The Rolling Stones - Out of Our Heads [US] (1965)

Die reactie moet je bij "Aftermath" plaatsen.

In de jaren 80 verscheen de Amerikaanse versie van Out Of Our Heads voor het eerst op CD. Gelukkig in mono. Die stereo-versie op vinyl was vreselijk gemixt (vooral Satisfaction).
De hits en hun b-kantjes zijn hier de hoogtepunten. Jagger & Richards schudden een aantal rockklassiekers uit hun mouw. Het is lullig dat de overige bandleden voor hun vondsten geen naamsvermelding kregen.
Pas in het sacd-tijdperk verscheen eindelijk de Engelse versie van Out Of Our Heads op CD. Decca liet in het begin met opzet de singles weg. Dan moeten ze de single maar kopen of we sparen ze op voor een compilatie-album.
Met Aftermath kon het LP-avontuur voor de Stones eindelijk beginnen.

The Stones hebben op hun beurt weer goed gekeken naar het originele "Hitch Hike" van Marvin Gaye

Waarom staat hier eigenlijk de Amerikaanse hoes?

Als je heden ten dage dit album in Amerika koopt, zit er dan nog steeds groot verschil op? Of zijn alle versies gelijk gesteld?

Nee hoor, er worden nog altijd twee versies uitgebracht. Aangezien de US versie Satisfation en The Last Time bevat zal ik toch voor deze gaan. De hoes moet inderdaad aangepast worden.

Volgens mij zijn nu gewoon beide versies overal te krijgen.

De oude Stones-albums gaan er eens komen, maar dan wil ik wel de UK-versies, want die zijn oprecht samengesteld. De singles staan verder gewoon op de London Years-box.

Hier kom ik nu toch op terug. De UK-versie van deze plaat lijkt me toch ook niet helemaal zuiver. Die verscheen, volgens mij, later dan de USA-versie en met December''s Children erbij heb je toch meer muziek.

Hmm de International Version is zoals ik 'm mij herinner van vroegâh dus die staat hier ( eindelijk ) weer in de kast ......... Heerlijke plaat ...........

Dit is duidelijk niet mijn Stones plaat..

Hitch hike... pfff wat een bagger is dat zeg...

Satisfaction en the last time zijn uiteraard weer het tegenovergestelde van bagger, maar in zijn geheel... naaaah

Wel een enrom hoogtepunt op dit album: Play with fire.. wat is dat mooi zeg!

Ik ben begonnen bij de Stones met Steel wheels, en heb tot nu eigenlijk alles wat van voor die tijd kwam (de albums, niet de singles) links laten liggen. Met terugwerkende kracht ben ik nu dus bezig met een inhaal slag, maar merk nu al dat ik de albums in het geheel pas van vanaf de jaren 70 interessant begin te vinden. (eind jaren 60 ook nog wel)
De 60's hebben voor de Stones wel een aantal parels opgeleverd, maar ik denk dat ik er 1 heel album mee kan vullen...

Vind dat juist meevallen.

De zwakke schakel hier vind ik dat live-nummer I'm Alright.
Ongetwijfeld een feestje tijdens het optreden, maar los daarvan te simpel.

Hier is te horen dat het de band voor de wind gaat en dat ze meer zelfvertrouwen krijgen.
'Gretig' is hier het sleutelwoord met een door de bank genomen sterke songselectie waarin That's How Strong My Love Is een onverwacht hoogtepunt vormt. De songs aan het einde zijn ook ijzersterk.

Betreft de verschillende versies: Out Of Our Heads is nooit een bonafide album geweest. De Stones waren constant op tournee dus werden er hier en daar losse opnamesessies verricht en er werd in 1965 nog niet echt aandacht besteedt aan het begrip 'album'. Bovendien verscheen de Amerikaanse versie eerder. Om je Stones-muziek op cd zo compleet mogelijk te houden doe je er je voordeel mee om tot Aftermath de Amerikaanse lijn te volgen.

Ik vind I'm alright echt een supernummer, je hoeft je ogen maar te sluiten en ik sta al temidden van het feestje en de gillende meisjes.

Prima nummer inderdaad maar kwa opname & sfeer had het beter op Got Live If You Want It kunnen staan. De LP dus, de EP staat ie al op natuurlijk .....

Nanker Phelge is de naam die de Stones gebruikten als ieder lid aan het nummer had meegeschreven. De zelfgeschreven nummers zijn een stuk beter dan de covers.

Net de originele mono-persing weer 's afgestoft en op de draaitafel gelegd, en f*ck yeah, zo moet deze plaat klinken, kan geen digitaal geremasterde sacd-versie of whatever tegenop.

Lekkere rocker van de stones.
Alle nummers klinken lekker, muzikaal niet heel uitdagend en de teksten zijn meestal ook niet erg diep, maar het swingt goed van begin tot eind en alle nummers zijn van goede kwaliteit.
Er is eigenlijk geen zwak nummer en de grote hit 'Satisfaction' en mijn persoonlijke favoriet 'Play with Fire' springen er toch wel bovenuit.
Een dikke voldoende!

Ruim 3 jaar na deze opmerking heb ik de originele LP gekocht, en moet ik mijn mening wat herzien. Nog steeds is Hitchhike niet sterk, en I'm Alright [Live] is een rare toevoeging op dit album, maar het is ook best een lekkere plaat. Niet die 2,5 die ik m eerder gaf. Ga nu naar 3, maar zou misschien nog wel 3,5 kunnen worden.
Heel langzaam gaan de 60's Stones me meer en meer bekoren!

Dat wordt tijd!

Ik heb net een mono-persing besteld via discogs, ben benieuwd.

Hell yeah ! Stereo platen van voor 1968/69 die echt goed klinken zijn zeldzaam. Gewoon omdat er nog niet echt stereo opgenomen werd en er vaak met galm gewerkt werd, om een ruimtelijk effekt te krejeren, wat ten koste ging van de direktheid van de muziek.

Ja, ik heb er ook een paar van die andere band - ik geloof dat ze uit Liverpool kwamen - gekocht. Zo zijn ze opgenomen en geproduceerd, technici maakten er daarna ook een stereo versie van las ik. Die band zelf, gaf ook de voorkeur aan mono. Die klinken warm en vol, echt mooi.

Ik draai nu deze plaat in mono uit 1965 en wat klinkt dat geweldig zeg. 49 jaar oud en nog totaal niet versleten, zowel letterlijk als muzikaal. Wat is dit een geweldige rock 'n roll plaat met soul en blues invloeden. Die invloeden vind je helemaal terug in de goed gekozen covers. De beste daarvan is die van Otis Redding, het briljante That's How Strong My Love Is. I was there, in Vredenburg Utrecht, toen de Stones de zaal omver bliezen met een prachtige live versie van dit nummer. Mercy, Mercy, geschreven door o.a. Don Covay, is een prima openingssong van de plaat. Ook Good Times van Sam Cooke & Cry To Me van Solomon Burke komen voorbij.

Echter, er staan ook al een drietal sterke eigen composities op deze plaat. Natuurlijk superhit Satisfaction, maar ook het fraaie The Last Time met die fijne gitaren. Afsluiter One More Try is ook heel aardig. Er staat opvallend genoeg geen minder nummer op deze plaat, sterker nog: ik wil ook nog even het oh zo fraaie Play With Fire noemen. Het is dus zo zeker mogelijk om Out of Our Heads te gaan, op deze overheerlijke retro-muziek van the Rolling Stones.

Ja, dit is zeker een fijne plaat. Helaas bezit ik op vinyl alleen de stereo-versie, zoals die destijds in Nederland is uitgekomen. Hoewel die ook best OK klinkt moet je dit soort oude muziek eigenlijk gewoon in mono op vinyl horen. Gelukkig lees ik net in het blaadje van fanclub Shattered! (een oud nummer uit 2002) dat de huidige cd-versie van deze plaat in mono is, dus dat scheelt weer.

Op deze plaat wordt voor het eerst duidelijk wat de kwaliteiten van Jagger en Richards zijn als songschrijvers met de klassiekers Satisfaction en The Last Time (het schijnt dat dit het eerste zelf geschreven nummer was waar Jagger en Richards echt trots op waren) en het afsluitende duo The Spider And The Fly en One More Try. Verder staan er ook een aantal goede tot zeer goede songs op die door de hele groep zijn geschreven (onder het pseudoniem Nanker Phelge), waaronder het prachtige Play With Fire en The Under Assistent West Coast Promo Man. Inclusief de groepscomposities komt het totaal aantal eigen liedjes op 7 en dus niet 3, zoals west hierboven beweerde.

Deze plaat voelt voor mij meer aan als een eenheid dan de voorafgaande platen (Now!, 12X5, No. 2). Hoewel die platen zeker ook hun charme hebben, klinken ze meer als een verzameling losse nummers dan als een logisch geheel. Groot verschil met de voorgaande platen is ook dat daarop de eigen nummers de zwakke broeders zijn, een enkele uitzondering daar gelaten. Op Out Of Our Heads waren voor het eerst de eigen nummers de hoogtepunten.

Ik sta nog steeds achter mijn recensie die hierboven staat, maar voor deze marathon heb ik een iets uitgebreider verhaaltje geschreven:
Dit album sluit het tijdperk van de Stones als coverband af. Ook op Out Of Our Heads maken covers (dit keer van soulnummers) een behoorlijk deel van het album uit, maar voor het eerst zijn het de Jagger/Richards nummers (en de groepscomposities onder het pseudoniem Nanker/Phelge) die overheersen en, veel belangrijker nog, de beste nummers van het album zijn. Hierdoor kan Out Of Our Heads als een overgangsalbum gezien worden: Jagger/Richards hebben ontdekt dat ze geweldige nummers kunnen schrijven, maar hebben zich nog onvoldoende ontwikkeld om een heel album vol te schrijven met eigen composities.
Satisfaction is de eerste wereldhit van de Stones en nog steeds een vast onderdeel van elk concert. Ik reken het zelf niet tot de beste Stonesnummers, maar de kwaliteiten zijn onmiskenbaar. Ook The Last Time kan gerust als klassieker gezien worden en dat vind ik wel een geweldig nummer. Van de overige eigen nummers, die het grootste deel van kant B van de LP uitmaken, blinken Play With Fire (mysterieus en dreigend) en The Spider And The Fly (eindelijk schrijven Jagger en Richards een echt goed bluesnummer) uit. The Under Assistant West Coast Promo Man is gewoon een lekker rocknummer. Samen met afsluiter One More Try geven ze een inkijkje in welke kant de Stones uit zouden gaan op het volgende album.
Van de covers vind ik That's How Strong My Love Is en Cry To Me het beste.
Als geheel voelt dit album meer als een eenheid dan de voorgaande platen (vooral kant B), maar toch mist er nog wel wat samenhang om van een echt geweldig album te kunnen spreken. Vooral het kwaliteitsverschil tussen enkele covers en de eigen composities is wel groot. Vergelijk Hitch Hike en Good Times eens met The Last Time en Satisfaction en je hoort wat ik bedoel. Ook livenummer I'm All Right valt wat uit de toon.
Ondanks deze min-punten is Out Of Our Heads een prima plaat. Als geheel schat ik Out Of Our Heads toch net iets minder in dan het debuut (Ja, ik heb een zwak voor die plaat), ondanks dat de Jagger/Richards composities de beste nummers zijn die de Stones tot dan toe op plaat hebben gezet. Een krappe 4 sterren dus.

Tussenstand:
1. The Rolling Stones: 4*
2. Out Of Our Heads US: 4*
3. The Rolling Stones Now!: 3,5*
4. 12 X 5: 3,5*
5. The Rolling Stones No. 2: 3*

Het intro van Hitch Hike heeft Velvet Underground "geleend" voor hun There She Goes Again.

Mijn beste vriend(je) werd toen we in 1971 op de middelbare school kwamen Rolling Stones fan. Ik begreep dat niet zo goed. Moody Blues, Pink Floyd. enz. was veel mooier
Nu, 50 jaar later trekken we nog steeds met elkaar op en in die 50 jaar ben ik toch ook een heleboel Rolling Stones materiaal gaan waarderen. Daaronder ook dit album. Zeker niet het beste wat ze gemaakt hebben, dat moest nog komen. Favo's de singles The Last Time en Satisfaction en Play With Fire.
11e in de 100 Greatest Albums of1965 en 14e in BestEverAlbums van dat jaar

En later weer door The Smiths-guitarist Johnny Marr in voor ballad There Is a Light That Never Goes Out.

Het intro en outro en daar tss in... dus in zijn geheel geleend van Marvin Gaye

Op Out Of Your Heads lijkt de band langzaam meer pop/rock georiënteerd te worden, getuige de keuze voor de covers (meer de focus op de soulartiesten) en de stijl van de originals. Een goed gekozen richting wat mij betreft, het geeft het album wat meer afwisseling.
Prijsnummers zijn Play With Fire en The Last Time.

3.5*

Die stonden ook samen op 1 singletje