Bright Eyes - Lifted or The Story Is in the Soil, Keep Your Ear to the Ground (2002)

Ik heb deze cd gekocht na een mini recensie te hebben gelezen in de OOR: de beste impuls aankoop ooit. Na 1 luisterbeurt was ik verkocht: wat een prachtige teksten! En nu is het voor mij nog steeds het beste Bright Eyes album .

Net als Fevers and Mirrors is dit album zeer wisselvallig. Ik heb sterk het idee dat Conor Oberst deze albums vooral voor zichzelf maakt en mocht je als luisteraar een nummer goed vinden, dan is dat mooi meegenomen (zie de tekst in de afsluiter van dit album). Met name het eerste nummer op dit album is een zware beproeving. De afsluiter van dit album laat trouwens zien dat zoiets ook heel goed kan uitpakken. Andere hoogtepunten zijn Make War en het drietal Lover I Don’t Have to Love, Bowl of Oranges en Don’t Know When but a Day is Gonna Come. Ook is het zeer gewaagd dat dit album 5 kwartier duurt. Wat mij betreft pakt dat zelden goed uit, en dat geldt nu ook weer.

Wat een prachtig album. Het begint met een 'Wat... is dit?'-gevoel waarna Conor begint te zingen.
En dan het mevrouwtje dat mee komt zingen. Heel mooi.
Veel geschreeuw. Een plotseling einde.

Prachtige teksten leiden je door dit ongelooflijk depressieve album.
Spookachtige arrangementen. Soms minimale arrangementen.
Wat een ongelooflijk gevoelig album.

Soms een tikje saai.

Verhoogd naar 4,5*. Door de nogal lange speelduur is de grootse klasse van dit album nooit helemaal tot mij doorgedrongen. Ik heb maar zelden 1u15 tijd (en zin) om naar een (hetzelfde) album te luisteren, en daardoor luisterde ik vaak losse nummers.

Maar nu heb ik het album nog eens volledig gedraaid, en ik werd echt helemaal mee gezogen. Voor mij staat hier geen minder nummer op, terwijl er wel een heleboel uitschieters zijn in positieve zin.

Als favorieten heb ik aangeduid: Bowl of Oranges, Nothing Gets Crossed Out en Waste of Paint, drie nummers die absoluut tot het beste werk van Bright Eyes horen. Maar buiten die 3 staan er echt nog een heleboel andere toppers op die meedingen naar de rol van favoriet, echt moelilijk kiezen!

Ook het laatste nummer is grote klasse, het is zeldzaam dat zo'n lang nummer me kan blijven boeien, maar hier is dat absoluut wel het geval!

Voor mij net niet het niveau van I'm wide awake, maar wel een waardige tweede in het oeuvre van Conor Oberst!

Tot en met nummer 7 is deze plaat quasi perfect, daarna zakt de boel wat in. Al is het laatste nummer ook weer sterk.
Ik snap het probleem dat men hier blijkbaar heeft met de opener niet echt, vind het net een van de beste nummers. Een moedig eerste nummer dat meteen de toon zet.

Geweldige teksten troughout.