Creedence Clearwater Revival - Willy and the Poor Boys (1969)

“WILLY AND THE POOR BOYS” is het vierde album van de band rond de broers John en Tom Fogerty, bassist Stu Cook en drummer Doug Clifford. De band bracht dit album op 2 november 1969 uit en dat betekende hun vierde album in 16 maanden tijd. In die periode scoorden ze hits met “PROUD MARY”, “BAD MOON RISING” en “GREEN RIVER” en met elk album werd C.C.R. bekender en beroemder. “WILLY AND THE POOR BOYS” opent met “DOWN ON THE CORNER” waarin de titel van het album enkele malen genoemd wordt. Het is de aanzet tot een zeer constant album, waarop alleen maar toppers staan, waarvan 2 covers zijn. Daaronder ook het door Huddie Ledbetter geschreven “COTTON FIELDS” waarmee de Beach Boys in dezelfde periode een hit scoorden in Nederland. De eigen songs zijn stuk voor stuk geweldig. Het heerlijke swingende “IT CAME OUT OF THE SKY”, de slowblues in “FEELIN’ BLUE”, het pittige “FORTUNATE SON” of het uitgesponnen “EFFIGY”, het klopt allemaal. Met de opvolger “COSMO’S FACTORY” benaderden ze de kwaliteit en het succes van “WILLY AND THE POOR BOYS”, daarna werd het langzaam minder. Het vele optreden en de wil van de minder goede songwriters Cook en Clifford zorgden voor een onsamenhangend slotakkoord, “MARDI GRAS”. Het succes van C.C.R. kwam voor het grootste deel van zanger/gitarist/componist John Fogerty, die met zijn onmiskenbare stem en gitaarspel een onuitwisbare stempel op de songs wist te leggen. Bijna 35 minuten topkwaliteit!

Drie albums in een jaar tijd. Gelukkig zie je dat praktisch nooit meer, want verreweg de meeste artiesten hebben niet de inspiratie om zoveel goede muziek te schrijven. Als CCR een album aan de minste songs weggelaten had, zou het een nog indrukwekkender ouevre hebben, wat mij betreft. Willy And The Poor Boys staat vol met hits en misses. Fortunate Son is CCR op z'n best, terwijl het nummer erna (Don't Look Now) echt beroerd slecht is. Ik weet ook nooit goed wat ik van een nummer als The Midnight Special moet vinden. De sound van de band vind ik wel tof, maar het nummer is zo ongelooflijk inwisselbaar dat het geen enkele waarde heeft. Gelukkig is de afsluiter Effigy dan wel weer erg tof.

Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country
3. Willy And The Poor Boys
4. Green River

Nog steeds fijn, maar hier staan er toch een aantal nummers op die me helemaal niets doen. Down On The Corner heb ik altijd net iets te jolig gevonden, terwijl Cotton Fields me echt teveel in richting zit van het soort country dat me compleet niets doet. Midnight Special zal ook nooit een favoriet worden, al vind ik Fortunate Son wel altijd heel sterk. Het afsluitende Effigy heeft ook lekker gitaarwerk en een fantastische sfeer, waardoor ik me zeker wel vermaakt heb. Lijkt dit nummer alleen stiekem niet heel erg op Hey Joe?

Tussenstand:
1. Green River
2. Creedence Clearwater Revival
3. Bayou Country
4. Willy And The Poor Boys

De middelste van de zeven Creedence-platen èn van de het uitstekende centrale trio. De leuke sfeervolle hoes keert terug in de plaatopener, maar daarna volgen twee nummers waar ik weinig mee kan, het tekstueel leuke maar muzikaal blind voortrazende It came out of the sky en de weinig opzienbare cover van Cotton fields, dat ik liever in de versie van de Beach Boys hoor. De rest van de plaat is gelukkig ijzersterk, met als hoogtepunten voor mij Feelin' blue (merkwaardig hoe een nummer waarin zo weinig gebeurt ["Feelin' blue, blue, blue, blue, blue"] toch zo lang zo boeiend kan blijven – het zal ook wel iets met de warme sound van die shuffelende drums en die slaggitaar vol reverb te maken hebben) en het benauwende Effigy; op 17-8-2009 noemt Kingsnake dat "een van de mooiste pre-Free Bird songs", maar zelf moet ik altijd denken aan het half-los-rammelende half-extreem-spannende van de eerste samenwerkingen tussen Neil Young en Crazy Horse op Everybody knows this is nowhere (toevallig ook 1969), en dan met name de lange work-outs van Down by the river en Cowgirl in the sand. (De tekst van Effigy schijnt te refereren aan Nixons schouderophalende reactie op de tienduizenden anti-Vietnam-demonstranten, maar in de tijd dat ik dat nog niet wist had ik er vanwege het donkere geluidsbeeld en de gemene sologitaar altijd associaties met Zuidelijke lynchpartijen bij.)
        Toen ik Creedence Clearwater Revival in mijn vroege jeugd via Creedence gold en Cosmo's factory leerde kennen waren er altijd wel mensen die hun neus voor deze band ophaalden omdat "het allemaal zo simpel was". Wat raar dan dat deze muziek nog steeds gedraaid wordt, dat diverse nummers van ze her en der in films opduiken en dat er om de zoveel tijd wel weer een nieuwe compilatie van ze verschijnt. Ik denk dat diverse rockmuzikanten er wel een lief ding voor over zouden hebben om een nummer als Fortunate son te hebben geschreven. Op hun beste momenten was dit een onsterfelijk goede band.

Eind jaren '60 tussen de psychedelische gitaren, de flower poper pophits, de soul en protestfolk komt CCR met oude rock 'n roll die niet alleen maatschappelijk to the point klinkt maar ook nog hits scoort. Anno 1969 waren ze razend populair. De eerste grote naam die gevraagd werd voor Woodstock, waardoor andere grote namen ook volgden. Alleen Jimi Hendrix kreeg meer betaald voor het optreden. Tegendraads en toch zo puur, zo klinkt het album Willy and the Poor Boys. Met verschillende hits, maar op de eerste plaats een sterk rockalbum. Ik heb de band (enkel John Fogerty met nieuwe muzikanten) ondertussen al 2 keer kunnen zien. Blijft heerlijke muziek en te bedenken dat de recentere optredens in de schaduw zullen staan van de oude 60s jaren. Een mooi album!

Op zijn tijd draai ik de eerste 5 albums van Creedence Clearwater Revival. Een van de grootste bands van de tweede helft van de jaren zestig (dat wordt nog wel eens vergeten). En dan draai ik ze meestal achter elkaar en dan in chronologische volgorde. Het is opmerkelijk om te horen welke ontwikkeling ze in die (maar 3!) jaren doormaakten.

Op Willy and the Poor Boys zetten ze hun prima ontwikkeling door. Allemaal fijne songs, met een echte protestsong Fortunate Son, het heerlijke Effigy en Feeling Blue, en de fijne hit Down on the Corner. Maar de rest is ook prima.