Orbital - Snivilisation (1994)

Ik weet niet of ze het zo bedoeld hebben, maar 'trinkwasser' was dacht ik 1 woord.

Het nummer 'Quality Seconds' is echt even een domper, een wereldvreemde eend in de bijt, zo je wilt. Verder vind ik het vooralsnog een prima plaat.

Na destijds helemaal overdonderd te zijn van m'n eerste Orbital album (In Sides) ben ik snel op zoek gegaan naar meer. Dit viel me eigenlijk flink tegen. Op Forever en Are We Here wordt het niveau van In Sides een beetje benaderd, maar verder vind ik het (nog steeds) niet meer dan aardig.

oe.......!
Inderdaad een ander klinkend album dan insides, maar geef het zeker nog een paar draaibeurten!

Heb 'm in de afgelopen jaren toch zeker wel een keer of 60 helemaal geluisterd hoor, dit album

hmmmm....
Das jammer.... maar dat kan natuurlijk!
Bij mij had ie ook een flink aantal draaibeurten nodig (zoals gewoonlijk, bij mij ) maar ik vind 'm nu ook errug goed, zeker sad but true en attached.

Hartstikke mooi album, wat langdradige stukken maar die zijn er in ''In Sides'' ook jammergenoeg, vaak horen ze er ook zogenaamd bij De stijlen van de nummers zijn iets minder geniaal dan in ''In Sides'', maar ze bouwen met dit album daar ook naartoe. Niet te geloven dat dit uit '94 komt. 4*

Ik ken deze helemaal niet, maar twee nummers met Alison Goldfrapp moet goed zijn! Is hier een hit van gekomen?

Ze zijn niet zo van de hitjes bij Orbital, maar het album zul je wel goed vinden volgens mij, vooral een nummer als ''Attached''.

Op die ''Quality Seconds'' na is er eigenlijk geen slecht nummer op te vinden eigenlijk. Hoewel ik me ook af en toe stoor aan het lange intro van "Kein Trink Wasser". Mijn favorieten zijn ''Science Friction" en het al genoemde ''Attached".

Naast een hoop geniaal werk, heeft Orbital ook wat stevige bagger achter z'n naam staan. "Snivilisation" is een album dat beide combineert. Voor mij is Orbital een duo dat het toch vooral moet hebben van het melodische, en wanneer dat niet 100% is, valt ook de rest zonder pardon op z'n gezicht.

"Forever" is daar een goed voorbeeld van. Melodisch is het niet wat het moet zijn, en dan komen de alles behalve perfecte en nogal banale ritmes al snel bovendrijven. Klinkt allemaal nogal zielloos en beteuterd. "I Wish I Had Duck Feet" is een stevige non-track, die enkel op het einde lijkt wakker te worden. Vreselijk saaie intro, met een veel te lange en saaie voice sample. Wanneer de waves eindelijk doorbreken is de track jammer genoeg gedaan, want de laatste minuut wordt wel een heel stuk beter. "Sad But True" gooit er nog een vreselijke vocal wave bij, werkt met sterk afgekapte melodie samples en vreselijk, hersendodende ritmes. Orbital op z'n slechtst. "Crash And Carry" is wat dansbaarder, maar klinkt zo ongeïnspireerd dat het mij verder geen fuck interesseert. "Science Friction" zorgt voor een leuke opleving. Melodisch plots weer een stuk sterker, al kan het de nogal vervelende ritmes niet helemaal verbloemen.

"Philosophy By Numbers" begint met enkele leuke voice samples, maar gooit er zo'n debiele melodie tegen aan, dat je je enkel kan afvragen hoe dronken Orbital was toen ze deze track maakten. "Kein Trink Wasser" is amper een verbetering, met een resem aan melodieën die niet kunnen overtuigen (al is het einde gevoelig beter dan de rest van de track). Sfeer wordt dan weer vakkundig upgefucked door "Quality Seconds". Denk dat ik er met "dronken" deze keer zelfs niet kom. En dan, bijna out of nowhere, komt "Are We Here?" Niet de beste versie van het nummer, maar wel een fantastische track. Hemelse vocals, leuke samples en ritmisch weer heel wat beter ... of zou het dan toch vooral aan de melodieën liggen? Zonder twijfel mijn favoriet. En ook "Attached" weet te overtuigen. Beiden zorgen voor een waardige afsluiter, van een album dat verder stevig kut is.

Beide gezichten van Orbital zijn dus aanwezig. Kan er amper bij hoe je de eerste 45 minuten amper een boeiende noot uit een album krijgt, om dan af te sluiten met een fantastisch half uur, maar blijkbaar kan het. 2*, meer kan ik er niet aan kwijt. Daarvoor zijn de eerste 45 minuten gewoon te slecht.

Ben niet zo thuis in Orbital, maar ze wel gezien (gehoord vooral) op Drum Rhythm-festival (best impressive). Wie weet op welke plaat het nummer staat met die bekende sample (shit, was het nou Bon Jovi of het nummer "heaven is a place on earth", of allebei ?????). Mijn geheugen laat me even in de steek Hellup !

Dat nummer staat op geen enkele release. Het is hun 'live-geintje': You give love a bad name van Bon Jovi en Heaven is a place on earth van Belinda Carlisle in de set mixen. Persoonlijk vind ik het nogal een flauwe grap, een beetje Orbital-onwaardig. Maar vanaf de doedelzakken-techno van Style vond ik Orbital sowieso tot mijn spijt een beetje wegzakken in blij onzinnig geneuzel.

Is de live versie van Halcyon, staat geloof ik wel op een bonus CD van In Sides. En vind het best bij Orbital passen. Fris, en met een knipoog.

Prul

(ik win)

Ben ik het gedeeltelijk mee eens. De 'donkere' nummers van In Sides bijvoorbeeld vind ik niets bijzonders.

Zéér wisselvallige plaat, met uitstapjes alle kanten op.. waarvan er eigenlijk niet een blijft hangen. Orbital is hier duidelijk zoekende, maar vind niets. Op een of twee tracks na, slappe hap. 2.5*

Hoewel "In Sides" hun magnus opus blijft is deze toch ook meer dan de moeite waard. Onderschat album dat me na elke luisterbeurt meer overtuigt. Maar als je nog niks van dit duo in huis hebt; eerst In Sides en Orbital 2 (the brown album) checken.

Het boek "1001 albums die je moet horen" heeft me er toe aangezet Snivilisation aan te schaffen. Na de eerste keer luisteren, kan ik niet zeggen dat ik helemaal mee was in de muziek - maar als je de cd een kans geeft merk je dat het echt wel goed is. Vooral Attached, Sad But True en Kein Trink Wasser spreken me wel aan.

Ik ben eens aan het puren uit de Britse electronica uit de jaren '90 en wat blijkt: dit album dat ik als tiener achteloos terzijde schoof wegens "te vaag" blijkt een prachtig kunstwerkje.

Fijne sfeer, niet het beukende van Diversions en ook weer niet het feërieke sfeertje van bv. Halcyon. Daartussen blijkt ook nog genoeg moois mogelijk voor de broertjes Hartnoll.

In Science Friction zit trouwens een melodie op de achtergrond dat heel erg lijkt op de voorname melodie van Caribou's Niobe. Zou me niets verbazen als Caribou stiekem eer betoont aan Orbital.

Niet het beste album van ze. Er staan zeer wisselvallige tracks op. Maar desalniettemin blijven ze groots in hun genre. Toch jammer dat ze hun instrumenten aan de wilgen hebben gehangen.

Briljante plaat. En zoals blijkt zeer ondergewaardeerd. Als ze Quality Seconds eraf hadden gelaten dan was 'ie perfect geweest. Maar nummers zoals Forever, Sad But True, Are We Here? en Attached, dat kan alleen Orbital maken. Heerlijke muziek om eens lekker bij achterover te leunen na een heftige avond stappen. 4,5*

Berichten verplaatst naar Orbital - 20 (2009)

Voor mij blijft dit ook het beste album, ik hoorde iets op mtv van glastonbury 1994, maar ik wist niet hoe het nummer heette, ik kocht dus blindelings hun nieuwste release en dat was deze. Helaas stond het nummer dat ik zocht niet op dit album (impact) en niet op dit album leek op de stijl van impact waardoor het meteen als miskoop werd betiteld. Pas een half jaar later besloot ik het nog eens te luisteren op een koude winteravond en zette um op shuffle, en mijn cdspeler besloot te beginnen met Attached. Dit was 1 van de beste luisterervaringen ooit voor mij en besloot gelijk na het nr de shuffle eraf te gooien, mn kamer pikdonker te maken en het album van voor tot achter af te spelen. Snel volgde op mtv een studiosessie van een uur waar dit 5 nrs van dit album live gespeeld werken met impact + remind erbij. Toen kreeg dit album de stempel klassieker en werd ik een liveset-jager met ondertussen een mooie verzameling

De eerste zes nummers van dit album zijn naar mijn mening behoorlijk matig. Niet slecht, maar ondermaats voor het anders zo geniale Orbital. Vanaf het prachtige Kein Trink Wasser wordt het echter plots veel en veel beter. Quality Seconds is een fijn intermezzootje en de twee afsluitende tracks, die al bijna de helft van het album beslaan, zorgen, in volle Orbitalstijl, voor dertig magische minuten.
Eigenlijk zouden de laatste vier tracks, samen bijna veertig minuten, al een behoorlijk fraai allemaal weten te vormen. Nu houd ik het op een lang niet slechte 4*.

Hoewel Orbital op de goede weg waren met dit album zijn voor mij de 2 latere albums 'In Sides' en 'The Middle of Nowhere' toch nog een ster beter. Wel grappig dat Goldfrapp en Orbital bij mij in de top 10 staan op de plaatsen 1 en 2. Leuk dat Alison door Orbital gelanceerd is.

Wat heeft iedereen toch tegen 'Sad But True'? Vind het een prachtig nummer, dat in het midden pas haar echte schoonheid laat zien. Heerlijk hoe de broertjes Hartnoll met de stem van Alison Goldfrapp spelen.

Het enige minpunt vind ik tot nu toe toch gewoon weg Quality Seconds jammer dat ze zo de verandering in de plaat wouden brengen... Het is mij toch iets te kunstmatig zo...

Precies mijn ervaring. Heb de plaat sinds eind jaren 90, pas vandaag (na paar jaar) weer s gedraaid, en geloof dat ik voor t eerst echt zwaar geboeid ben door deze plaat, en met name die laatste 2 tracks. klinken niet gedateerd hoor, geen 808 of 909 bliepjes of ritmes, zwaar psychedelisch. Muzikale drugs!

En de classic-3 (brown, sniv, in sides) worden ge-rereleased op LP. Met name dit album klink anno 2015 nog erg fris. Met name Foverever, Sad but true, Kein trink wasser en Attached hebben de tand des tijds goed doorstaan.