Bryan Ferry - Bête Noire (1987)

Goed album; vooral Limbo , Kiss and Tell en The Right Stuff zijn erg mooi. Leuk die broeierige Zuid-Amerikaanse invloeden op dit album.
Toch wel weer heel anders dan wat Bryan Ferry samen met Roxy Music gemaakt heeft. Ook live doet Bryan Ferry het nog steeds goed.

Ook een pré natuurlijk: Johnny Marr van The Smiths speelt mee op het album, vooral zijn gitaarspel in 'The Right Stuff' is erg goed.

Dat wist ik niet eens; toch eens beter luisteren

Kan deric raven enkel steunen; Veel meer moet daar niet aan toegevoegd worden.
Sterke plaat van een uniek performer met een zeer typische stem. Topklasse !

Geheel in het verlengde van zijn voorganger.
En aan klasse niets ingeboet.
Klasbak scoort alweer !
Die hoezen blijven ook altijd zeer de moeite.

Een grote fan heeft gesproken, zoveel is zeker !
4.5 sterren voor deze topplaat !

Deze moet je een paar keer geluisterd hebben om hem te waarderen

Eerste solo-plaat van deze Klasbak die in mijn kast stond. Met Roxy vind ik 'm 'nog beter' maar al met al blijft het toch wel 1 van mijn (levende) muzikale Helden!
N.b. Prima plaat.

Mijn absolute top CD! Vooral The Right Stuff (met zijn opwindende opbouw) en Bête Noire zijn perfect voor mij. Deze CD verveelt me nooit.

stukken minder goed dan de voorganger

Ik vind eigenlijk precies andersom, maar ach, smaken verschillen.

Het prachtige concert 'New Town' dat ooit verscheen op VHS is eindelijk op dvd verkrijgbaar, met een extra concert cadeau.

'Boys and girls' vind ik een sterker album en ook het beste album dat Bryan Ferry solo in de jaren 80 uitbracht.
Ik draai hiervan meestal 'Limbo', 'Kiss and tell' en 'The right stuff'.
Johnny Marr van The Smiths is hierop duidelijk aanwezig. Het instrumentale 'Money changes everything' (dus het b-kantje van Smiths-single 'Bigmouth strikes again') is zo te horen als basis voor 'The right stuff' gebruikt.

Een beetje een dubbel gevoel bij dit album het was iets geheel anders dan ''boys and girls'', staan best paar leuke songs op, niet echt mijn favoriete album van bryan maar best genietbaar

Ferry blijft het pad volgen die hij al jaren bewandelt . Verrassend is het allerminst , maar wel helemaal zijn stijl .
Gentlemanpop met een romantische sfeer .
Limbo , Kiss & Tell en The Right Stuff zijn de bekendste songs .
Alles zit goed op zijn plek . De rifjes , de coirtjes en de nuttig , nooit overbodige toetsenpartijen .
Ja en die typische stem blijft bekoren , dat is zo eigen .
Niet zijn sterkste werk deze maar zonder meer een stabiele plaat .

Je noemt gelijk ook mijn 3 favorieten op dit album. Minder sterk dan voorganger Boys and Girls, maar toch lang geen slechte plaat.

Ik vind dit ook minder sterk dan "Boys & Girls" (wellicht het beste solo-album van Bryan Ferry) maar toch een degelijk album, weinig verrassend weliswaar zonder echte uitschieters maar ook zonder noemenswaardige zwakke plekken. Een verzorgd typisch Ferry-album.

Toen ik de CD voor het eerst hoorde leek de plaat héél lang te duren, nu zie ik dat het eigenlijk maar een kort plaatje is. Er staan toch wel een paar erge lekkere Ferry stukken op. New Town, The right stuff, en Bete noire zijn samen met het prachtige subtiele Zamba de hoogtepunten. De plaat is een logisch vervolg op Avalon en Boys & Girls, maar helaas voor Ferry beginnen zijn platen na Bete noir wat voorspelbaar en weinig orgineel te worden, feitelijk zijn laatste echte goede plaat, hoewel Frantic jaren na deze weer een opleving liet zien.

Ik heb altijd een goede band gehad met Béte noir.

Omdat deze brak met een door Ferry ingezette muzikale periode vanaf Roxy music's Flesh & Blood, Avalon en zijn eerse solo cd in lange tijd, Boys & girls.

Nu ben ik niet per se voorstander van het doorbreken van een eenmaal gekozen muzikale koers.

Maar Bryan Ferry dreigde, als muzikale modekoning, zichzelf buitenspel te gaan zetten met herhalingsoefeningen en platgetreden paden. Enige progressie is voor deze heer van stand wel gewenst.

Bovendien vond ik de genoemde cd's, ondanks de fraaie tonen nogal aan de softe kant, iets dat ik niet vind passen bij Bryan Ferry.

En dus tevredenheid bij het verschijnen van Béte noir.

Bryan Ferry heeft, als hij solo zijn eigen muzikanten, songschrijvers mag benoemen, een neusje voor het inhuren van interessante talenten, zoals Neil Hubbard, Johnny Marr en Patrick Leonard.

Johnny Marr was door zijn werk bij The Smiths natuurlijk de 'hotste' gitarist van dat moment. Patrick Leonard werd Ferry's rechterhand op Béte noir. Mede-componist voor een aantal nummers, producer en ook toetsenist. Verantwoordelijk voor de behoorlijk stevige sound.

Later werd Patrick Leonard de grote man achter Roger Waters, op zijn beste solo-cd Amused to death, om Leonard's capaciteiten aan te geven.

De roffels vanaf de eerste noten op Limbo zetten direkt de toon en eigenlijk wordt die niet meer verlaten. Prachtige overgang vervolgens naar de eerste typemachines op het tweede nummer Kiss & tell. Gevolgd dan wel door het minste nummer van de cd, het wat zeurderige New town.

Day for night is een geweldig volgend nummer (wordt niet vaak genoemd), een spannend/tropische ballad Zamba beëindigd kant 1.

The right stuff, succesvolle single, geweldig spel van Marr, opent dan het vervolg. Seven deadly sins past ook volledig in de traditie van dit album. Mooie opening van The name of the game.

Het eindigt met Béte noir, dat ik altijd als rechtstreekse opvolger van Sunset van Roxy music (op cd Stranded) heb gezien: prachtige nummers van weemoed en verlangen. En dat de één de zonsondergang aan de kust betreft en de ander doet denken aan een typisch Frans cafeetje, dat is mij dan om het even.

Géén covers ditmaal, gewoon een volwassen Bryan Ferry cd. Ik moet wel toegeven, eigenlijk de laatste in zijn soort. Het Taxi/Mamouna gedeelte kon mij verre van bekoren. Over As time goes by wil ik het niet eens hebben.

Met Frantique en later Dylanesque krabbelde hij muzikaal weer wat op maar blijkt er vocaal inmiddels toch wel veel te zijn verloren.

En dus hou ik mijn goede band met Béte noir. Die kunnen ze in ieder geval niet meer afpakken.

Momenteel werkt hij overigens met DJ hell en leden van de Red hot Chili Peppers en Radiohead aan een nieuwe cd, verwacht halverwege 2010. Ik zal dan maar niet meer vragen naar de toegezegde nieuwe Roxy music cd.

Dit Bête Noire ligt wat mij betreft wel in het verlengde van zijn Boys and Girls uit '85. Zij het met een wat broeierige sfeer, die door deze plaat heen bruist. Bij de up-tempo nummers hoor je ietwat nog het typische geluid van de jaren tachtig in terug, m.n. in de drums, maar geenszins storend. Met The Right Stuff had hij geloof ik zijn laatste 'hit' te pakken. Maar naast the hit stuff, staan er ook een aantal hele mooie kleurenpalletjes op van liedjes waaronder Zamba. Her en der merk ik dat ik de beste man niet zo goed kan verstaan en mompelt hij meer dan dat hij lijkt te zingen. Maar dat is hem ook wel wat eigen.
Zowel zijn voorganger als deze plaat uit zijn jaren tachtig oeuvre kan ik prima waarderen.

Ik vind dit album van begin tot einde zeer goed ! Meesleepende zwoele songs ,Bryan Ferry op zijn best !

Die heerlijke stem, een zwoel geluid, alles netjes gedoseerd en verzorgd met prima muzikanten - wat wil een mens nog meer?

Nou, dat ie weer eens mijn keel dichtknijpt, of me een stomp in de maag geeft. Dat ik het zevende nummer van het vierde kan onderscheiden. Dat ik het nooit in een supermarkt zal horen. Dat het bezoek vraagt om de muziek af te zetten. Dat er ook maar een nummer is waarbij je denkt: zo'n mooi nummer zal hij nooit meer schrijven.

Aha.

En dat gevoel had je vroeger wel, bij muziek van Roxy Music en/of Ferry solo?

Jazeker, ik ben nog even over mijn top 10 na aan het denken, maar Viva! van Roxy Music komt ergens in mijn top 5 (categorie "ondraaglijk mooi"). Flesh & Blood was zo'n beetje het kantelpunt naar wat ik risicomijdende muziek zou willen noemen,

Kan ik me deels in vinden. Flesh & Blood is een dieptepunt, bubbelgum, met als enige doel verkopen die plaat. Roxy onwaardig.
Toch zijn er na Flesh & Blood nog een paar platen van Ferry uitgekomen die de moeite waard zijn. Boys and Girls, Mamouna en Frantic zijn een goede mengeling tussen de creatieve en eigenaardige Ferry en commerciele aantrekkelijkheid.

Mijn favoriete solo Ferry, zelfs beter dan de wat sombere boys and girls.
Achterkant van hoes is schitterend.
LP is inmiddels zo versleten dat ik beide kanten tegelijk kan afspelen, bij wijze van spreken dan.

Mooie plaat weer hoor! Zag dat mijn 1e beoordeling op 3 sterren stond, wat natuurlijk belachelijk laag is. Dikke ster ebij! Sfeervol, en mooi album! Typisch Ferry, niks nieuws, maar dat is juist zo prettig!

De drums en percussie op albums van Bryan Ferry zijn altijd waanzinnig van eenvoud, effectiviteit, groove en sound.
En dan met name de snaredrum!

Terwijl ik bijna alle platen van deze gentleman met zijn een uit duizenden herkenbare prachtige stem en stijl heb staan, heb ik deze Bête Noire om een of andere reden nooit beluisterd. Maar ik heb 'm nu en ben er erg in mijn nopjes mee. Het zijn stuk voor stuk fraaie en soms erg dansbare composities gevat in een bijzonder stijlvolle en ook weer een uit duizenden herkenbare muzikale omlijsting.
Eigenlijk precies zoals ik gewend ben van Bryan Ferry.

In oktober staat hij in Nijmegen en in Paradiso Amsterdam, een kleinere zalen tour door Europa, want zo weten wij, krijgt hij gemakkelijk de heineken music hall gevuld. Maar gentleman Ferry wilde een keer intiemer. Op de setlist ook een paar nummers van Bete Noir, zoals het mystieke Zuma, nooit eerder live gespeeld.

Zag door het bericht van Alicia dat ik voorloper Boys and Girls wel beoordeeld had en deze niet
Ken beide albums goed ,en beetje moeilijk.... mss 8+ voor Boys en 8- voor dit album
Maar zo werkt dat hier niet,wat mij betreft lopen de * niet ver uiteen
2 van de betere solo-albums van de heer Ferry