Bright Eyes - Lifted or The Story Is in the Soil, Keep Your Ear to the Ground (2002)

Op aanraden van masimo deze nog maar eens aan het beluisteren. Ik weet het niet goed, het klinkt allemaal erg goed, maar het uur en een kwartier dat het duurt vind ik toch moeilijk om uit te zitten, misschien wat te lang. Daar tegenover staat natuurlijk wel de kwaliteit van enkele geweldige nummers.

Net als Fevers and Mirrors is dit album zeer wisselvallig. Ik heb sterk het idee dat Conor Oberst deze albums vooral voor zichzelf maakt en mocht je als luisteraar een nummer goed vinden, dan is dat mooi meegenomen (zie de tekst in de afsluiter van dit album). Met name het eerste nummer op dit album is een zware beproeving. De afsluiter van dit album laat trouwens zien dat zoiets ook heel goed kan uitpakken. Andere hoogtepunten zijn Make War en het drietal Lover I Don’t Have to Love, Bowl of Oranges en Don’t Know When but a Day is Gonna Come. Ook is het zeer gewaagd dat dit album 5 kwartier duurt. Wat mij betreft pakt dat zelden goed uit, en dat geldt nu ook weer.

Een mooie plaat van Bright Eyes die ik op aanraden van mijn broer heb gekocht (volgens hem is dit de beste van Bright Eyes). Wide Awake en Cassadaga had ik al en ik denk dat Lifted wel eens mijn favoriet van de 3 kan worden.

Het enige nummer dat ik echt niet goed vind is Big Picture. Onbegrijpelijk dat een album met zoveel prachtnummers in mineur moet openen. Maar ja, mr. Oberst zal er zijn redenen voor hebben en uiteindelijk levert hij toch een erg sterke plaat af, met als hoogtepunt Let's Not Shit Ourselves.

Wat een prachtig album. Het begint met een 'Wat... is dit?'-gevoel waarna Conor begint te zingen.
En dan het mevrouwtje dat mee komt zingen. Heel mooi.
Veel geschreeuw. Een plotseling einde.

Prachtige teksten leiden je door dit ongelooflijk depressieve album.
Spookachtige arrangementen. Soms minimale arrangementen.
Wat een ongelooflijk gevoelig album.

Soms een tikje saai.

Verhoogd naar 4,5*. Door de nogal lange speelduur is de grootse klasse van dit album nooit helemaal tot mij doorgedrongen. Ik heb maar zelden 1u15 tijd (en zin) om naar een (hetzelfde) album te luisteren, en daardoor luisterde ik vaak losse nummers.

Maar nu heb ik het album nog eens volledig gedraaid, en ik werd echt helemaal mee gezogen. Voor mij staat hier geen minder nummer op, terwijl er wel een heleboel uitschieters zijn in positieve zin.

Als favorieten heb ik aangeduid: Bowl of Oranges, Nothing Gets Crossed Out en Waste of Paint, drie nummers die absoluut tot het beste werk van Bright Eyes horen. Maar buiten die 3 staan er echt nog een heleboel andere toppers op die meedingen naar de rol van favoriet, echt moelilijk kiezen!

Ook het laatste nummer is grote klasse, het is zeldzaam dat zo'n lang nummer me kan blijven boeien, maar hier is dat absoluut wel het geval!

Voor mij net niet het niveau van I'm wide awake, maar wel een waardige tweede in het oeuvre van Conor Oberst!

Phoe! Net voor het eerst beluisterd en best wel overdonderd. Stevig anders (maar ook herkenbaar) dan I'm Wide Awake, de enige die ik tot nu toe kende van Bright Eyes. Ik denk dat ik deze beter vind; hij doet me een stuk meer in ieder geval. Het is nog te vroeg voor een beoordeling maar als ik nu al zou moeten waarderen dan is het: 'hup, volle pond' en aan iedereen kado doen .

Tot en met nummer 7 is deze plaat quasi perfect, daarna zakt de boel wat in. Al is het laatste nummer ook weer sterk.
Ik snap het probleem dat men hier blijkbaar heeft met de opener niet echt, vind het net een van de beste nummers. Een moedig eerste nummer dat meteen de toon zet.

Geweldige teksten troughout.

Liefhebbers van deze plaat kunnen trouwens waarschijnlijk ook wel weg met Modest Mouse.

Ik heb deluxe-editie die 8:42 korter duurt.

Wow. Tweede album van BE dat ik heb afgespeeld en dit vind ik nog veel slechter dan I'm Wide Awake It's Morning. Irritante maniëristische zang, oninteressante songs, oninteressante arrangementen, en de plaat duurt ook nog eens veel te lang. NIet te geloven hoe hoog de platen van BE hier scoren. Zal ik niet eens opleggen wanneer ik aanspoel op een eiland met enkel een pick-up (op batterijen) en dit album. De intentie om BE te leren kennen en appreciëren was oprecht, maar het experiment wordt om dringende redenen met onmiddellijke ingang gestopt.

Held! Een prima verhaal. Houd het vooral bij Howlin’ Wolf, Buffalo Tom en Frank Sinatra. Stiekem zal ik ook dit album meesmokkelen naar dat eiland.

In Nieuw-Zeeland of bv. Engeland hebben ze ook gewoon stroom , let bij Engeland er wel op dat het daar 120 Volt is.

Dankjewel om deze topartiesten onder de aandacht te brengen

Verder denk ik dat er genoeg plaats zal zijn op het eiland om mekaar niet te storen met muziekkeuzes. Geniet ervan wat mij betreft.

Je hebt natuurlijk niet altijd de keuze waar je aanspoelt. Maar je tips neem ik zeker mee.

Twintig jaar later heb ik Lifted weer eens op, en ik sta nog 105% achter alles wat ik hierboven zei (inclusief de Desaparecidos tip).

Oh and the blues, I got the blues! That's me! That's me!