Feel Like This) breekt het glazuur in het intro haast van je tanden zo zoet. En dan toch weer die wat tegendraadse dingen die Lekman er aan toevoegt..... niet te opvallend waardoor het freaky gaat worden, maar juist heel subtiel. Zweedse soul anno 2007.
Your Arms Around Me herbergt ook dwarrelende harp-riedels, een vioollijn en subtiel gitaarspel. Op het eerste gehoor een mooi popliedje, maar als je vaker gaat luisteren ontdek je steeds meer laagjes. Laagjes die heel subtiel zijn opgebouwd en die er voor zorgen dat alles klopt en toch ergens vervreemdend klinken.
Shirin is weer zo'n Belle & Sebastian-achtig nummer wat redelijk rustig van start gaat en dan op een gegeven moment toch weer een duwtje in de rug krijgt waardoor het uitmondt in een vrolijk moppie muziek.
Een kinderstem opent It Was A Strange Time In My Life, een fluit zet in en het gekras van de plaat gaat voort. Al snel is het een melancholiek liedje waar ik een enorm zwak voor heb gekregen. Wat een prachtige samenzang hoor ik hier toch ook. Jens Lekman weet me geen moment te vervelen op dit nummer. Wat zeg ik? Op het hele album niet! Mooi zwierig vioolspel maakt het plaatje compleet.
Kanske Ar Jag Kar I Dig is het enige nummer waar de titel in zijn eigen taal staat terwijl er wel degelijk engels wordt gezongen. Het is een funky-soultrack die soms wat Beck-achtige dingen in zich herbergt.
Sax opent op Friday Night At The Drive-In Bingo en doet me soms een beetje denken aan wat foute songfestivalnummers uit de Scandinavische landen. Of dit als fout te bestempelen valt laat ik aan iedereen zelf over, want pakkend is het wel. Dit nummer zal tevens op single verschijnen. Een gewaagde keuze lijkt me.
Ik kan concluderen dat dit album een Lekman-light lijkt te zijn als je er vluchtig doorheen wandelt. Doe dit niet; geef het meerdere kansen, want onder alle luchtigheid schuilen een hoop zeer interessante dingen en uitermate sterke composities.

Love Boat! Dat dacht ik nu ook meteen toen dat nummer voor het eerst hoorde. Na 2 luisterbeurten ben ik (fan van Jens) best tevreden met de vernieuwing op deze plaat. Minder singer songwriter en meer soul inderdaad. Het zou me echter niets verbazen als ik over een maand helemaal niet mee hoor dat het soul is, want ook bij Oh, your're so silent, Jens duurde het even voordat alles helemaal doordrong. Ik denk dat dat ook nu weer het geval zal zijn.

Kort gezegd, een wolf in soulkleren die voolopig niet loslaat. 4* voor nu.

Het was even wennen toen ik met het bombastische "And I Remember Every Kiss" begon, maar het slaat geweldig aan, 4.5*!

Ik heb ook niks toe te voegen aan de recensie van Aerodynamic, klopt als een bus wat daar staat!

Een nieuwe Jens! Ik zie het nu pas.

Blijkbaar is Your Arms Around Me gecensureerd. Dit was de vorige versie.

i was slicing up an avocado
when you came up behind me
with your quiet brand new sneakers
your reflection i did not see
it was the hottest day in august
and we were heading for the sea
for a second my mind started drifting

you put your arms around me
you put your arms around me
you put your arms around

blood sprayed on the kitchen sink
whats this? i had time to think
i see the tip of my index finger
my mind is slowly creating a link
from your mouth speaks your lovely voice
the best comments ive ever heard
oh honey you've cut off your finger

i bet thats gotta hurt
you put your arms me
you put your arms me
you put your arms around

i must've passed out on the porch
id never seen so many bright stars
when i wake up im in the waiting room
of the local e.r.
my hand is wrapped in toilet paper
and my shirts all blood red
i see you standing there like an angel

and i say baby i must be dead
you put your arms around me
you put your arms around me
you put your arms around me

Ik had een aardig verhaal in gedachten om bij dit album te schrijven, maar ik zie dat mijn grote vriend aERo (alweer) het gras voor mijn voeten heeft weegemaaid.

Laat ik dan maar volstaan met de mededeling dat dit wat mij betreft het beste en meest gevarieerde album van Jens tot op heden is en dat ik hem 4* waard vind.

In eerste instantie vond ik 'm té kitscherig klinken, dit album. Maar goed, ik heb 'm dan ook alleen nog maar wat vluchtig gehoord.

Ik zal het nooit meer doen Robert

(maar dan moet je er wel op tijd bij zijn!)

Jij bent er altijd zo vliegensvlug bij, wat moet ik in hemelsnaam doen om je voor te zijn?

Heel alert zijn

Maar toch zou ik dat stuk alsnog graag willen lezen hier.....

Ik had iets ingedachten over het optreden waar jij ook bij was, dat het eerste nummer aan Scott Walker doet denken en dat er invloeden van Barry Manilow en Belle & Sebastian op dit album staan. Kortom: bijna alles wat jij al hebt verteld .

Er zijn wel meer concerten geweest waar we beiden aanwezig waren: schrijf je daar wat leuks bij

Wel opmerkelijk overigens dat je dit als zijn beste album beschouwt.

Het is mij allemaal wat te druk, eigenlijk. Ik hoor toch liever de wat kalere, eenvoudige liedjes van hem. Daarom een voorzichtige 3*.

Een halfje naar beneden. Na meer dan tien luisterbeurten, begint het album heel erg aan kracht in te boeten. De samples zijn op het eerste, tweede en derde gehoor erg grappig, maar als dat verrassingseffect weg is, wordt het soms best vervelend. Geef mij maar zijn eerdere werk, dat veel langer houdbaar is.

Zoiets heb ik ook, maar dan niet vluchtig.

Maar staan zeker wel weer een aantal zeer leuke nummers op.

En vanaf vandaag zullen weer velen dit album op Musicmeter weten te vinden, alleen al omdat Pitchfork zeer, zeer lovend is.

http://www.pitchforkmedia.com/article/record_review/45319-night-falls-over-kortedala

tering, wat zijn ze weer über enthousiast bij pitchfork...

maar gelukkig niemand die hen nog serieus neemt

Ik heb Lekman net ontdekt. Ben aardig verrast....Beetje laat, maar goed, ik ben er een beetje uit.

De vergelijkingen zijn natuurlijk touché. ( belle & sebastian, walker, morrisey enzo.) Maareh, iemand hier wel eens gehoord van de Divine Comedy? Of Pulp?
Die doen dit al zo lang........
Maakt het niet minder aangenaam hoor. Maar als je dit leuk vindt zal ik de Divine Comedy zeker eens een kans geven.!!!!!!! Neil Hanon blijft geniaal.

Ik zie de vergelijking met Pulp en The divine comedy niet zo. De muziek van Jens Lekman is veel kleiner en intiemer. Jens is een singer-songwriter en The divine comedy en Pulp zijn bands die bombast niet schuwen en andere inspiratiebronnen hebben. Dat The divine comedy een kans verdient ben ik overigens helemaal met je eens.

De Divine Comedy bestaat al jaren niet meer als band. Neil Hannon is alleen doorgegaan met dezelfde naam....
Is hij dan niet ook een singer-songwriter?En hij is behoorlijk "klein" hoor.
Andere inspiratiebronnen? Bedoel je: Crooners/chanteurs (brel,walker, jones), retro/kitsch, indie (smiths, belle, merrit, cardigans gazomaar door.), witty lyrics?
Ik vergat Louis Philippe...... de stem is identiek. Uncanny!
Een "kan"?

The divine comedy is inderdaad al een poosje een éénmansband. Zo klein vind ik Hannon niet. Hij paktt toch vaak uit met veel toeters en bellen, ook in zijn ballads. Wat inspiratiebronnen betreft bedoel ik inderdaad crooners als Scott Walker. Op het eerste nummer van dit album na hoor ik weinig Scott Walker of andere crooners terug in Jens Lekman. Dit album is af en toe ook best kitscherig, maar het is een ander soort kitsch dan dat van The divine comedy.

The Opposite of Hallelujah doet me heel erg denken aan het bandje Suburban Kids with Biblical Names. Wel een erg fijn nummer. Voor de rest vind ik sommige nummers net iets overdone. Maar ik ga het nog wel een paar keer proberen.

Ik vind het maar een vrij matige plaat.

poe, hier moet ik nog aan wennen zeg. ik had me iets heel anders voorgesteld bij muziek van Jens Lekman. Ik had al wel eens eerder iets gehoord, maar er nog weinig tijd ingestoken.

ik verwachtte zo'n onzekere, introverte, ingetogen singer-songwriter - type Loney, Dear - maar dit is inderdaad een Loveboat-plaat. Ik moet me even opnieuw instellen op een compleet ander genre en bezien of de plaat me dan alsnog kan bekoren.

Je kan ook gewoon een ander album proberen. Die zijn wat rustiger.

Ik ben een draaikont, ik ga toch weer naar 4 sterren. Het is toch best wel bijzonder, zeker nu hij tekstueel ook meer indaalt.

There are well over two thousand songs recorded throughout human history called 'I Love You', but I don't think any of them get the message across as effectively as Jens Lekman. (...) This is the sound of a charming songwriter at his most creative: cutting and pasting songs, memories and stories into what could very well be the most striking collage of the year.

Ik ben helemaal verliefd (klik!) op dit album.