menu

Creedence Clearwater Revival - Mardi Gras (1972)

mijn stem
2,91 (145)
145 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Fantasy

  1. Looking for a Reason (3:29)
  2. Take It Like a Friend (3:02)
  3. Need Someone to Hold (3:03)
  4. Tearing Up the Country (2:16)
  5. Someday Never Comes (4:03)
  6. What Are You Gonna Do (2:55)
  7. Sail Away (2:32)
  8. Hello Mary Lou (2:16)
  9. Door to Door (2:11)
  10. Sweet Hitch-Hiker (3:00)
totale tijdsduur: 28:47
zoeken in:
moviefreak#1
Mary-Lou, Someday, Hitch-ike

Alleen "Hello Mary Lou" , "Sweet hitch-Hiker" en "Someday Never Comes" halen het niveau van de voorgaande albums. De rest is ronduit matig. Nee, het ging hier heel sterk bergafwaarts met Fogerty en zijn mannen.

3,5 *

DutchViking
Ik vind dit album op zich ook nog wel gaan, enkele leuke songs (Sweet Hitch-Hiker, de cover Hello Mary Lou, Looking For A Reason en Someday Never Comes) maar inderdaad niet zo goed als de voorgangers.

Peter Ganzeboom
Dit album is, op de inbreng van John Fogerty na, een verschrikkelijk slecht album. Bassist Stu Cook moest zo nodig componeren en zingen. Onwaarschijnlijk slecht.
Dit album luidde het einde in van het Creedence-tijdperk.
Helaas.

avatar van floris013
2,0
tja...sweet hitch-hiker is een van mijn favourite CCR nummers

maar de rest van dit album...Hello mary lou, verschrikkelijk...

een 2, met pijn in het hart.

Pieter Paal
Helaas was dit het laatste studio-album van Creedence Clearwater Revival.
Dit album heeft een heerlijk country-rockgevoel en bevat klassiekers zoals 'Sweet hitch-hiker' en 'Someday never comes'.
De cover van Gene Pitney's 'Hello Mary Lou' was door Ricky Nelson natuurlijk al wat beter gedaan, maar de versie van John Fogerty mag er ook best wezen. Als 'Lookin' for a reason' op single uitgebracht zou zijn, zou het zeker een hit geworden zijn.

EVANSHEWSON
Dus, Pieter Paal, je besluit , Toch nog een redelijk goede plaat, niet ?
Ik vind anders van wel : ***1/2

Dit was toch Creedence's laatste wapenfeit? Het schijnt dat John voor dit album de andere leden dan toch eindelijk maar 's hun zin gaf door hierop hun eigen brouwsels ten gehore te brengen. Gek album "Sweet hitch-hiker", Someday never comes en Fogerty's versie van "Hello Mary Lou" staan als een huis, en maken er een ècht Creedence-album van. Ik schaam me kapot, maar weet je wat ik het leukste nummer vind? "Sail Away".
Toch nog een 3 en een half.

2,5
luked45 schreef:
Ik schaam me kapot, maar weet je wat ik het leukste nummer vind? "Sail Away".
Toch nog een 3 en een half.

Die liedjes van Stu Cook zijn om de een of andere reden inderdaad best catchy. hè? Ik vind Door To Door eigenlijk een heel goed nummer...

Father McKenzie
DutchViking schreef:
Ik vind dit album op zich ook nog wel gaan, enkele leuke songs (Sweet Hitch-Hiker, de cover Hello Mary Lou, Looking For A Reason en Someday Never Comes) maar inderdaad niet zo goed als de voorgangers.

Het is dan ook hun zwanenzang. Maar ondanks dat slaagt de band er dus in om géén enkel ECHT slecht album uit te brengen, want wees eerlijk, ook al haalt deze plaat niet het niveau van hun topplaten, het is toch beter dan gemiddeld.
Einde CCR, maar wàt een schat aan muziek hebben ze nagelaten, zeg!

avatar van BenZet
3,0
Dit is wel even slikken zeg. Zeker nadat je dit luistert als je net Cosmo Factory en Bayo Country achter de kiezen heb. Het is niet echt slecht, maar vergeleken bij de twee genoemde wel een slap aftreksel!

avatar van LucM
2,5
Omdat de overige CCR-leden meer inbreng eisten zijn sommige nummers door andere bandleden ingezongen. Niet slecht gedaan maar er gaat toch niets boven de zeer herkenbare messcherpe zang van John Fogerty.
Op dit album verzet de band de bakens naar countryrock, een stroming die op dat moment steeds meer opkwam. Het levert een redelijk maar niettemin toch het minst geslaagde CCR-album op waarbij de typische CCR-nummers Someday Never Comes en vooral Sweet Hitch-Hiker de beste blijken te zijn. Na dit album is deze belangwekkende en zeer succesvolle band dan ook gesplit.

5,0
Hun laatste meesterwerk met klassiekers zoals Looking for a Reason, Someday Never Comes, Hello Mary Lou, Door to Door en Sweet Hitch-Hiker. Niks mis mee.

Hello Mary Lou is een opstapje naar het mooie covers solo-album The Blue Ridge Rangers van John Fogerty.

4,5
Deze mannen kunnen niks fout doen in mijn beleving. De CCR sound spat er nog steeds vanaf en dat maakt me sowieso blij. Ook de liedjes van Stu Cook draai ik graag en had ik zeker niet willen missen.

sugartummy
dit album heeft een erg The Band gevoel. slecht zingen doen clifford en cook niet, al staan ze dan in de donkere schaduw van fogerty. sweet hitch-hiker is het lekkerste nummer, al is tearin' up the country toch ook leuk. beetje een onderschat album.

avatar van Metalhead99
3,5
Best vermakelijk CCR album, maar meer dan dat word het eigenlijk niet. Dit is wat meer een Country album geworden. Kort nadat Tom Fogerty de band had verlaten wilden Stu Cook en Doug Clifford er eigenlijk ook mee kappen.
John Fogerty haalde ze nog over voor dit album door de deal te maken dat ieder bandlid een aantal nummers mocht schrijven en inspelen voor dit album.
Het resultaat is nog best aardig geworden, als vond ik alle vorige CCR albums beter.

avatar van B.Robertson
1,5
Cook & Clifford hadden de zang beter overgelaten aan Fogerty; sommige nummers, zoals Tearin'Up the Country, deugen wel maar krijgen een ondermaats karakter door de zang. Verder ben ik al jaren klant van Someday Never Comes en Sweet Hitch-Hiker, laatste deed me altijd wat denken aan It Came Out of the Sky (maar dat kan aan mij liggen.)

avatar van Ducoz
2,0
Tja... wat kan ik hier over zeggen wat nog niet gezegd is..?

Creedence Clearwater Revival(toffe naam trouwens) was zo'n bandje waar ik eigenlijk altijd met een bochtje omheen liep, terwijl ik het nummer 'Running Trough the Jungle' toch wel erg vet was.
Een soort van Led Zeppelin, maar dan veel cooler met een onwijs groovey backbeat, wat het voor mij zo tof maakt.

Op deze plaat komt de band voor het eerst in een driemans bezetting te staan, waarbij de ritme gitaar eigenlijk helemaal verdwijnt. Je hoort wel iemand ritmegitaar spelen, dat zullen wel dubs van Fogerty zijn.
Ook de andere 2 bandleden wilde meer inspraak hebben, en toen was het twee tegen een...
Strijd snel gestreden, zo te horen.

De band die werd gekenmerkt door een snijdende bluessound, een relaxte backbeat en de snijdende vocalen van John Fogerty ontaard hier in een 13 in een dozijn bandje, zo een waar van je er omstreeks '72 zoveel van had. Country Rock... tja, blijkbaar niet aan CCR besteed(terwijl aardig wat nummers in het oeuvre over die kam kunnen worden geschoren).

Doug Clifford maakt het beste er van, al bereikt hij zeker niet wat Fogerty doet in nummers als 'Lookin for a Reason', 'Somday never comes', Hello Mary-Lou' en 'Sweet Hitchkiker'. Zijn stem komt in de buurt maar mist richting.
Maar.... Stu Cook... wie die gek heeft laten zingen, dat het management van de band dat niet heeft tegen gehouden. Uit creatieve perspectieven kan ik het alleen maar toejuigen, maar het voegt gewoon niets toe aan de band en doet volop afbreuk aan het geluid van de band.
Hij kan niet zingen, en is op 'Take it Like a Friend' zelfs oer vals.

Dat laat ons eigenlijk achter met een zeer ongeinspireerde plaat, waar vanalles aan mis is. Het enige nummer dat in de buurt komt van het eerdere werk van de band is 'Sweet Hitch-Hiker', waarin een verwoede poging wordt gedaan om het geluid van een goede 2 jaar eerder te reproduceren, maar ook hier klinkt het wat droogjes. Zelfs op de automatische piloot lukt dat niet meer.

CCR voelt zich genoodzaakt om mee te doen aan de trends, waar ze dat op hun debuut deden met 'Gloomy'(psychedelische sound van toen), op 'Pendulum'(1970) doen ze een verwoede poging tot prog. rock met 'Rude Awakening #2. Hier doen ze dat eigenlijk in de gehele linie door een soort van eigen sounds aan het Country Rockgenre te geven, wat vaak niet lukt en soms zelfs resulteerd in lullige liedjes.

Mijn favorieten van deze plaat zijn:
Someday Never Comes en Sweet Hitch-hiker.

Zelfs Fogerty kan de plaat met zijn vier nummertjes, waarvan er maar twee echt geslaagd zijn, niet redden.

2*

avatar van nlkink
2,0
Deze plaat heeft in de loop van de jaren een alternatieve titel gekregen: 'John Fogerty's Revenge'.

avatar van AstroStart
4,0
4 sterren. Voor een zwak CCR-album nog steeds ijzersterk. En nummers als 'Sail Away' en 'Door to door' zijn zo slecht nog niet.

avatar van Simon-Hans
0,5
Omdat de overige CCR-leden meer inbreng eisten zijn sommige nummers door andere bandleden ingezongen........ En dat klinkt dan ook gewoon slecht. Pfffffffffffffffff

avatar van nlkink
2,0
John Fogerty claimt dat de andere groepsleden een aandeel eisten na het vertrek van Tom Fogerty, daarentegen claimen de andere groepsleden dat John Fogerty van hun eistte dat zij composities aanleverden. Bovendien zou hij zich qua inbreng beperken tot begeleidend slaggitaar spelen. Dat suggereert dat Stu Cook solo gitaar partijen heeft ingespeeld voor alle nummers van hemzelf en Doug Clifford.
Beide partijen blijven halsstarrig bij hun standpunt.

avatar van nlkink
2,0
Jaren geleden heb ik mijn vinyl exemplaar van Mardi Gras voor een behoorlijke som gelds verkocht aan iemand die graag zijn CCR collectie compleet wilde hebben.
Van de opbrengst kocht ik Chronicle. Zo had ik alle hits op een rij en meteen de goede liedjes van Mardi Gras.
Sinds ik op MM enkele bijdragen heb geleverd had ik de CD versie al een paar keer in mijn handen gehad. Het album blijft me namelijk intrigeren. Vorige maand lag ie ineens in de bak voor € 6,99 en heb ik 'm aangeschaft.
En elke keer als ik luister ben ik weer gefascineerd door wat ik hoor. John Fogerty perst er nog een handvol redelijke tracks uit. Doug Clifford's bijdragen vallen mee maar waren geloofwaardiger geweest als Fogerty ze had gezongen. Stu Cook kon absoluut niet zingen maar komt nog net weg met het aanstekelijke Door To Door. Dit was in 1971 de b-kant van Sweet Hitch Hiker. Maar ook hier was het beter geweest als Fogerty de vocals had gedaan. Helaas was de sfeer toen al zo slecht dat Fogerty zelfs geen solo gitaar partijen speelde op de bijdragen van Clifford en Cook. De solo's werden, niet onverdienstelijk, ingespeeld door Stu Cook. De resterende composities van Stu Cook zijn onder de maat, deels rancuneus van toon en slecht gezongen.
En toch blijft het album me boeien. Misschien heeft het te maken met het feit dat je luistert naar een groep die voor het laatst gezamenlijk in de studio aan een album werkt. De enige die toen zeker wist dat dit zo was, zal John Fogerty zijn geweest.

avatar van teus
3,5
Hoewel voor C.C.R normen dit album totaal genomen niet het niveau van de andere 6 haalt
vindt ik het aandeel van Fogerty wel dat niveau halen
looking For A Reason een meer dan gemiddelde
Fogerty country song, niks mee, klinkt goed
Hallo Mary Lou cover van Ricky Nelson maar nu met een steviger Fogerty/C.C.R sound klinkt lekker
Someday Never Comes zowel tekst en muziek
een geweldige song
Sweet Hitch Hiker een van de beste creedence rockers
de laatste 2 staan zelfs in mijn M M C.C.R top 20
Dus aandeel Fogerty 4.5 *

avatar van lennon
1,5
Ai,.. ben CCR wat aan 't ontdekken (lees ben buiten de best of aan 't stappen, en albums aan 't luisteren) wat me erg goed bevalt.

maar dit album klinkt gewoon als een grap! Muzikaal gezien totaal niet meer wat het was, en als Fogerty zijn stem niet laat gelden, is het echt onder de middelmaat. Heb de plaat gekocht zonder luisteren omdat het CCR was, maar dit blijkt een hele dikke miskoop...

avatar van Brutus
3,5
Zo slecht is dit album nog niet eens. Wel de minste van CCR.
Mijn favorieten zijn:
Someday never comes en Door to door.

avatar van lennert
2,0
Grappig hoe Sweet Hitch-Hiker zo'n prachtig nummer is, terwijl Looking For A Reason echt compleet aan de andere kant van het spectrum staat. Someday Never Comes kan mijn goedkeuring ook nog wel verdragen, maar een lied als Hello Mary-Lou kan me met geen mogelijkheid interesseren. Door To Door klinkt als een Status Quo lied en voelt zodoende wat vreemd aan. Tearing Up The Country zorgt er ook voor dat ik het opgeef. Dit is niet mijn album of stijl en aan de hand van de scores te zien zijn er meer fans die dit zo ervaren.

Alsnog wel een leuke marathon geweest, al is het voor mij duidelijk dat de band als het rockt gewoon op het beste is!

Tussenstand:
1. Cosmo's Factory 4.%*
2. Green River 4.5*
3. Creedence Clearwater Revival 4*
4. Bayou Country 4*
5. Willy And The Poor Boys 3.5*
6. Pendulum 2.5*
7. Mardi Gras 2*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Gamma Ray 4,23*
9. Thyrfing 4,21*
10. Blue Öyster Cult 4,19*
11. Virgin Steele 4,13*
12. Savatage 4,13*
13. King Diamond 4,08*
14. Bruce Dickinson 4,08*
15. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
16. Manilla Road 4*
17. Stratovarius 4*
18. Brainstorm 4*
19. Symphony X 4*
20. Magnum 3,92*
21. Helloween 3,9*
22. Iced Earth 3,88*
23. Black Sabbath 3,6*
24. Creedence Clearwater Revival 3,57*
24. Rainbow 3.5*
25. Solitude Aeturnus 3.5*
26. The Who 3.45*
27. Pink Floyd 3,43*
28. Led Zeppelin 3,39*
29. Thin Lizzy 3,38*
30. Bad Company 3,13*

avatar van RuudC
1,5
Blij met de korte speelduur, want dit is echt behoorlijk wat zuur wat hier na het zoet komt. John Fogerty niet overal laten zingen is een kapitale fout, maar CCR de countryband heeft voor mij geen enkele waarde. Het songmateriaal varieert van erg slecht tot matig. Ik schrik ervan hoe ongeïnteresseerd de band overkomt en moet dan ook echt moeite doen om iets positiefs te bedenken. Er is geen enkele intentie geweest om dit album ook maar een beetje te laten slagen en ik verbaas me erover dat er mensen zijn die deze plaat goedpraten.


Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country
3. Willy And The Poor Boys
4. Cosmo's Factory
5. Green River
6. Pendulum
7. Mardi Grass

avatar van Marty McFly
2,0
Ook Fogerty zelf maakt zich wat mij betreft schuldig aan de malaise, want wat is "Looking for a Reason" een zeiknummer zeg. En dat is dan nog de opener ook! Sweet Hitch-Hiker en Someday... zijn beide meesterlijk en Mary-Lou en Door to Door zijn nog wel enigszins te pruimen. De rest vind ik genant. Met name "Sail Away", waar Stu Cook atonaal staat te brullen dat het een lieve lust heeft. Bar en boos.

avatar van postman
3,5
ongelooflijk, wat een lage waardering. Zo slecht is dit ook weer niet. Dat zie je vaak dat er lage waardering wordt gegeven omdat de desbetreffende band voorheen klassiekers heeft geleverd en dat wordt dan met het latere werk vergeleken.

avatar van Cor
3,5
Cor
geplaatst:
postman schreef:
ongelooflijk, wat een lage waardering. Zo slecht is dit ook weer niet. Dat zie je vaak dat er lage waardering wordt gegeven omdat de desbetreffende band voorheen klassiekers heeft geleverd en dat wordt dan met het latere werk vergeleken.
Herkenbaar commentaar. Zo bar en boos als hier en daar wordt voorgesteld, is dit echt niet. Absoluut geen meesterwerk en de John Fogerty bijdragen overstijgen nog steeds duidelijk de rest. Maar dit is een best te pruimen muzikaal kliekje als zwanenzang van die rauwe Swamp-blues band

avatar van BoyOnHeavenHill
2,0
geplaatst:
Ik weet niet meer waar het was, maar ooit las ik een recensie waarin dit album "the worst record by a major rock band" werd genoemd, en daar lijkt me niets op af te dingen. Ik laat in het midden of het Fogerty was die van de anderen eiste dat zij ook de compositorische kar zouden trekken of dat Cook en Clifford daar juist zèlf om vroegen (zie de controverse waar nlkink het op 31-3-2015 over heeft), want het resultaat is hoe dan ook door de bank genomen bedroevend. Fijn voor Cook en Clifford dat ze nu ook elk drie nummers mochten bijdragen, maar met zulke nietszeggende composities laten ze nou niet echt blijken dat ze dat (afgedwongen?) vertrouwen waard zijn, en Cooks monotone knauwzang doet echt pijn aan mijn oren (luister eens hoe hij het eerste woord van de tekst van Sail away zingt!). Twee fantastische nummers van (wie anders dan) Fogerty, twee vriendelijke country-achtige nummers (de plaatopener, ook weer van Fogerty, en Need someone to hold waarop Cliffords enigszins onvaste stem warempel een meerwaarde vormt), en de rest van het album is onbenullige rommel. En om tot die conclusie te komen hoef ik Mardi gras echt niet met hun eerdere platen te vergelijken.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:53 uur

geplaatst: vandaag om 17:53 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.