Creedence Clearwater Revival - Mardi Gras (1972)

Ik weet niet meer waar het was, maar ooit las ik een recensie waarin dit album "the worst record by a major rock band" werd genoemd, en daar lijkt me niets op af te dingen. Ik laat in het midden of het Fogerty was die van de anderen eiste dat zij ook de compositorische kar zouden trekken of dat Cook en Clifford daar juist zèlf om vroegen (zie de controverse waar nlkink het op 31-3-2015 over heeft), want het resultaat is hoe dan ook door de bank genomen bedroevend. Fijn voor Cook en Clifford dat ze nu ook elk drie nummers mochten bijdragen, maar met zulke nietszeggende composities laten ze nou niet echt blijken dat ze dat (afgedwongen?) vertrouwen waard zijn, en Cooks monotone knauwzang doet echt pijn aan mijn oren (luister eens hoe hij het eerste woord van de tekst van Sail away zingt!). Twee fantastische nummers van (wie anders dan) Fogerty, twee vriendelijke country-achtige nummers (de plaatopener, ook weer van Fogerty, en Need someone to hold waarop Cliffords enigszins onvaste stem warempel een meerwaarde vormt), en de rest van het album is onbenullige rommel. En om tot die conclusie te komen hoef ik Mardi gras echt niet met hun eerdere platen te vergelijken.

Door to door vind ik echt fantastisch, maar er staat ook prut op als hello mary lou. 7/10 voor mij.

Pendulum viel niet mee, het wisselvallige karakter, enkele slappe composities en het heilige vuur leek ver te zoeken. Ik houd mijn hart vast als ik opener Looking for a Reason beluister, wat een strontvervelend countrynummer. Take It Like a Friend, vreselijk en waarom zingt in hemelsnaam Fogerty niet. Hetzelfde geldt voor Need Someone to Hold, hoewel dit nummer wat sterker overkomt. Tearin Up the Country, afschuwelijk. En zo sleept het album zich tergend - ondanks de korte speelduur - langzaam voort. Bij afsluiter Sweet Hitch-Hiker veer ik nog even op, een prima song maar het leed is al geschied. Mardi Gras is de laatste in de serie en tevens de slechtste. Dan blijkt dat de band een serie uitstekende songs heeft gecomponeerd, echter op plaat gebied op mij een weinig coherente indruk heeft gemaakt, enkele uitzonderingen daargelaten.

Eindstand:

1. Creedence Clearwater Revival
2. Bayou Country
3. Willy and the Poor Boys
4. Cosmo's Factory
5. Green River
6. Pendulum
7. Mardi Gras

Phoeee wat en afgang blijf dit album toch. De vorige werken van CCR kan ik nog steeds van genieten, maar dit laatste album heb t voor mij totaal niet. Het meeste kabbelt maar en beetje voort en is ver verwijderd van hun vorige mooie werken. Jammer. Hello Mary lou kan ik dan nog hebben en dat is dan ook nog en cover. Het echt hoogte puntje hebben ze voor t laatst bewaard: Sweet hitch hiker. Dat is en heerlijk steviger nummertje.

Ik kom uit een klassieke omgeving en was 15 jaar oud toen ik deze LP hoorde, ik vond hem geweldig. Nu herken ik de eerder genoemde opmerkingen, maar (waarschijnlijk met m'n nostalgische bril of oren) vind ik hem nog steeds geweldig. Het is maar wat je ervan verwacht. Ik kende CCR toen nog niet.

Als je begint met hun slechtste album, dan moeten alle andere albums je wel compleet uit je sokken blazen, Picordion