The Stranglers - The Collection 1977-1982 (1982)

THE COLLECTION 1977-1982

De eerste, echte verzamelaar van The Stranglers sluit een tijdperk
bij EMI (aanvankelijk United Artists en daarna Liberty) af met 14 songs.

Er wordt niet enkel voor de singles gekozen, al hadden The Stranglers in de UK
top 10 hits met Peaches, Something Better Change, No More Heroes en Duchess.

Ander hitparade succes was er met de non-album singles 5 Minutes (ontbreekt hier)
en de bekende Bacharach song Walk on By. Daarna ging het wat minder goed met de band
tot in 1982 opnieuw fors gescoord werd met de evergreen Golden Brown en Strange Little Girl.

De verzamelaar is min of meer chronologisch opgebouwd.

Het debuut album Rattus Norvegicus (1977) wordt naast Peaches vertegenwoordigd
door de eerste single (Get a) Grip (on Yourself) en de sterke album track Hanging Around.

Opvolger No More Heroes (1977) houdt het bij de reeds vermelde punk singles.
Black & White (1978) kan rekenen op de single Nice 'n" Sleazy en de cover Walk on By.

The Raven (1979) biedt naast Duchess ook de zwakke non-album single Bear Cage.
En het op vele compilaties ten onrechte verguisde Meninblack (1981) album mag rekenen
op het griezelige Waltzinblack en de schitterende non-album single Who Wants the World.

Eindigen doen we met het La Folie (1981) tijdperk waaruit Golden Brown,
de titelsong La Folie en de non-album single Strange Little Girl zijn genomen.

Toch goed voor 4 singles die nooit voordien op album stonden,
maar die mee de geest uitademen van de hierboven genoemde albums.

Ideale instap voor beginners, al mis je wel hun latere pop klassiekers (op Epic) uit de 80s.

Op reis door new wave in het jaar 1980 stuit ik op Bear Cage van The Stranglers. Een non-albumsingle die op 16 maart 1980 op #55 binnenkwam in de Britse hitlijst, terwijl diezelfde dag de hoogste nieuwe binnenkomer op #1 landde: Goin' Underground van The Jam, mijn vorige halte op deze queste. The Stranglers piekten een week later op #36.

Vroeger haalde ik mijn neus op voor verzamelaars als deze: "liever de originele albums". Maar dan mis je mooi de non-albumsingles, Ronaldje! Zoals de ruim zes minuten van Walk on by, dat niet lang ná album Black and White verscheen, in september 1978 piekend op #21. Of het aardige Who Wants the World dat in juni 1980 tot #39 kwam. Plus natuurlijk parel Strange Little Girl, in augustus 1982 in het VK #7 . In Nederland minimaal de top 10 verdienend maar zelfs de tipparades niet halend - het werd hier overigens wél gedraaid op de radio en zelfs op tv was het vreemde kleine meisje te zien - bij Sky Channel. Sindsdien een überfavo van me.
Dit album verscheen in twee hoezen, de ene zoals MuMe die toont en de andere werd door dazzler al in 2008 genoemd. Die versie werd op het Europese continent uitgebracht, uitgezonderd Frankrijk dat de gangbare, Britse hoes gebruikte. Zie bij Discogs hoe het zit, scroll daar naar beneden voor de diverse uitgaven.

Hoe een toch al eigenwijze en (ook muzikaal) tegendraadse punkband het rauwe imago geleidelijk van zich afschudde en naar sferische droompop - wij noemden ook dit new wave - overschakelde.
Sommigen vonden het jammer dat dit bandje, net als andere collega's, met punk stopte. Gelukkig voor hen was er vers bloed: op naar de debuutsingle van Discharge, tevens verschenen op 1980-1986.
Als uitsmijter nog kort uw aandacht voor de hoes van single Walk on by: op het hoofd van Hugh Cornwell is dat van Dionne Warwick geplakt, de oorspronkelijke vertolkster. En let ook eens op het handje van Dave Greenfield...