Jethro Tull - RökFlöte (2023)

Ian Anderson houdt het tempo erin na het prima 'The Zealot Gene' van vorig jaar. Aan het ontwerp van de hoes van het nieuwe album is in ieder geval niet veel tijd verspild. Hopelijk blijkt de muziek op RökFlöte geen haastklus te zijn.

Hier kjjk ik enorm naar uit. Ik vind de albumtitel nog erger dan J-Tull.com, en de hoes vind ik ook best lelijk.

Ik had deze direct online besteld, rechtsreeks bij InsideOut. Ik hoop deze dan ook over twee weken binnen te hebben op 2lp. Ik hoop dat ik er meer mee in mijn sas ben dan de laatste Uriah Heep (ook zo een lelijke hoes, trouwens).

Derde single Hammer on Hammer is ook uit: https://youtu.be/OfTwLaaXwqo

Wat mij betreft een progrock-niemalendalletje met vage mythologische teksten. Ben er niet ondersteboven van.

Haalt bij lange na niet meer het niveau van eind jaren 60. Ook de stem van Ian kan mij niet boeien.

Ik dacht eerst dat dit een plaat van deze band was.

Wordt er aangebeld, krijg ik gewoon de lp in handen. Dank je wel Century Media/InsideOut. Straks maar draaien, want dat gaat zoveel beter klinken dan de streaming versie.

Er zit ook een mooi boekwerk bij. Kan ik de teksten ook eens lezen. Misschien dat ik een interesse ga opbouwen voor Noorse mythologie.

Het is uiteindelijk een erg fijne plaat, maar ik vond Zealot Gene net even wat beter. Misschien groeit deze plaat nog. Er staan wel heel veel pakkende melodieen op, want ze zitten in mijn hoofd.

Voorlopig een halve punt erbij, na het lezen van het boekje dat erbij zit, merk ik toch wat een verzorgd product het is.

Ian Anderson is ook inmiddels maar zo’n 55 jaar ouder. Werkelijk een schande dat ze niet meer hetzelfde niveau halen. Misschien wel heel erg knap dat ze met de Zealot Gene en deze nieuwe plaat nog steeds wel een zeer voldoende niveau halen.

Slechts 1 of 2 keer heeft Ian een echte stinker afgeleverd. Dat Rokflote geen Thick as a Brick III is, is vast jammer, maar dat maakt het nog geen slechte plaat.

Ik probeer een plaat toch altijd los te zien, van voorgaande, anders kan een artiest net zo goed na 1 of 2 platen stoppen met überhaupt iets uitbrengen.

Tja.....een nieuwe Jethro Tull voorzover je de band nog zo mag noemen. Vroeger groot fan en ook een aantal optredens bezocht, maar het doet me nu helemaal niets meer. Ook de oudere albums niet meer........ Toch verrast dit album wel, zeker in vergelijking met het vorige album. Ian verrassend goed bij stem, de karakteristieke fluit en goed gemusiceerd door de overige muzikanten (wie is die gitarist?). Ga ik dit vaker luisteren? Dat betwijfel ik, maar fijn voor (die hard) fans dat ze het nog doen! Ik stem puur op de muzikale kwaliteit.

Dat ben ik niet met je eens. Er wordt toch heel goed gemusiceerd? Alle ingrediënten van vroeger aanwezig en technisch knap uitgevoerd. Songwriting ook niks mis mee. Het is je smaak niet meer? Bedoel je dat?

Joe Parrish-James

Url: Joe Parrish-James | Discography | Discogs

Shared from the Discogs App

Och arme.... dit is op zijn best een gezapige Songs from the Wood en op zijn slechts (Guardian's watch) Berdien Stenberg op de geriatrische afdeling.

Ik heb er een heel ander gevoel bij. Gezapig vind ik het zeker niet. Ik vind het zelfs leerzaam. Ik leer vanalles over de Noorse mythologie en dat Ian en Martin ooit Putin hebben ontmoet.

De drums en electrische gitaar maken het geheel meer prog-rock, een beetje zoals J-Tull.com (een ondergewaardeerde plaat).

De nieuwe stijl van fluitspelen die Ian zichzelf heeft aangeleerd tijdens zijn soloplaten Secret Language, Twelve Divinities en Rupi's Dance komt hier ook duidelijk naar voren.

Ergens heeft het ook wat weg van die soloplaten, maar dan met een rock-sound. Er zijn ook synthesizer-sounds die wat doen denken aan die eind-jaren-seventig-toetsenpartijen van Dee Palmer.

Erg gaaf is ook de IJslandse die stukken uit de Edda voorleest in het eerste en laatste stuk van de plaat.
Een plaat uiteindelijk die je maar blijft omdraaien en beluisteren. De plaat is ook precies lang genoeg. Er staan geen enkele stinker op.

Een knappe plaat die wellicht niet direct doordringt, maar dat doen Ian en Tull nooit.

Het 23e studioalbum van Jethro Tull alweer?! Bij voorganger The Zealot Gene schreef ik over mijn moeite met de stem van Ian Anderson, die om fysieke redenen tegenwoordig zijn vroegere explosiviteit en hogere noten mist. Dat is met deze snel verschenen opvolger (slechts vijftien maanden later) uiteraard niet verbeterd. De man is op leeftijd, ik zal het ermee moeten doen.
Tegelijkertijd valt op dat deze bezetting van Jethro Tull net als die van vorige decennia sterk musiceert en dat de productie weer eens dik in orde is. Anderson schreef als bijna altijd alle muziek en teksten, op de gesproken Eddateksten na. Een vijftal nummers springt eruit.

De nummers die in de aanloop verschenen, maakten bescheiden indruk op me. Nu ik het hele album kan beluisteren, landen deze echter veel beter. Gastspreekster is de IJslandse Unnar Birna, wier naam ik elders tegenkom als Una Björnsdottir. Zij leidt het album in en sluit het af in het Oudnoords. Je zit dan meteen in een verhaal rond de goden van de Noordse mythologie, alsof je de serie Vikings kijkt of een stripalbum van Thorgal leest.
Anderson blijft onverminderd nieuwsgierig en levert zo alweer een interessant conceptalbum af. Muzikaal wisselen rock, klassiek, folk zich in deze Noordse progsferen naadloos af of lopen in elkaar over. Genieten!

Mijn favorieten zijn naast het openings- en sluitstuk, met de prachtige spreekstem die direct mystiek brengt: het stevige en slepende Ginnungagap, het uptempo Wolf Unchained, de folkrock van Trickster (and the Mistletoe) en de stevige progrock van The Navigators. Elders klinken eveneens fluit- en gitaarlijnen of gecompliceerde breaks die fraaie details toevoegen. Ik ben dus positiever over dit album dan de voorganger, die voor mij een “langere zit” was: hier een krappe 8.

Ijslands toch gewoon?

Ik spreek noch IJslands, noch Oudnoords. Maar de Edda is in het Oudnoords geschreven. Iemand op MuMe die kan helpen of dit een her-/vertaling is of het origineel?

Het staat in het boekwerk dat bij de lp staat. Waarschijnlijk ook in het cdboekje. De teksten komen van Voluspa: Völuspá - Wikipedia - en.wikipedia.org ,wat dan volgens wikipedia Old Norse is. Ik heb me nooit hierin verdiept. IJslands is natuurlijk een moderne taal, dat waarschijnlijk is afgeleid van het Oudnoors.

Maar nu weet ik niet of de opgelezem teksten nu in het Oudnoors zijn, want het lijkt IJslands en degene die het op leest is ook IJslands.

IJslands is een dochtertaal van het Oudnoords (dus met 'd', niet te verwarren met het (Oud) Noors). ABDrums, kun jij met je belangstelling voor historie achterhalen welke taal op dit album wordt gesproken?

"The first and last songs have spoken word in old Icelandic by Reykjavik actress, violinist and musical guest Unnar Birna. They are taken from one of the translations of the Poetic Edda compiled from the 13th century Codex Regius.", aldus Ian Anderson in de liner notes in het boekwerk dat bij de lp is geleverd.

Verderop bij de credits: "... lyrics tracks 1 abd 12 (words from Voluspa, the Poetic Edda, Codex Regius c. 1270.)"

Je kunt je scheel zoeken op wikipedia over de relatie met het Oudnoors, en het ontstaan van het IJslands als separate taal, maar ik volg gewoon wat Ian schrijft en houd het erop dat de gesproken teksten in het Oud-IJslands zijn.

Kijk, hier kan ik wat mee! Hartstikke bedankt!

Ian Anderson is nog niet uitgefloten. Dat is een vreemde zin maar op dit album dat een paar maanden geleden verschenen is staat de dwarsfluit centraal. Meer nog dan op de voorgangers van dit album.

En het is opnieuw een prima album geworden. De duidelijk herkenbare sound is er nog. Misschien is de stem iets minder in kracht en volume, maar mag het als je 76 bent?

Het album bevat geen uitschieters. noch positief, noch negatief. Het is gewoon oer-degelijke Tull muziek. Voor mij zelfs iets beter dan voorganger The Zealot Gene.

Gelukkig heb ik de band één keer live gezien tijdens the Living With The Past tour. Een onvergetelijk concert. Daarbij vergeleken is het wel wat minder spectaculair allemaal maar goed is het nog steeds.

Dat steeds maar weer vergelijken met albums van 50 jaar of langer geleden op dit forum begint mij te storen. Bands evolueren nu eenmaal, soms in negatieve dan weer in positieve zin. Rökflöte is een prima album, maar gaat geen Grammy opleveren.

We gaan alweer richting het einde van het jaar en lijstjestijd komt eraan. Ik loop alle releases uit 2023 die ik aan mijn collectie heb toegevoegd nog eens langs om mijn oordeel op te frissen en te kijken of ze mogelijk in mijn top 20 een plaats krijgen.

The Zealot Gene heb ik vorig jaar best veel gedraaid. RökFlöte heeft beduidend minder tijd op mijn platenspeler doorgebracht. Enerzijds door sterkere releases van andere artiesten rond de releasedatum van dit album, maar ook omdat dit album in vergelijking me de voorganger net wat minder interessant is. The Zealot Gene haalde mijn top 20 van vorig jaar niet. RökFlöte haalt mijn lijst van 2023 zeker niet...

1. Ne Obliviscaris - Exul (4,5)
2. Haken - Fauna (4,5)
3. Ahab - The Coral Tombs (4,5)
4. Katatonia -Sky Void Of Stars (4,0)
5. Hypno5e - Sheol (4,0)
6. Uriah Heep - Chaos & Colour (4,0)
7. Marianas Rest - Auer (4,0)
8. Amoeba Split - Quiet Euphoria (4,0)
9. Klone - Meanwhile (4,0)
10. OAK - Disintegrate (4,0)
11. Riverside - ID.Entity (4,0)
12. Shores Of Null - The Loss Of Beauty (4,0)
13. Redemption - I Am The Storm (4,0)
14. Third Eye - Vengeance Fulfilled (4,0)
15. …And Oceans - As in Gardens, So in Tombs (4,0)
16. Walg - III (4,0)
17. Enslaved - Heimdal (3,5)
18. Metallica - 72 Seasons (3,5)
19. Periphery - V: Dent Is Not A Genre (3,5)
20. Ulthar - Helionomicon (3,5)

Hieronder mijn meer uitgebreide recensie zoals ik die vorig jaar heb gepubliceerd op www-jorros-muziekkeuze.nl

De recent uitgebrachte plaat ‘Rökflöte’ van de Britse legende Jethro Tull markeert een intrigerende mijlpaal in de uitgebreide discografie van de groep. Het album, dat gelanceerd werd in 2023, illustreert een boeiende fusie van progressieve rock met elementen van folk, die naadloos versmelt in het kenmerkende geluid dat de band al decennia lang cultiveert. Dit werk manifesteert zich niet alleen als een muzikale reis, maar ook als een verhaalvertelling die luisteraars meeneemt door een spectrum van emoties en landschappen.

Elke track op 'Rökflöte' lijkt een eigen leven te leiden, van de opzwepende openingstonen tot de diepzinnige finale. De introductie van het album zet meteen een krachtige toon met een melodie die zowel nostalgisch als vernieuwend klinkt. De fluit, al lang een handelsmerk van de band, voert de boventoon en voegt een etherische kwaliteit toe aan de muziek die zowel oude fans als nieuwe luisteraars zal betoveren.

Wat opvalt aan dit album is de variatie in songstructuur. Liederen wisselen dynamisch tussen langzame, beschouwende melodieën en snellere, bijna uitbundige stukken. Deze 'burstiness' in tempo en toon draagt bij aan een meeslepende luisterervaring, waarbij geen twee tracks hetzelfde aanvoelen. Het is een showcase van de muzikale behendigheid van Jethro Tull, waarbij de band speelt met complexiteit en eenvoud op een manier die zowel uitdagend als toegankelijk is.

De lyrische diepgang van 'Rökflöte' mag ook niet onderschat worden. De teksten zijn doorspekt met rijke beeldspraak en doordachte metaforen die reflecteren op thema's zoals tijd, natuur en menselijkheid. Elk lied fungeert als een raam naar de ziel van de schrijver, een blik biedend op persoonlijke en collectieve ervaringen die resoneren met de luisteraar. Dit aspect van het album spreekt boekdelen over de artistieke visie van de band en hun vermogen om betekenisvolle verhalen te weven binnen hun muzikale composities.

Technisch gezien is ‘Rökflöte’ een meesterwerk van productie, waarbij elke nuance en elk detail zorgvuldig is afgewerkt. De geluidskwaliteit is kristalhelder, en elke noot is hoorbaar met een precisie die de zintuiglijke ervaring van het luisteren versterkt. Dit benadrukt de expertise van zowel de muzikanten als de technici achter de schermen.

Afsluitend, ‘Rökflöte’ is niet zomaar een album; het is een album dat zowel vernieuwt als eert wat Jethro Tull door de jaren heen heeft vertegenwoordigd. Het is een bewijs van hun voortdurende evolutie en hun onwankelbare toewijding aan muzikale excellentie. Voor zowel verstokte aanhangers van de band als voor nieuwe luisteraars biedt dit album een rijke, boeiende ervaring die nog lang na de laatste noot zal nagalmen.