Orbital - Snivilisation (1994)

Naast een hoop geniaal werk, heeft Orbital ook wat stevige bagger achter z'n naam staan. "Snivilisation" is een album dat beide combineert. Voor mij is Orbital een duo dat het toch vooral moet hebben van het melodische, en wanneer dat niet 100% is, valt ook de rest zonder pardon op z'n gezicht.

"Forever" is daar een goed voorbeeld van. Melodisch is het niet wat het moet zijn, en dan komen de alles behalve perfecte en nogal banale ritmes al snel bovendrijven. Klinkt allemaal nogal zielloos en beteuterd. "I Wish I Had Duck Feet" is een stevige non-track, die enkel op het einde lijkt wakker te worden. Vreselijk saaie intro, met een veel te lange en saaie voice sample. Wanneer de waves eindelijk doorbreken is de track jammer genoeg gedaan, want de laatste minuut wordt wel een heel stuk beter. "Sad But True" gooit er nog een vreselijke vocal wave bij, werkt met sterk afgekapte melodie samples en vreselijk, hersendodende ritmes. Orbital op z'n slechtst. "Crash And Carry" is wat dansbaarder, maar klinkt zo ongeïnspireerd dat het mij verder geen fuck interesseert. "Science Friction" zorgt voor een leuke opleving. Melodisch plots weer een stuk sterker, al kan het de nogal vervelende ritmes niet helemaal verbloemen.

"Philosophy By Numbers" begint met enkele leuke voice samples, maar gooit er zo'n debiele melodie tegen aan, dat je je enkel kan afvragen hoe dronken Orbital was toen ze deze track maakten. "Kein Trink Wasser" is amper een verbetering, met een resem aan melodieën die niet kunnen overtuigen (al is het einde gevoelig beter dan de rest van de track). Sfeer wordt dan weer vakkundig upgefucked door "Quality Seconds". Denk dat ik er met "dronken" deze keer zelfs niet kom. En dan, bijna out of nowhere, komt "Are We Here?" Niet de beste versie van het nummer, maar wel een fantastische track. Hemelse vocals, leuke samples en ritmisch weer heel wat beter ... of zou het dan toch vooral aan de melodieën liggen? Zonder twijfel mijn favoriet. En ook "Attached" weet te overtuigen. Beiden zorgen voor een waardige afsluiter, van een album dat verder stevig kut is.

Beide gezichten van Orbital zijn dus aanwezig. Kan er amper bij hoe je de eerste 45 minuten amper een boeiende noot uit een album krijgt, om dan af te sluiten met een fantastisch half uur, maar blijkbaar kan het. 2*, meer kan ik er niet aan kwijt. Daarvoor zijn de eerste 45 minuten gewoon te slecht.

Ik ben eens aan het puren uit de Britse electronica uit de jaren '90 en wat blijkt: dit album dat ik als tiener achteloos terzijde schoof wegens "te vaag" blijkt een prachtig kunstwerkje.

Fijne sfeer, niet het beukende van Diversions en ook weer niet het feërieke sfeertje van bv. Halcyon. Daartussen blijkt ook nog genoeg moois mogelijk voor de broertjes Hartnoll.

In Science Friction zit trouwens een melodie op de achtergrond dat heel erg lijkt op de voorname melodie van Caribou's Niobe. Zou me niets verbazen als Caribou stiekem eer betoont aan Orbital.

De eerste zes nummers van dit album zijn naar mijn mening behoorlijk matig. Niet slecht, maar ondermaats voor het anders zo geniale Orbital. Vanaf het prachtige Kein Trink Wasser wordt het echter plots veel en veel beter. Quality Seconds is een fijn intermezzootje en de twee afsluitende tracks, die al bijna de helft van het album beslaan, zorgen, in volle Orbitalstijl, voor dertig magische minuten.
Eigenlijk zouden de laatste vier tracks, samen bijna veertig minuten, al een behoorlijk fraai allemaal weten te vormen. Nu houd ik het op een lang niet slechte 4*.