Jens Lekman - Night Falls over Kortedala (2007)

Jens Lekman waardeerde ik al een tijdje erg hoog, maar toen ik hem eenmaal live had gezien wist hij me definitief in te pakken. Het was één van de allercharmanste optredens die ik ooit gezien had en de sfeer was goed. Een bijzondere artiest waar ik al snel een zwak voor had.
En dan is daar opeens, voor mij vrij onverwacht, een nieuw album.
Night Falls over Kortedala opent met And I Remember Every Kiss. Het klinkt wat kitscherig door de strijkers en doet verdorie denken aan oude crooners. Opeens schieten de Scott Walker albums 1 t/m 4 door mijn hoofd; niet bepaald slechte albums om mee vergeleken te worden. Heerlijk, deze orkestrale bombast. Toch herkennen we Lekman er overduidelijk in. Wat dat aan gaat heeft deze artiest wel een compleet eigen signatuur.
En dan bij de eerste tonen van Sipping On The Sweet Nectar wil ik spontaan 'The Looooooooveeeeeboat' gaan zingen. Het is een dansbaar liedje waar je de matrozen aan boord van het cruiseschip hun big smile al ziet opzetten. Barry Manilow eat your heart out...
En hoor ik daar Diana Ross & the Supremes? Is mijn I-pod op hol aan het slaan? Maar ik heb toch geen Diana Ross in mijn collectie? Nee, het is nog steeds onze eigen Jens met het liedje The Opposite Of Hallelujah. Het is een lekker deuntje waar ook een band als Belle & Sebastian op patent lijkt te hebben.
A Postcard To Nina heeft ook een beetje een soul-invloed. Oude Motown-tijden herleven nu in het hoge noorden. Lekkere blazers, laidback zang en we hebben een wederom een aangenaam nummer te pakken. Wat een heerlijk ontspannen sfeertje straalt hij hier toch uit.
Into Eternity heeft weer een beat die doet denken aan Copacabana, Loveboat en weet ik het wat. En horen we daar opeens de lambada voorbij komen? Op de gratis EP's die Jens het internet opslingerde stond al eens een nummer die erg aan deze stijl doet denken. Het is dat mijn vakantie in het buitenland al weer voorbij is, maar op dit soort nummers zie ik me al helemaal zitten in een leuk havenstadje op een terrasje in de zon met zicht op alle bootjes die aanmeren.
I'm Leaving You Because I Don't Love You is wederom lekker up-tempo en klinkt erg luchtig. Maar vergis je niet: onder die harpgeluiden en piano-tingel-tangel klinken wel degelijk wat electronische beats die het nummer daardoor iets eigenwijs weten mee te geven. Voeg daarbij de desolate zang van Lekman en dan is er toch echt wel sprake van iets bijzonders.
Bij If I Could Cry (It Would Feel Like This) breekt het glazuur in het intro haast van je tanden zo zoet. En dan toch weer die wat tegendraadse dingen die Lekman er aan toevoegt..... niet te opvallend waardoor het freaky gaat worden, maar juist heel subtiel. Zweedse soul anno 2007.
Your Arms Around Me herbergt ook dwarrelende harp-riedels, een vioollijn en subtiel gitaarspel. Op het eerste gehoor een mooi popliedje, maar als je vaker gaat luisteren ontdek je steeds meer laagjes. Laagjes die heel subtiel zijn opgebouwd en die er voor zorgen dat alles klopt en toch ergens vervreemdend klinken.
Shirin is weer zo'n Belle & Sebastian-achtig nummer wat redelijk rustig van start gaat en dan op een gegeven moment toch weer een duwtje in de rug krijgt waardoor het uitmondt in een vrolijk moppie muziek.
Een kinderstem opent It Was A Strange Time In My Life, een fluit zet in en het gekras van de plaat gaat voort. Al snel is het een melancholiek liedje waar ik een enorm zwak voor heb gekregen. Wat een prachtige samenzang hoor ik hier toch ook. Jens Lekman weet me geen moment te vervelen op dit nummer. Wat zeg ik? Op het hele album niet! Mooi zwierig vioolspel maakt het plaatje compleet.
Kanske Ar Jag Kar I Dig is het enige nummer waar de titel in zijn eigen taal staat terwijl er wel degelijk engels wordt gezongen. Het is een funky-soultrack die soms wat Beck-achtige dingen in zich herbergt.
Sax opent op Friday Night At The Drive-In Bingo en doet me soms een beetje denken aan wat foute songfestivalnummers uit de Scandinavische landen. Of dit als fout te bestempelen valt laat ik aan iedereen zelf over, want pakkend is het wel. Dit nummer zal tevens op single verschijnen. Een gewaagde keuze lijkt me.
Ik kan concluderen dat dit album een Lekman-light lijkt te zijn als je er vluchtig doorheen wandelt. Doe dit niet; geef het meerdere kansen, want onder alle luchtigheid schuilen een hoop zeer interessante dingen en uitermate sterke composities.

Ondanks het magnifieke slotnummer wil het toch maar niet lukken tussen deze plaat en mezelf. De croonerige liedjes bevallen me enerzijds wel maar ontroeren me nooit en Jens' stem (al eerder aangehaald) weet ook niet 'de snaar' te raken.

2,5*.