Creedence Clearwater Revival - Willy and the Poor Boys (1969)

Waarom dit album mijn favoriete Creendence-album is? Omdat hierop het beste, misschien wel meest onderschatte nummer van deze band staat: Effigy.
Alle andere nummers mogen er trouwens ook zijn; Fogerty's heerlijke bluesstem (als ik een stem mocht over nemen dat was 't die van hem) komt prima tot z'n recht, vooral op Fortunate son, waar hij het gewoon uitschreeuwt.

Down on the Corner, FortunateSon, de mooie cover van de evergreen The Midnight Special, Cotton Fields... dit is een klassiek album van de C.C.R. Tijdloos mooi en zou in geen enkele collectie mogen ontbreken!
4.5 sterren voor de pure klasse van CCR.
****1/2

Net zo mooi als 'Mardi Gras'.

Maar ook feelin'blue ... geweldig

Down on the Corner is echt geweldig! Doen we op school altijd

Weer een ijzersterk album van CCR, man wat maakten die in korte tijd een hoop geweldige albums!
Mede door Fortunate Son en Down on the Corner verdient dit album 4,5* Effigy vind ik trouwens 1 van de beste CCR nummers, hele goede gitaarsound!

Edit: dat zijn dus 3 studioalbums in 1 jaar, zels de Beatles haalden dat niet .

In '69 had de folkrockgroep Fairport Convention ook drie albums uitgebracht; veruit hun drie beste zelfs.

In de Volkskrant stond afgelopen donderdag een artikel over CCR, waarin beweerd werd dat CCR nooit goed waren in het maken van albums. Ieder zijn eigen mening, maar hoe kun je dat zeggen als je naar "Green River", "Cosmo's Factory" en vooral "Willy And The Poor Boys" luistert? WATPB is een aaneenschakeling van hoogtepunten; 'The Midnight Special', 'It Came Out Of The Sky', de klassieker 'Fortunate Son', de beste 'Cotton Fields' ooit, enz. enz. enz. Veel bands kunnen alleen maar dromen van drie ijzersterke albums als GR, WATPB en CF.

Ik ben het met de vorige sprekers eens dat Creedence Clearwater Revival een aantal sterke releases op haar naam heeft staan.

Als er één band is geweest die ik in mijn vroege jeugdjaren (9 - 15 jaar) veel draaide, dan was het deze band wel. Dankzij mijn pa kwam ik aanraking met al hun magistrale platen, waaronder deze Willy and the Poor Boys. Over het algemeen vind ik 'm net iets minder sterk dan hun magnum opus Cosmo's Factory, maar ook op deze plaat prijken de nodige prijsnummers.

Opener Down on the Corner is een van de bekendste songs, maar eigenlijk ben ik er zelf nooit zo kapot van geweest. Dat is anders met It Came Out of the Sky, waar de geweldige swamp rock tot een hoogtepunt komt. Na het verfrissende Cotton Fields volgt een leuk instrumentaaltje (Poorboy Shuffle) en bij het horen van Fortunate Son volgt een deja vu bij mij. Ik kende dit nummer al lang voordat ik deze plaat beluisterde, een nummer dat overigens niet kapot te krijgen is. Datzelfde geldt voor het wat meer ingetogen Don't Look Now. De laatste nummers maken voor mij duidelijk dat deze Willy and the Poor Boys veel te kort duurt.

Geen enkel nummer op deze plaat valt uit de toon. Wat is het dat Creedence zo speciaal maakt? Ik denk dat het vooral de combinatie van dampende rock is met het unieke geluid van Fogerty, waardoor de sound erg eigentijds en origineel klinkt. Zelfs minder gewaardeerde albums als Mardi Gras en obscuur solomateriaal van Fogerty scoren bij mij nog een ruime voldoende. Deze krijgt van mij een welverdiende 4,5*

Volledig akkoord. Ze waren zéér productief op een héél korte tijdspanne; Van eind '67 tot pakweg 72 want dan was het over and out.
Meesterlijk zijn de remasters van die originele albums, je betaalt je er geen breuk aan, iedereen zou erom moeten hollen, nu met die donkere kerstdagen en flink wat gezeik op de radio!

Hmmmm. Ben hier niet helemaal van ondersteboven. De bekende hits zijn natuurlijk 'Down on the Corner' en vooral 'Fortunate Son'. Dat zijn beide absolute winnaars (vooral de laatste, misschien wel het beste van CCR ooit) en ook de afsluiter is erg mooi. Er staan ook een paar tracks op die ik ronduit irritant vind. 'Poorboy Shuffle' is een hoop mondharmonica gezeur. 'Midnight Special' is een cover van een traditional, maar ik vind het een ontzettend zwak nummer. En liedjes als 'Cotton Fields', 'It Came out of the Sky' en 'Don't Look Now' zijn wel erg simpele deuntjes. Wat mij betreft is CCR een echte singlesband.

3,5*

Ja, dit is de ultieme CCR plaat. Lekkere sfeer en heerlijk afwisselend. Uitstekende afsluiter in Effigy. Stukken beter dan Cosmo´s Factory.

3 albums in één jaar (1969) en alle 3 prima, je moet het maar doen!
Wederom een aantal CCR-krakers als "Down on the Corner" en "Fortunate Son", geslaagde covers van "Cotton Fields" en "The Midnight Special" en de uitstekende lange afsluiter "Effigy".

Mijn all time favourite Creedence plaat. Hier word nou ik blij van !

Poorboy Shuffle is gewoonweg genieaal.

Effigy een van de mooiste pre-Free Bird songs.

Klopt, dat was lange tijd mijn favoriete nummer van deze plaat

Zonde van alle 'muziek is zo simpel' reacties van sommige users.
Ik luister lieve goede songs dan ingewikkelde songs.

Effigy is zo'n 'goede song'!

Cheers.

[quote]Kingsnake schreef:


Eén van de mooiste songs van CCR. Zo'n simpel maar mooi gitaarschema.

Niet zo goed als cosmo's factory, toch weer een dijk van een plaat van CCR. Vrolijke, opzwepende muziek, met een geweldig slot nummer in Effigy. Dit is samen met Forunate Son dan ook mijn persoonlijke favoriet van Willy and the Poor Boys. Ja, toppie dit.

4,5*

Wat is Effigy toch een ongelooflijk prachtig nummer.

Iedereen moet CCR thuis hebben staan, van neger tot indiaan en van kaaskop tot Eskimo.

In mijn ogen het beste op gitaarbandjes-gebied uit de US.

CCR's beste!

het enige creedence album met 2 instrumentals. effigy is inderdaad fantastisch! dit nummer en feeling blue zijn mijn favouriten voor dit album. waarschijnlijk het sterkste CCR album.

Persoonlijk vind ik dat de kwaliteit van de CCR albums, in ieder geval tot aan deze plaat, erg constant blijft. Alle albums zijn erg makkelijk te beluisteren en hebben allemaal één of meerdere toppers erop staan. Op deze plaat spring Effigy er duidelijk uit, wat een geweldig nummer is dat! De rest van het album is ook prima.

Ik ben sinds kort fan van it came out of the sky...vooral door het gitaarspel en de energie, lekker nummer!

Prachtig album, lekker bluesy i like iT!
Midnight special is voor mij HET ccr nummer bij uitstek!

Midnight Special en Cotton Fields zijn nou psies de nummers waarmee het einde van CCR voor mij ingeluid werd. Waar CCR eerder een frisse wind liet waaien, kwamen ze op WATPB aanzakken met ouwe folk nummers die door de hele 60s heen al tig keer gekofferd werden en ze doen er helemaal niks nieuws mee.

Down On The Corner, It Came Out Of The Sky en Fortunate Son zijn voor mij de enige lichtpunten. Deze LP staat ( waarschijnlijk ) op de 3e plaats van platen die ik bij het uitkomen gelijk kocht en uit teleurstelling vervolgens weer zo snel mogelijk doorverkocht.......

[quote]Droombolus schreef:
Midnight Special en Cotton Fields zijn nou psies de nummers waarmee het einde van CCR voor mij ingeluid werd. Waar CCR eerder een frisse wind liet waaien, kwamen ze op WATPB aanzakken met ouwe folk nummers die door de hele 60s heen al tig keer gekofferd werden en ze doen er helemaal niks nieuws mee


Ben ik niet met je eens, Droombolus
Niks nieuws mee...einde ingeluid... is wat kort door de bocht vind ik, de covers die ze deden daar gaf Fogerty duidelijk zijn eigen draai aan,
daar bedoel ik mee vooral zijn eigen sound van zijn geweldige rauwe stem,en ook mede door zijn gitaarspel/geluid,en het einde werd zeker nog niet ingeluid voor creedence,integendeel!
Even alleen over de covers dan.... (om maar te zwijgen over hun eigen werk)
Denk aan b,v de enkele covers op de albumopvolger (Cosmo,s Factory) . . . Before you accused me ,of My baby left me en Vooral I Heard It Through The Grapevine wat bijna een eigen C.C.R song geworden is!
En wat dit album betreft; het zijn maar 2 covers t.w Cotton Fields,. . oke die vind ik voor creedence normen ook wat vlakjes
Maar de 2e Cover The Midnight Special is dat zeker niet! ,ook weer een eigen sound!
Of( ff voor je opgezocht) zoals Leo Blokhuis het beschrijft in zijn boek 'Grijsgedraaid'
pag 62....Fogerty zingt ,nee huilt het eerste couplet.
Met de versie van Creedence heeft de Midnight Special zijn eindstation bereikt.De trein rijdt nooit meer zoals hij reed.
Fogerty zingt het lied zoals het gezongen wil worden

Ik ben het ook niet met Bolusdroom eens. Op deze sfeervolle plaat kom ik nog geen echte vullertjes tegen. Alles past lekker in elkaar. Daar heeft de opvolger Cosmo's factory meer last van. The midnight special is misschien een twijfelgeval maar komt beter uit de verf dan I heard it through the grapevine waar maar geen einde aan lijkt te komen. We zullen maar zwijgen over Ooby dooby en My baby left me. Willy and the poor boys begint nog lekker opgetogen met de eerste 3 nummers maar wordt daarna wat donkerder qua sfeer en dan bedoel ik dat positief. De overgang van Poorboy shuffle in Feelin blue mag ik altijd graag horen. Don't look now is een fijn tussendoortje. Met het al genoemde The midnight special is het weer even vrolijk maar we gaan al gauw weer linksaf met het duistere Side of the road om te eindigen met het meeslepende Effigy. Fortunate son vind ik misschien (met Green river) wel het allerbeste CCR nummer. Dit is mijn favoriete CCR album. Mooie hoes trouwens.

Een sterke opvolger van 'Green River' waarbij de blues en de rock een stapje terug doen ten faveure van country invloeden. De plaat klinkt laid back, vrolijk en ontspannen. De plaat kent geen echte hoogtepunten maar is over de gehele linie sterk en consistent.

Wederom een goed album van CCR.
Veel kwaliteitsverschil zit er in de eerste 4 albums niet.
Hier een beetje country-invloeden inderdaad en wat minder blues.
Met de klassiekers Down On The Corner (nummer 10 in januari 1970) en Fortunate Son (geen hit, gek genoeg).
De Poorboy Shuffle die overgaat in Feelin' Blue mag ik ook graag horen en de versie van The Midnight Special vind ik zelfs behoorlijk definitief.
Bij Cotton Fields moet ik altijd aan Normaal denken (dikwijls een pluspunt, maar nu niet) en Side O' The Road vind ik iets te hoekig.
Beste nummer is Effigy, wat een van hun allerbeste nummers is en klinkt als een voorloper van het al even geweldige Ramble Tamble.
Dus alweer 4 sterren, minder kan ik er niet van maken.

Op vinyl, in nieuwstaat, Canadese persing.

Fortunate son was de B-kant van Down on the corner