Creedence Clearwater Revival - Pendulum (1970)

Een album dat helaas niet een constante kwaliteit heeft, maar de nummers die dat wel hebben zijn wel gelijk van een ouderwets Creedence niveau!
Pagan Baby is natuurlijk een heerlijke in kopper, de opvolger Sailor's Lament deed mij minder maar daarna maken ze dat weer goed met Chameleon, misschien niet een bijster bijzonder nummer maar het is catchy!
Have You Ever Seen the Rain? spreekt natuurlijk voor zich, niet voor niks een nummer wat zo beetje op alle verzamelaars staat.
(Wish I Could) Hideaway doet mij weer minder, maar wordt opgevolgd met Born to Move die weer erg lekker klinkt! Vooral dat instrumentale tussenstuk en in het bijzonder de basgitaar stukken!

Hey Tonight is ook weer een nummer wat meer dan terecht op iedere verzamelaar staat, t's Just a Thought die hier op volgt doet mij ook niet zo veel.
Molina maakt dat weer goed, eigenlijk had Molina beter achter Hey Tonight kunnen staan omdat de nummers in positieve zin best op elkaar lijken.
Als bij dit nummer het album had gestopt had ik hier zeker een 3,5 aan kunnen geven, maar helaas is Rude Awakening # 2 een niemendalletje wat in mijn bescheiden mening niet thuis hoort op dit album.

Dus een 3 dan maar!

Oef. Dat is ineens een flinke stap achteruit. Have You Ever Seen The Rain is een prachtig nummer, maar de rest is redelijk tot zeer matig. Al het vuur is verdwenen, de rauwheid is weg, mooie solo's ontbreken en teksten als op Molina zijn gewoon echt slecht. De afsluiter is een fijne meevaller nog, aangezien er hier nog wat lekkere sfeer overblijft, maar verdomd als ik de rest niet nog een keer hoef te horen. Dan vrees ik nu toch echt wel naar de laatste plaat...

Tussenstand:
1. Cosmo's Factory
2. Green River
3. Creedence Clearwater Revival
4. Bayou Country
5. Willy And The Poor Boys
6. Pendulum

Hier beginnen de gemiddeldes aanzienlijk te zakken en dat is niet meer dan terecht in mijn ogen. Echt goede songs zul je hier niet vinden. Zelfs de klassieker Have You Ever Seen The Rain doet me eigenlijk maar weinig. Waar de vorige platen altijd wel twee-drie toffe songs hadden, ontbreken ze hier. Toch moet ik toegeven dat Pendulum ook nergens echt stoort. Er staat niks op waar ik me echt doorheen moet worstelen. Met uitzondering van Molina dan. Speciale vermelding gaat wat mij betreft naar Rude Awakening #2, waarvan ik het voor CCR-begrippen extreem experimentele karakter de muziek plots wel interessant maakt. Vooralsnog geen topper, maar toch wel het vermelden waard.


Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country
3. Willy And The Poor Boys
4. Cosmo's Factory
5. Green River
6. Pendulum

Tjonge, wat begint dit album lekker. Pagan baby opent met een aardig gitaarloopje, dan komt er een stevig couplet gevolgd door een lekkere break, en wanneer Fogerty daarna halverwege het nummer begint te soleren ga ik er eens goed voor zitten... maar er gebeurt eigenlijk helemaal niets. Sowieso heb ik niet zoveel met solo's tegen een begeleiding van één akkoord, en de incidentele terugkeer van die sterke break kan verder niet verhullen dat de laatste drie minuten van dit nummer eigenlijk gewoon saai zijn. En dat is in feite de voorbode van wat de rest van dit album (een enkele uitzondering daargelaten) gaat brengen: Sailor's lament is onvoorstelbaar flauw en monotoon, Chameleon mist interessante melodieën en hooks en gaat ook maar door met die simpele slotregel, uit Born to move blijkt alleen maar dat Fogerty niet het vermogen van Booker T heeft om een orgelsolo boeiend te houden, en Molina heeft een ontzettend irritante elektrische piano als begeleiding voor een ontzettend irritante melodie. En je kunt je toch niet voorstellen dat ze na afloop van de opname Rude awakening #2 terugluisterden en toen dachten: ja, dat is goed zeg! dat klinkt precies zoals we het wilden, dat gaat de tand des tijds doorstaan! Zelf schiet ik alleen maar in de lach dat je zoiets infantiels op plaat durft te zetten – het is niet eens psychedelisch, gewoon de probeersels van een driejarige die net een bandrecorder heeft gekregen, met dat fluitje vanaf 4:10 als gênant dieptepunt (of is die rol weggelegd voor die twee mondharmonica's vanaf 5:28?).
        Ik heb het idee dat Fogerty op dit album wat meer in de richting van de soul wilde gaan, met meer gebruik van orgel en wat meer nummers met een funky of soul-inslag zoals Sailor's lament en (Wish I could) Hideaway, dit alles wellicht vanwege zijn bewondering voor Booker T & the MG's. En zo'n koerswijziging of –aanpassing valt te prijzen, maar dan had hij er wel wat betere nummers bij moeten schrijven, en daaraan ontbreekt het helaas op dit album. Gelukkig zijn er ook een paar hoogtepunten: (Wish I could) Hideaway is een mooie trieste ballade (hoewel Fogerty het zó nadrukkelijk zingt en zó sterk op zijn magnifieke stem leunt dat het wel lijkt alsof hij het nummer een overtuiging wil meegeven die hij zelf eigenlijk niet voelt), It's just a thought is een eveneens fraaie ballade met een knap orgel om de melodie te dragen, en Hey tonight is een instant-klassieker (voor mij de tweede in een trio over gemotoriseerde vrijheid, met Up around the bend als voorloper en Sweet hitch-hiker als opvolger – voor mij horen die drie nummers bij elkaar, alle drie stevige gitaar-rockers waarbij ik Fogerty dwars door het open Amerikaanse landschap per motor of auto over de ruime wegen zie razen).
        Blijft nog één nummer over: Have you ever seen the rain, nummer 2 in mijn top-tien van beste Creedence-nummers aller tijden. Eigenlijk uitermate simpel, met een akoestische gitaar en een gortdroge ritmesectie die een geweldige melodie en een fraaie tekst ondersteunen, af en toe een kort pianoloopje voor een extra accent, en dan natuurlijk die stem... Maar vanaf het tweede couplet komt er een melancholiek orgel bij dat extra sfeer en gravitas aan het nummer toevoegt, en wanneer op het einde het refrein een laatste keer herhaald wordt gaat Doug Clifford zijn bekkens nog extra gebruiken, een mooie metafoor (of auditieve benadering) van de regen die het nummer overheerst. In feite bevat dit arrangement geen aparte of unieke elementen, maar is het zó spot-on passend dat het de perfecte muzikale omlijsting voor deze tekst is – ik ken maar weinig nummers die zodanig gearrangeerd zijn dat elke noot op precies de juiste plek valt.
        En dat brengt me op een andere constatering: eigenlijk is er niets bijzonders aan de Creedence-sound, meestal gewoon bas, drums, twee gitaren en zang met soms ondersteuning van piano of orgel, en dat alles simpel, helder en strak opgenomen, maar op de één of andere manier heb ik nog nooit een andere band gehoord die die sound kon benaderen: hard en helder, maar zodanig dat je elk instrument apart zo duidelijk kan horen, en vooral een sound waarbinnen de muziek kan ademen. Have you ever seen the rain is daar een perfect voorbeeld van, maar ook Ramble tamble en Green River en The midnight special en Suzie Q en talloze andere CCR-nummers hebben die eigenschap – een klassiek rockgeluid met een unieke ruimtelijkheid. Toch een positieve afsluiting van dit bericht bij een zeer teleurstellende plaat van een favoriete groep.