Walg - III (2023)

Deze band afstammend uit de coronatijd is erg productief bezig. Dit is hun derde plaat in amper twee jaar tijd, en het is allemaal prima. Deze Nederlandse melodieuze black metal band doet het aardig goed bij de fans, en ik kreeg hem dan ook doorgespeeld van een kameraad van mij. Na wat luisterbeurten ben ik er ook wel uit.

Deze derde plaat is niet echt pakkend. Het blijft allemaal niet echt hangen, en heel bijzonder mag je het ook niet noemen. De heren spelen namelijk erg save, dit luistert wel weg maar, er zit geen klapper tussen. Dit gepaard met de Nederlandse vocalen is toch de conclusie dat het niet echt mijn bandje is. Ik zelf ga namelijk onwijs slecht op de Nederlandse teksten, in het algemeen ook, en ik kan er maar niet aan wennen. Muzikaal is het allemaal overigens dik in orde. De riffs zijn strak, het drumwerk is prima en daar was het allemaal ook niet echt waar de plaat de mist mee in ging.

Toch als blackmetal liefhebber denk ik dat dit wel een prima plaatje is om eens voorbij te laten gaan, zo'n straf is het nou ook weer niet. Al zie ik mijzelf dit nou ook niet echt nog veel vaker op zetten, dan had het toch allemaal wat krachtiger gemogen.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

Dit album is mijn kennismaking met Groningse Walg naar aanleiding van de recensie van mijn collega Joris op Zware Metalen. Zo enthousiast als Joris - die dit album 94 punten toekende - ben ik niet, maar III luistert behoorlijk lekker weg! De originaliteitsprijs wint men misschien niet, maar de bevlogenheid spat er vanaf en de energie van de nummers is voelbaar door de speakers. Dit is denk ik een van de betere BM-releases die ik gehoord heb dit jaar. Of dat genoeg is voor een eindnotering weet ik nog niet, maar voorlopig noteer ik hem.

Jaarlijst 2023:

1. Walg - III (4,0)

Ik hink altijd op meerdere gedachten bij Walg. Ergo, ik moet er zin in hebben. "Walg III" staat boordevol zeer verzorgde melodieuze blackmetal waarbij heel erg gekeken is naar Enthrone Darkness Triumphant. En dat is ook al zo'n plaat waar ik echt zin in moet hebben. Er zijn tijden dat ik het haat en er zijn tijden dat ik het omarm. Met name het kopje verzorgd is iets waar ik bij blackmetal wel eens tegenaan hik. Ik ben nog van de school dat het allemaal zo smerig mogelijk moet zijn. Maar ik probeer natuurlijk de verschillende substromingen te begrijpen.

Walg is wel een tikkie agressiever en minder symfonisch dan het grote voorbeeld. De juiste doses additieven werken hier erg goed. Zo'n plotseling opduikend koortje in "Zielenleed" is wel iets waar ikzelf mee in te pakken ben.
Het geluid is ook nog eens fantastisch. Als Dimmu Borgir in die dagen toch eens met een fatsoenlijke producer had gewerkt... Dan is er gelukkig nog altijd Walg.