Bryan Ferry - Bête Noire (1987)
mijn stem
124 stemmen
0
geplaatst: 11 juni 2016, 10:36 uur
Terwijl ik bijna alle platen van deze gentleman met zijn een uit duizenden herkenbare prachtige stem en stijl heb staan, heb ik deze Bête Noire om een of andere reden nooit beluisterd. Maar ik heb 'm nu en ben er erg in mijn nopjes mee. Het zijn stuk voor stuk fraaie en soms erg dansbare composities gevat in een bijzonder stijlvolle en ook weer een uit duizenden herkenbare muzikale omlijsting.
Eigenlijk precies zoals ik gewend ben van Bryan Ferry.
Eigenlijk precies zoals ik gewend ben van Bryan Ferry.
2
geplaatst: 17 juli 2020, 23:53 uur
Voor mij is dit een van Bryan Ferry's mooiste albums.
De plaat wordt vaak vergeleken met Boys & Girls, dat gaat voor mij niet op. B&G ligt echt in het verlengde van Avalon en maakte ook direct goed duidelijk dat Ferry eigenlijk Roxy was in de tweede periode.
Veel mensen vinden de eerste vijf albums totaal anders, maar ook daar kan ik mij niet in vinden.
Ja bij die eerste vijf platen was er sprake van een enorme avant-gardistische gedrevenheid een stel jonge, bevlogen en zeer getalenteerde mensen van de kunstacademie die toevallig ook nog eens goed konden musiceren lieten de wereld versteld staan en schudde de hele boel een beetje op.
Ferry in de tweede periode en helemaal in zijn solo-vervolg (want de eerste soloalbums dateren ook vanaf de vroege jaren '70 en gingen gelijk op met de Roxy albums) heeft een eigen, meer uitgebalanceerde stijl ontwikkeld en dat vind ik erg knap aangezien vrijwel al zijn nummers direct herkenbaar zijn als Bryan Ferry.
Hij zorgt nu al vele jaren lang voor absoluut de mooiste song intro's. Daarin kent hij voor mij geen gelijke.
Dit album vind ik ook veel sfeervoller dan B&G die over de hele lijn eenzelfde chique inslag heeft, terwijl hier meer de melancholie en latin invloeden opvallen.
Limbo is natuurlijk een droomopener, gelikt en geraffineerd.
Kiss en Tell is Ferry's persoonlijk klasse-vendetta tegen Jerry Hall -die hem inwisselde voor Mick Jagger om en nabij 1976) de stuwende drums in de opening knallen de boxen uit.
The Right Stuff, weer een wereldnummer, swingend en opzwepend.
Het prijsnummer op dit album is voor mij de afsluitende titel track, wat een geweldig sfeervol nummer, de melancholie druipt er vanaf en de heerlijke zigeunerviool past er perfect in... ik draai dit nummer een paar keer per jaar.
De overige nummers zijn absoluut goed, maar missen net The Touch die de heir genoemde nummers wel hebben. Maar al met al vind ik dit echt een album uit de bovencategorie, zo worden ze maar zelden gemaakt.
De hoes is overigens de vlag die de lading volledig dekt, ook beeldschoon!
De plaat wordt vaak vergeleken met Boys & Girls, dat gaat voor mij niet op. B&G ligt echt in het verlengde van Avalon en maakte ook direct goed duidelijk dat Ferry eigenlijk Roxy was in de tweede periode.
Veel mensen vinden de eerste vijf albums totaal anders, maar ook daar kan ik mij niet in vinden.
Ja bij die eerste vijf platen was er sprake van een enorme avant-gardistische gedrevenheid een stel jonge, bevlogen en zeer getalenteerde mensen van de kunstacademie die toevallig ook nog eens goed konden musiceren lieten de wereld versteld staan en schudde de hele boel een beetje op.
Ferry in de tweede periode en helemaal in zijn solo-vervolg (want de eerste soloalbums dateren ook vanaf de vroege jaren '70 en gingen gelijk op met de Roxy albums) heeft een eigen, meer uitgebalanceerde stijl ontwikkeld en dat vind ik erg knap aangezien vrijwel al zijn nummers direct herkenbaar zijn als Bryan Ferry.
Hij zorgt nu al vele jaren lang voor absoluut de mooiste song intro's. Daarin kent hij voor mij geen gelijke.
Dit album vind ik ook veel sfeervoller dan B&G die over de hele lijn eenzelfde chique inslag heeft, terwijl hier meer de melancholie en latin invloeden opvallen.
Limbo is natuurlijk een droomopener, gelikt en geraffineerd.
Kiss en Tell is Ferry's persoonlijk klasse-vendetta tegen Jerry Hall -die hem inwisselde voor Mick Jagger om en nabij 1976) de stuwende drums in de opening knallen de boxen uit.
The Right Stuff, weer een wereldnummer, swingend en opzwepend.
Het prijsnummer op dit album is voor mij de afsluitende titel track, wat een geweldig sfeervol nummer, de melancholie druipt er vanaf en de heerlijke zigeunerviool past er perfect in... ik draai dit nummer een paar keer per jaar.
De overige nummers zijn absoluut goed, maar missen net The Touch die de heir genoemde nummers wel hebben. Maar al met al vind ik dit echt een album uit de bovencategorie, zo worden ze maar zelden gemaakt.
De hoes is overigens de vlag die de lading volledig dekt, ook beeldschoon!
* denotes required fields.