Ulthar - Helionomicon (2023)

Tripje dit hoor. Felle, psychedelische riffs, snelle drums en lekkere afwisseling tussen grunts en screams. Tussendoor horen we ook nog wat scifi ambient.

Niet echt vergelijkbaar met iets wat ik al ken. Al doet het in de verte denken aan Blood Incantation, Darkspace en Leviathan. Maar toch nogal experimenteel voor een blackened death album en meer een soundscape. Cijfer volgt later, maar hoog wordt dat sowieso!

Juist met het normalere zuster-album Anthronomicon had ik wat moeite, door het totale gebrek aan adempauzes. Die zijn er hier wat meer.

De ervaring van de recente kennismaking van Ulthars eerste twee album, maakte het vooruitzicht op twee tracks die beiden zo'n 20 minuten klokken vergelijkbaar met het per fiets beklimmen van een lange steile helling, waarbij je weet dat je benen voor lange tijd - zonder rustmomenten - inspannning moeten blijven verrichten. Erg vermoeiend.....

Gelukkig blijkt in de praktijk dat de nummers op Helionomicon niet continu voluit gaan en er voldoende rustmomenten zijn om even weer bij te komen tijdens de nummers. Het levert vooral op titelnummer een mooie afwisselende luisterervaring waarbij Teutoonse thrash en Scandinavische death metal worden afgewisseld met trage passages die niet zelden doen denken aan Celtic Frost.