Icehouse - Man of Colours (1987)

Steengoed album van deze Australische band met goede songs zoals Electric Blue, The Kingdom, My Obsession en de titelsong. Allerbeste en allerbekendste is natuurlijk het nummer 'Crazy'. Dat was zo'n beetje overal een hit, ook in Nederland.

Typysche laat-80s degelijke pop. Voor mij geen uitschieter, maar goed gemaakt, en af en toe een lekkere melodielijn. In ´The Kingdom´ zit bijvoorbeeld zo´n leuk huppeltje dat me ook wel aan ´hey little girl´ doet denken. Als geheel vind ik dit wel beter dan de eerdere albums.

Wat een geweldig album van deze Australische band. Wat op de voorgaande albums telkens maar ten dele lukte, lukt hier helemaal. Een perfect popalbum afleveren, maar eentje met diepte. Geweldig geproduceerd ook. Hoogtepunt is het tergend mooie titelstuk. De extra tracks voegen echt wat toe aan het album. De 4 "nieuwe" tracks hadden zo toentertijd op de oorspronkelijke uitgave kunnen staan. Ze bezitten dezelfde kwaliteit als de rest van het album.

Gisteren e.e.a van Iva Davies op internet opgezocht.
Ik was nieuwsgierig wat de man tegenwoordig zoal doet.
Daarna dit album weer eens herbeluisterd, blijft een prachtplaat.
Vooral de eerste 6 nummers vind ik erg sterk waarbij Crazy, Electric Blue & Heartbreak Kid er bovenuit steken.
**** sterren

Ik hoorde vorige week toevallig het nummer crazy van Icehouse op de radio en dat sprak me toch wel geweldig aan. Dus op zoek naar de originele LP uit 1987.

De nummers 'Nothing too serious' en 'My obsession' zijn blijkbaar in de loop der tijd van plaats verwisseld want op mijn LP staan deze omgekeerd.

Ik kende eerlijk gezegd alleen het nummer 'Hey little girl' van deze groep. Maar ik moet zeggen dat deze plaat me echt aanspreekt. Typisch jaren 80 maar toch nog steeds goede muziek. Crazy sleept je van in het begin van de plaat mee doorheen een paar prachtnummers van deze australische band. Niet alles is even goed maar er staan toch wel een paar mooie nummers op deze plaat. Crazy, Electric blue, my obsession en Man of colours zijn mijn grootste favorieten. Zeker 4 sterren waard.

En nu op zoek naar de voorgaande albums.

Hallo Mister,Ik kan je Measure For Measure aanbevelen uit 1986 met de Single No Promises erop.
Goede plaat !!

En natuurlijk Primitive Man met Hey little girl en Street cafe

Bedankt voor de tips. Ik ga zeker op zoek naar deze albums.

Ik heb het album ondertussen al grijsgedraaid.

Heartbreak Kid is ook een prachtnummer. Fantastische plaat gewoon!!

Ik heb Measure for measure en Primitive man ondertussen ook binnen. Deze ben ik nog druk aan het beluisteren.

Heerlijke plaat, eerste en 2de nummer zeer bekend en fijn. Het vervolg van de plaat blijft ook bijzonder met the heartbreak kid, anybody's war en sunrise.

Inderdaad een fantastisch album. Had hem destijds al op elpee. Ik kocht dit album toen Icehouse in de Countdownstudio was geweest en er maar liefst 3 nummers van speelden: Crazy, Electric Blue en het allermooiste nummer op dit album: Man of colours.
Zelden zo'n nummer gehoord waar de tekst zo naadloos in de muziek past. De tekst en de muziek zijn zo op elkaar afgestemd dat het plaatje gewoonweg helemaal klopt.

Heartbreak Kid is een geweldige song en zou eigelijk eens bij Veronica's : de plaat en zijn verhaal langs moeten komen, maar ja daar worden alleen maar oude platgedraaide hits uit die tijd ontleed.
Icehouse is in mijn ogen een enorm ondergewaardeerde band die alleen in Het thuisland( Australië) als een balangrijke jaren 80 band wordt gezien

Heerlijk album dat ik gekocht heb vanwege Crazy en Electric blue. De rest is van hetzelfde (hoge) niveau wat mij betreft. Heartbreak kid vind ik echt te gek! Maar ook de wat meer ballad-achtige nummers zijn prachtig. Ik heb verder ook nog Primitive man op lp maar daarmee houd het op. Moet ik opzoek gaan naar meer of heb ik het beste wel in huis met de genoemde twee?

Absoluut Measure For Measure nog aan je verzameling toevoegen Vielip, het album stamt uit 1986 en je kent het nummer No Promises vast wel.

Flowers - Icehouse (1980) vind ik ook erg goed, meer new wave, maar moeilijk voor een redelijke prijs te krijgen.

Bedankt mannen! Ik zal eens opletten als ik door bakken snuffel of op internet rond struin

Ik hoorde gisteren de single 'Hey Little Girl' - van het album 'Primitive Man' - voorbijkomen op de radio! Gelijk zin gekregen om dit album weer eens te luisteren. Geweldig album! Gek eigenlijk dat ik me nooit heb verdiept in de andere albums van 'Icehouse', want op 'Man of Colours' staat gewoonweg geen slecht nummer.

Gisteren op LP meegenomen uit nieuwsgierigheid!

Ken Crazy en vind dat een erg sterke plaat. De rest van album voldoet zeker aan de verwachtingen! Heerlijke popmuziek zoals je die uit de 80's verwacht!

Helemaal mee eens!

Op Crazy ben ik altijd verzot geweest. Echt een perfect popliedje. Wel heel 80's, maar op een positieve manier.

Album ook een aanrader ???

Vind ik wel ja.Ik kende ook alleen Crazy van dit album en heb 'm op de gok meegenomen. Het hele album staat vol met redelijk perfecte popliedjes. Soms zelfs tegen de poprock aan. En inderdaad, op een positieve manier heel erg 80's. Ik ben zelf gek op de 80's maar ben je er wat minder enthousiast over dan nog is dit album prima te doen.

De periode 85 t/m 89 vind ik niet heel denderend, voornamelijk door de manier waarop er werd geproduceerd. Klinkt vooral nu meestal hopeloos gedateerd.

Maar ik ga het wel proberen met deze, en wellicht met meerdere albums. Hey Little Girl vind ik overigens ook een geweldige single.

Vind ik dus ook ja, ook meegenomen met alleen de kennis van Crazy, maar ben zeker niet teleurgesteld.

Maar eens onder de loep genomen, en zeker geen tegenvaller.

Icehouse beheerst vooral de kunst van pakkende melodielijnen schrijven en op de uitvoeringen valt eigenlijk weinig aan te merken.
De produktie is (zoals verwacht) wat gladjes, maar wel verzorgd.
Frontman Iva Davies heeft een uitstekende stem die nog vrij hoog reikt ook.
Melodieuze 80's pop met vleugjes rock en sfeervolle songs.

Crazy is een favo. Nog altijd een heerlijk nummer en de tand des tijds moeiteloos doorstaan.
Maar de gevoelige beladen titelsong mag er ook zeker zijn. En dan het wat mysterieuze Sunrise, wat een waardige afsluiter blijkt.
Er zitten wat fillertjes tussen, die best bekijven, maar ook wel weer inwisselbaar zijn.

Concluderend; Een prima beluisterbare plaat, die wel duidelijk uit 1987 komt, maar meestal wel boeiend blijft door songs die goed zijn uitgewerkt en waar de melodieusheid een heel sterk punt blijkt.

Dat is ook een topper inderdaad! En het album waar het opstaat mag er ook absoluut zijn.

Het eerste album ( Icehouse, nog onder de naam Flowers) is ook erg goed.
Meer in de lijn van de oude Ultravox.

Ik mag "The story of sunset and the heartbreak kid"ook graag horen

Teveel positiviteit hier over dit album, ontzettend zoet en voorspelbaar naar mijn idee.
Na Measure For Measure was de koek op....voor mij.

Dit is absoluut geen slecht album, maar mijn voorkeur gaat ook uit naar de eerste twee, drie albums van dit mierzoete popgroepje uit Australië. Toch zou ik de muzikale kwaliteiten van Iva Davis niet willen onderschatten, omdat hij naast pakkende popmelodieën ook zeer boeiende filmmuziek heeft geschreven. In tegenstelling tot de meesten hierboven vind ik "Crazy" nog steeds niet echt bijzonder. Ten tijde dat dit in de hitparades stond, vond ik het zelfs een ronduit vervelend nummer.
Nee... doe mij dan maar "Hey Little Girl" of "No Promises"!

Gisteren dit album op vinyl gekregen (vooral voor het nummer 'Crazy') en het bevalt me erg goed.
Grootste verrassing is echter het geweldige titelnummer 'Man of Colours' dat zo gemaakt had kunnen zijn door Marillion #2. Erg mooi en sfeervol.

Deze groep leren kennen door de liedjes Hey Little Girl en ook No Promises. In 87 dit album gekocht vanwege de toch erg leuke single Crazy.Hoogtepunten voor mij zijn Crazy, Electric Blue, Kingdom en het titelnummer Man of Colours.