Creedence Clearwater Revival - Mardi Gras (1972)

Tja... wat kan ik hier over zeggen wat nog niet gezegd is..?

Creedence Clearwater Revival(toffe naam trouwens) was zo'n bandje waar ik eigenlijk altijd met een bochtje omheen liep, terwijl ik het nummer 'Running Trough the Jungle' toch wel erg vet was.
Een soort van Led Zeppelin, maar dan veel cooler met een onwijs groovey backbeat, wat het voor mij zo tof maakt.

Op deze plaat komt de band voor het eerst in een driemans bezetting te staan, waarbij de ritme gitaar eigenlijk helemaal verdwijnt. Je hoort wel iemand ritmegitaar spelen, dat zullen wel dubs van Fogerty zijn.
Ook de andere 2 bandleden wilde meer inspraak hebben, en toen was het twee tegen een...
Strijd snel gestreden, zo te horen.

De band die werd gekenmerkt door een snijdende bluessound, een relaxte backbeat en de snijdende vocalen van John Fogerty ontaard hier in een 13 in een dozijn bandje, zo een waar van je er omstreeks '72 zoveel van had. Country Rock... tja, blijkbaar niet aan CCR besteed(terwijl aardig wat nummers in het oeuvre over die kam kunnen worden geschoren).

Doug Clifford maakt het beste er van, al bereikt hij zeker niet wat Fogerty doet in nummers als 'Lookin for a Reason', 'Somday never comes', Hello Mary-Lou' en 'Sweet Hitchkiker'. Zijn stem komt in de buurt maar mist richting.
Maar.... Stu Cook... wie die gek heeft laten zingen, dat het management van de band dat niet heeft tegen gehouden. Uit creatieve perspectieven kan ik het alleen maar toejuigen, maar het voegt gewoon niets toe aan de band en doet volop afbreuk aan het geluid van de band.
Hij kan niet zingen, en is op 'Take it Like a Friend' zelfs oer vals.

Dat laat ons eigenlijk achter met een zeer ongeinspireerde plaat, waar vanalles aan mis is. Het enige nummer dat in de buurt komt van het eerdere werk van de band is 'Sweet Hitch-Hiker', waarin een verwoede poging wordt gedaan om het geluid van een goede 2 jaar eerder te reproduceren, maar ook hier klinkt het wat droogjes. Zelfs op de automatische piloot lukt dat niet meer.

CCR voelt zich genoodzaakt om mee te doen aan de trends, waar ze dat op hun debuut deden met 'Gloomy'(psychedelische sound van toen), op 'Pendulum'(1970) doen ze een verwoede poging tot prog. rock met 'Rude Awakening #2. Hier doen ze dat eigenlijk in de gehele linie door een soort van eigen sounds aan het Country Rockgenre te geven, wat vaak niet lukt en soms zelfs resulteerd in lullige liedjes.

Mijn favorieten van deze plaat zijn:
Someday Never Comes en Sweet Hitch-hiker.

Zelfs Fogerty kan de plaat met zijn vier nummertjes, waarvan er maar twee echt geslaagd zijn, niet redden.

2*

Grappig hoe Sweet Hitch-Hiker zo'n prachtig nummer is, terwijl Looking For A Reason echt compleet aan de andere kant van het spectrum staat. Someday Never Comes kan mijn goedkeuring ook nog wel verdragen, maar een lied als Hello Mary-Lou kan me met geen mogelijkheid interesseren. Door To Door klinkt als een Status Quo lied en voelt zodoende wat vreemd aan. Tearing Up The Country zorgt er ook voor dat ik het opgeef. Dit is niet mijn album of stijl en aan de hand van de scores te zien zijn er meer fans die dit zo ervaren.

Alsnog wel een leuke marathon geweest, al is het voor mij duidelijk dat de band als het rockt gewoon op het beste is!

Tussenstand:
1. Cosmo's Factory 4.%*
2. Green River 4.5*
3. Creedence Clearwater Revival 4*
4. Bayou Country 4*
5. Willy And The Poor Boys 3.5*
6. Pendulum 2.5*
7. Mardi Gras 2*

Gemiddeldes:
1. Domine 4,7*
2. While Heaven Wept 4,4*
3. Finntroll 4,36*
4. Sonata Arctica 4,33*
5. Nevermore 4,31*
6. Primordial 4,25*
7. Psychotic Waltz 4,25*
8. Gamma Ray 4,23*
9. Thyrfing 4,21*
10. Blue Öyster Cult 4,19*
11. Virgin Steele 4,13*
12. Savatage 4,13*
13. King Diamond 4,08*
14. Bruce Dickinson 4,08*
15. Rhapsody (Of Fire) 4,04*
16. Manilla Road 4*
17. Stratovarius 4*
18. Brainstorm 4*
19. Symphony X 4*
20. Magnum 3,92*
21. Helloween 3,9*
22. Iced Earth 3,88*
23. Black Sabbath 3,6*
24. Creedence Clearwater Revival 3,57*
24. Rainbow 3.5*
25. Solitude Aeturnus 3.5*
26. The Who 3.45*
27. Pink Floyd 3,43*
28. Led Zeppelin 3,39*
29. Thin Lizzy 3,38*
30. Bad Company 3,13*

Blij met de korte speelduur, want dit is echt behoorlijk wat zuur wat hier na het zoet komt. John Fogerty niet overal laten zingen is een kapitale fout, maar CCR de countryband heeft voor mij geen enkele waarde. Het songmateriaal varieert van erg slecht tot matig. Ik schrik ervan hoe ongeïnteresseerd de band overkomt en moet dan ook echt moeite doen om iets positiefs te bedenken. Er is geen enkele intentie geweest om dit album ook maar een beetje te laten slagen en ik verbaas me erover dat er mensen zijn die deze plaat goedpraten.


Tussenstand:
1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country
3. Willy And The Poor Boys
4. Cosmo's Factory
5. Green River
6. Pendulum
7. Mardi Grass

Ik weet niet meer waar het was, maar ooit las ik een recensie waarin dit album "the worst record by a major rock band" werd genoemd, en daar lijkt me niets op af te dingen. Ik laat in het midden of het Fogerty was die van de anderen eiste dat zij ook de compositorische kar zouden trekken of dat Cook en Clifford daar juist zèlf om vroegen (zie de controverse waar nlkink het op 31-3-2015 over heeft), want het resultaat is hoe dan ook door de bank genomen bedroevend. Fijn voor Cook en Clifford dat ze nu ook elk drie nummers mochten bijdragen, maar met zulke nietszeggende composities laten ze nou niet echt blijken dat ze dat (afgedwongen?) vertrouwen waard zijn, en Cooks monotone knauwzang doet echt pijn aan mijn oren (luister eens hoe hij het eerste woord van de tekst van Sail away zingt!). Twee fantastische nummers van (wie anders dan) Fogerty, twee vriendelijke country-achtige nummers (de plaatopener, ook weer van Fogerty, en Need someone to hold waarop Cliffords enigszins onvaste stem warempel een meerwaarde vormt), en de rest van het album is onbenullige rommel. En om tot die conclusie te komen hoef ik Mardi gras echt niet met hun eerdere platen te vergelijken.