iLiKETRAiNS - Elegies to Lessons Learnt (2007)

Zeker een geweldige band.
De lyrics pakten mij ook gelijk, om me vervolgens ademloos achter te laten.
Mooi stukje decicco, en succes met je verdere ondekkingstocht der muzikale juwelen.

Dankjewel! En die tocht zal met wat hulp van jou een meesterlijke tocht worden!

Ooit opgepikt in de uitverkoop moet ik zeggen dat dit album - nu ik het wat vaker draai - me beter bevalt. De ingetogenheid en de stem doem me regelmatig denken aan Tindersticks.

dit album viel me enigzins tegen, prima stem maar de muziek kon me niet bekoren, ik wachtte op een bepaalde spanning die er niet kwam.

iLikeTRAiNS, een bandnaam die erg mysterieus is.
Niet eens zo rare naam maar het heeft wat.
En dat is ook zo met dit album, Deric Raven beschreef al knap waar dit album op gebaseert is dus ik zal eens proberen om mijn eigen betekenis te geven aan dit album.

Zwaarmoedig en mysterieus, zwart en grijs, grauw als de mist.
De dood zwerft rond in dit album:

De grote uitroeiing van een grote stad in de Middeleeuwen.
De straf van God voor alle zondige daden aangericht in deze stad.
Compleet weggevaagd.
Slechts de ijzige, koude wind die door de straten blaast.
Deuren die wijd openstaan en kraken.
Het geluid van de wind, het enige geluid.
Geen enkel leven, Slechts huizen.
Enkele jaren later komt een bewoonster van de stad terug.
Geboren in deze stad maar gevlucht voor het zondige leven.
Zich realiserend dat ze geluk heeft gehad.
Geen ouders meer, geen familie meer.
Grote disillusie wat zij aantreft, slechts èen schreeuw vernemen we nog..

Twenty Five Sins gaat over een stad in het Wilde Westen.
Een stad van de bandieten,
een stad wat het verdient om vernietigd te worden.
Een stad waar per uur 25 zonden worden verricht.
Dan komt de dag des oordeels, gekomen met drums en gitaren.
Opzwepend komt daar de boodschapper,
vertellend dat zij over 25 dagen as zijn.
25 dagen later brand er een mooi licht in de stad..

Deception, het valsspelen,
een kaartspel met de duivel.
Robert Johnson, een pact met de duivel.
Een spel wat je niet moet spelen,
alleen maar dood en verderf.
Manipulatie en gruwel..

Een man,
eenzaam in zijn cel.
Wachtend op zijn dood,
straks lopend over de Green Mile.
Wachten op de Mercy Seat,
zweet op zijn hoofd.
Spijt komt in hem op maar spijt het hem ook?
Is het niet gewoon de angst voor de stoel?
Nee, de man wil gewoon dat het over is.
Alles geprobeerd om het terug te draaien maar de man is dood..

Een spion, een soort 007,
Zittend op de boot.
Bijna in Marokko aangekomen.
Vluchtend voor zijn eigen leven.
Wetende dat hij geen leven had.
Moordend door het leven gaan,
niemand die weet wie je echt bent.
Geen liefde, geen romantiek,
alleen maar illusies.
Doodgeschoten in zijn hotelkamer.
Vertrouw nooit de roomservice..

Vietnam, midden in de oorlog.
Middenin de jungle,
de natte jungle.
Valstrikken alom, de dood kijkt op de mankrachten.
Flasbacks van een enkele soldaat.
Roepend in de jungle,
Hold Back the Cavalry..
Niet te laat, zee dat zeker niet.
Hij had de mankrachten kunnen redden.
Hij werd vastgebonden aan een boom verderop.
Zijn ogen dichtgetrokken, niet durven kijken.
Zijn 'maten' lopend in de val.
Een ding horend: we zien je zo!
Boem..

Het jagen, misschien een mannenspel.
2 meiden van 16 jaar zittend in de rechtbank.
Een vader en moeder kijken woedend en huilend naar de 2.
Een foto bij zich houdend van hun dode zoon.
'Het was een ongeluk' zeggen de meisjes.
De vader roept woedend: 'And I won't rest until oh, these Sisters of the devil
Burn in hell..'

1945, Berlijn.
Het nazi-leger is verliezende.
Zelfmoord is aan de orde van de dag in de duistere stad.
Alles is verwoest, iedereen bereid zich voor op de dood of vlucht.
Èen man denkt hier anders over en rent weg van zijn legereenheid.
Hij probeert over te lopen naar geallileerden,
een hopeloze actie, de geallileerden lachen hem uit.
De man verliest de hoop niet,
hij gaat zitten op zijn knieën en smeekt.
Er klinkt gelach en enkele pistoolschoten..

De moord op Spencer Perceval.
Een moord uit de geschiedenisboeken.
Een herinnering aan Billy the Kid.
In de val gelokt door zijn oude vriend Pat Garret.
Nu een huurmoordenaar.
Zittend in een hotelkamer, buiten hoort men de pistoolschoten.
Niemand zag het lijk van Billy, nooit bewezen.
Pat Garret kreeg zijn geld, heeft hij zijn 'vriend' echt verraden?
Of koos hij toch voor een grote verdwijntruc?
Niemand zal het geheim weten behalve Pat Garret zelf.
Helaas is de moord op Perceval wel zeker.
Tragisch vermoord door een zondebok..

'The Slipping Away'
Het verlaten van de ziel.
De dood,
tragisch en alleen.
Zwart zijn de kleuren, grauw is de sfeer.
Het missen en het treuren,
van de geliefden die achterblijven.
Hoeven volgens de doden niet lang te treuren..

De dood is het einde,
maar waarvan?
Van een leven of is de dood juist het begin van een leven.
Het 'leven' op Aarde is de voorbereiding.
De test of je goed bent of kwaad.
Is jouw dood een test?
Dat zullen alleen de doden weten.
Wij kunnen alleen speculeren en twijfelen,
onder zwartmoedige muziek als dit..

Een overzicht van de dood.
Een overzicht van het leven.
Een overzicht van de oorzaak.
De oorzaak van de dood..

Muziek dat je doet nadenken,
is mijn leven wel goed genoeg.
Leef ik niet te zondig,
moet ik niet wat vaker naar de kerk.
Muiek wat je doet nadenken over de dood en de waarde van het leven..

Mooi beschreven.
Ik hou wel van de eigen invulling.
Ik zie het ook wel als een album waarbij de lijn tussen leven en dood centraal staat.

Dankjewel

Zijn de andere platen van iLikeTRAiNS ook goed?

Deze is voor mij het absolute hoogtepunt.
De nieuwe is wel weer een stap terug, maar een mooie ietswat onbekende band.

Ik zal de andere 2 platen toch eens een keer proberen, deze plaat is wel heel erg mooi.

Ik vind dit een zeer smakelijke plaat met mooi opgebouwde nummers.
Doet me wat aan Get Well Soon en Revere denken; zowaar geen misselijke referenties! 4 sterren met een grote kans op verhoging, want het lijkt me nou typisch zo'n plaat die zich in je hoofd gaat nestelen.

Bedankt Ataloona en deric raven, voor alle positieve nieuwsgierigmakende kreten over dit album!

Spencer Perceval heeft wat weg van My Dying Bride (ten tijde van The Angel and the Dark River)

Ware het niet dat je twee subgenres van rock onder één tapijtje aan het vegen bent (en daarmee mogelijk mensen op een verkeerd been zet). Deze song, zoals andere van hen, gaat écht ergens over. iLiketrains is wel eens in één adem genoemd met Interpol - vanwege de donkere drums en de bas - live met soms 4 gitaren wordt er een muur van gitaargeluid gecreëerd met fraaie patronen - uitnodigend tot introspectie en reflectie - niet het hedonisme en escapisme van Interpol.

Er komt een nieuwe ep aan en de groep gaat weer touren - ook optredens in NL en B:

I LIKE TRAINS - iliketrains.co.uk

Is dit nou dezelfde band als I Like Trains? Beetje vaag...

Wat is daar vaag aan? Ze hebben blijkbaar hun naam veranderd.