Bryan Ferry - Boys and Girls (1985)

Bij Flesh & Blood, en nog meer bij Avalon werd het al duidelijk welke kant Bryan Ferry op wilde gaan. Dit had nog maar bar weinig met de oude Roxy Music sound te maken, maar was meer een wat gladde romantische aanpak. Veel liefhebbers haakten dan ook al eerder af, maar voor mij begon in 1985 de beste periode uit Bryan Ferry’s carrière.
Hij ging zich totaal op zijn solo werk richten, en de eerst volgende 4 albums heb ik dan ook met veel plezier aan geschaft.
Het eerste album Boys And Girls was wel gelijk zijn beste, al komen de andere 3 aardig in de buurt.

Sensation is een goede opener; mooi gitaarwerk, broeierig. De warme stem van Ferry wordt ondersteund door achtergrondzangeressen. Het gaat door waar Avalon eindigt.
Avalon was nog de fles wijn met het kaarslicht. Sensation is de sexpartij die er op volgt.
Niks romantiek; het echte werk.
Ik heb dit ooit live gehoord; en het pakt je aardig in.

De tekst van Slave To Love zegt het al. Bryan Ferry is gewoon verslaafd aan sex, die zijn stem gebruikt om een vrouw zo snel mogelijk het bed in te praten. En dat hij een mooie stem heeft bewijst hij hier wel. Ik weet het niet zeker, maar ik heb het idee dat David Gilmour van Pink Floyd hier de gitaar speelt.
Feit is in ieder geval dat hij zijn medewerking aan dit album verleende.
Een van de mooiste nummers van dit album.

Maar dus niet het beste.
Dat is dus Don’t Stop The Dance. Dit is mysterieuzer, en net een stukje meer dansbaarder.
De Zuid Amerikaanse sfeer bevalt me goed.
Jammer dat ze tijdens mijn Latin American danslessen nooit dit soort muziek speelden, maar dat we het moesten doen met Some People van Cliff Richard.
Blijkbaar waren ze op de dansschool te bang dat men zich na de dansles met de partner zich in een ander soort lessen ging verdiepen.

A Waste Land is een vreemd tussendoortje; voor mij juist eerder een verspilde song. Ik weet ook niet goed wat ik hier mee aan moet.

Windswept had namelijk perfect achter Don’t Stop The Dance gepast. Het zelfde sfeertje. De geur van bezwete lichamen die in een hete zomernacht met elkaar de liefde bedrijven.
Weer komen de gedachten niet verder dan het woord sex. Grappig dat hij het dan toch juist zo goed bij de vrouwtjes doet.
Samen met Prince is Bryan Ferry een van de weinige artiesten die er zo duidelijk over zingt.

De eerste tonen van The Chosen One hebben veel weg van Radio Ga Ga van Queen.
Zeker niet een van de sterkere nummers; ik heb toevallig ook erg weinig met Queen.
Het sfeertje is nog wel aanwezig, maar een stuk minder dan in de vorige songs.

Bij Valentine krijgen we een uitstapje richting Reggae.
Hoor ik hier Mark Knopfler op gitaar?
Samen met The Chosen One de mindere composities hier.
Weg lustgevoelens.
Echt een Viagra song.

Stone Woman rockt een stuk meer, maar hier komt het wel weer helemaal goed.
We zijn weer terug, waar we bij Windswept gebleven waren. Skip de vorige 2 nummers, en ga een leuke nacht tegen moet.

Het titelnummer, en tevens afsluiter Boys & Girls heeft een mooie opbouw, en behoort tot de 4 beste songs (samen met de eerste 3), luister naar de geweldige percussie en sax (nee, nu eens geen sex).
En dit is dan weer een mooie aanloop naar Limbo van zijn volgende album Bête Noire, dat je moeiteloos hierna kunt op zetten.

Dit tijdloze album van Bryan Ferry is de lakmoesproef dat zijn naam synoniem is voor Roxy Music.

Natuurlijk hebben Phil Manzanera, Andy Mackay en in de beginjaren Bryan Eno ook de nodige artistieke hoogstaande bijdragen geleverd aan het Roxy oeuvre, maar Ferry is/was de absolute kapitein op het schip.

Avalon, het is hier vaak genoemd, is de duidelijke voorloper, dat hoor je vooral aan de geweldige intro's van veel nummers zoals: van Avalon's The Main thing <. en de link met >. The Chosen one op B&G.

Ik kan geen zwak nummer ontdekken op deze plaat, van het begin tot het einde is het een uiterst smaakvolle, boeiende, broeiende en stijlvolle collectie songs.

Slave to love is natuurlijk een perfect nummer als single, evenals Don't stop the dance. In beide nummers is een geweldige roll voor de ritme sectie en de bassen weggelegd.
WIndswept is het meest opwindende nummer prachtig opgebouwd en Ferry zingt het met een mateloze overgave.
Boys & Girls, als mooi ingetogen en rustige ballad het meest stijlvolle.

Deze duidelijke signatuur heeft Ferry op veel albums hierna verder uitgewerkt, vaak mooi, soms iets minder.

Ook een opmerking over de buitengewoon mooie en geslaagde cover is hier wel op zijn plaats.
Een prachtige klassieke filmpose, een verstild frame gevangen in de tijd.

Er zullen nog veel albums volgen maar zelden een die zo coherent was wat betreft sfeer, composities en kwaliteit. TIJDLOOS MOOI!