iLiKETRAiNS - Elegies to Lessons Learnt (2007)

Om Elegies to Lessons Learnt beter te begrijpen heb ik me verdiept in de achtergronden van de nummers.
Het is allemaal vrij heftig, maar juist gedragen door iLiKETRAiNS.

We All Fall Down gaat over een grote pest epidemie in 1665 in Eyam een klein dorpje in Derbyshire.
Na de kleermaker stierf het dorpje grotendeels uit.
Men zat gewoon op het einde der leven te wachten, vandaar het klagend slepend gezongen We All Fall Down door Guy Bannister, die hier klinkt als de Britse Nick Cave.
De muziek wordt steeds grilliger, en de stem verdwijnt naar de achtergrond, als een sterfproces.

Twenty Five Sins handelt over de bekende grote brand van Londen in 1666.
De brand duurde 3 dagen, en verwoeste ruim 13.000 huizen.
Vreemd genoeg wordt er vermeld dat er maar negen tot zestien slachtoffers vielen.
This Town Is Burning Down.

The Deception is het verhaal achter De Sunday Times Golden Globe Race in 1968 en 1969.
Een zeilrace over de wereld overschaduwd door corruptie en een zelfmoord van een van de deelnemers; Donald Crowhurst die krankzinnig werd.

De moordpoging op koning George de Derde door James Hadfield in 1800, is het onderwerp van The Voice Of Reason.
James Hadfield toont hier berouw, en spreekt het verzoek uit om opgehangen te worden aan een hoge boom.
Hij overleed 41 jaar later in een gekkenhuis aan tuberculose.

Het Britse parlementslid John Stonehouse zette zijn eigen dood in scene vanwege financiële problemen in bedrijven waar hij een groot aandeel in had.
Vervolgens vluchtte John naar Australië in 1974.
Daar werd hij door Interpol op gespoord.
En vormde jaren later het onderwerp voor Death Of An Idealist.

William Brydon was de enige overlevende van de Elphinstone's Army, een Britse legereenheid bestaande uit 16.500 soldaten en werklieden die in 1842 in de val liepen bij Kabul, en werden af geslacht door Afghanen.
hold back the cavalry, maar in Remnants of an Army was er weinig meer te redden.

De grote heksenjacht in 1692 en het dodelijk berechten van deze meisjes vormden het zware onderwerp in We Go Hunting.
Samuel Parris, de Minister van Salem beschuldigde zijn eigen dochter, en zag toe bij het doodsvonnis.
And I won't rest until oh, these Sisters of the devil
Burn in hell.

Conrad Schuman was een Duitse soldaat, die in 1961 toen de Berlijnse Muur net gebouwd was, de overstap doeltreffend waagde naar het Westen.
Bezongen in Come Over.
De blaasinstrumenten geven het een beladen sfeer; alsof Conrad bezongen wordt door een militaire kapel.

De moord op Spencer Perceval in 1812 verteld vanuit het oogpunt van dader John Bellingham.
Een gefrustreerde koopman, die onschuldig in Rusland in het gevang had gezeten.
Hij verwachtte een vergoeding van de Britse regering.
Toen hij deze niet kreeg, besloot hij de premier te vermoorden, omdat zijn leven al genoeg geruïneerd was.
I Am Murdered waren Percevals laatste woorden.

Epiphany is een aansluitend sfeervol instrumentaal nummer; zeg maar de outtake van Spencer Perceval.

Afsluiter Death Is The End is een conclusie die hier tevens ontkracht wordt.
De meeste nummers gaan over gebeurtenissen met dodelijke afloop.
iLiKETRAiNS zorgt er bij dit album juist voor dat deze gebeurtenissen en personen in herinnering blijven door dit tijdloos document.

Soms verdient een album een diepere uitleg, om de schoonheid daarvan nog meer te waarderen.
Elegies to Lessons Learnt is daar een duidelijk voorbeeld van.

Elegies to Lessons Learnt.

Een prachtig album met 4 geweldige muzikanten.
Prachtige vocalen die zeer bijzonder in mijn oren klinken.
De nummers bouwen zich heerlijk op.
Prachtige lyrics die mij weer in hen greep weten te nemen.

De opkomende drums bij meerdere nummers zijn gewoon heerlijk.
Het is nu slecht weer en de boom op de cover laat me hier ook gelijk aan denken, super deze muziek om bij zo'n weer te luisteren.

In nummers zoals Voice of Reason hoor je gewoon dat de jongens met nogal veel frustraties sukkelen. De haat aan de wereld drukken ze dan ook erg melancholiek uit in hun teksten. Het gaat dan voornamelijk over Britse gebeurtenissen. Wanneer houd het eens op al die ellende in Engeland en derest van de wereld, ik denk dat deze jongens die vraag wel vaker in hun hoofd hebben gehad. De lead-zanger zingt zijn nummers dan ook op een melancholieke wijze. Wat in dit geval erg mooi is.

We all fall down: The fear of god now is in every person.

Twenty five sins: Will you be surprised when the flames consume you as God claims his retribution?

Deception: All I ever wanted is a little revolution but here I sit with my head in my hands lost in a sea of deception.

Voice of reason: It took a blow to the head and I realized what I was put on this earth to achieve it showed me the way so make an example of me hang me up from the tallest tree make an example of me.

Death of an Idealist: And all that's left for me is to usher in the death of a broken man and the birth of another we all seem safe in the knowledge that you are watching over everything that we do.

Remnants of an army: This is all that's left another fine mess as our empire falls on it's own rusting sword I won't be surprised somethings never change.

We go hunting: I curse the day I ever set foot in this god foresaken town. And I won't rest until oh, these sisters of the devil burn in hell!

Come Over: So here's to fallen friends and to falling walls
I severed my roots and the bow did break
and when the bow breaks the cradle will fall.

Spencer Perceval: You could have saved yourself I gave you more than one chance "I Am Murdered, I Am Murdered" you cried
well, well, you could have survived.

Epiphany: Een verloren echo die steeds dieper in het dal valt.

Death is the end: As you lie here, does it feel as if it was such a good idea in tempting fate are you sorry now?

Conclusie: Een geweldige band. Meer kan ik er niet over kwijt.

ps. Thnx to deric raven hij heeft mij dan ook kennis laten maken met deze fantastische alternatieve/post-rock band.

iLikeTRAiNS, een bandnaam die erg mysterieus is.
Niet eens zo rare naam maar het heeft wat.
En dat is ook zo met dit album, Deric Raven beschreef al knap waar dit album op gebaseert is dus ik zal eens proberen om mijn eigen betekenis te geven aan dit album.

Zwaarmoedig en mysterieus, zwart en grijs, grauw als de mist.
De dood zwerft rond in dit album:

De grote uitroeiing van een grote stad in de Middeleeuwen.
De straf van God voor alle zondige daden aangericht in deze stad.
Compleet weggevaagd.
Slechts de ijzige, koude wind die door de straten blaast.
Deuren die wijd openstaan en kraken.
Het geluid van de wind, het enige geluid.
Geen enkel leven, Slechts huizen.
Enkele jaren later komt een bewoonster van de stad terug.
Geboren in deze stad maar gevlucht voor het zondige leven.
Zich realiserend dat ze geluk heeft gehad.
Geen ouders meer, geen familie meer.
Grote disillusie wat zij aantreft, slechts èen schreeuw vernemen we nog..

Twenty Five Sins gaat over een stad in het Wilde Westen.
Een stad van de bandieten,
een stad wat het verdient om vernietigd te worden.
Een stad waar per uur 25 zonden worden verricht.
Dan komt de dag des oordeels, gekomen met drums en gitaren.
Opzwepend komt daar de boodschapper,
vertellend dat zij over 25 dagen as zijn.
25 dagen later brand er een mooi licht in de stad..

Deception, het valsspelen,
een kaartspel met de duivel.
Robert Johnson, een pact met de duivel.
Een spel wat je niet moet spelen,
alleen maar dood en verderf.
Manipulatie en gruwel..

Een man,
eenzaam in zijn cel.
Wachtend op zijn dood,
straks lopend over de Green Mile.
Wachten op de Mercy Seat,
zweet op zijn hoofd.
Spijt komt in hem op maar spijt het hem ook?
Is het niet gewoon de angst voor de stoel?
Nee, de man wil gewoon dat het over is.
Alles geprobeerd om het terug te draaien maar de man is dood..

Een spion, een soort 007,
Zittend op de boot.
Bijna in Marokko aangekomen.
Vluchtend voor zijn eigen leven.
Wetende dat hij geen leven had.
Moordend door het leven gaan,
niemand die weet wie je echt bent.
Geen liefde, geen romantiek,
alleen maar illusies.
Doodgeschoten in zijn hotelkamer.
Vertrouw nooit de roomservice..

Vietnam, midden in de oorlog.
Middenin de jungle,
de natte jungle.
Valstrikken alom, de dood kijkt op de mankrachten.
Flasbacks van een enkele soldaat.
Roepend in de jungle,
Hold Back the Cavalry..
Niet te laat, zee dat zeker niet.
Hij had de mankrachten kunnen redden.
Hij werd vastgebonden aan een boom verderop.
Zijn ogen dichtgetrokken, niet durven kijken.
Zijn 'maten' lopend in de val.
Een ding horend: we zien je zo!
Boem..

Het jagen, misschien een mannenspel.
2 meiden van 16 jaar zittend in de rechtbank.
Een vader en moeder kijken woedend en huilend naar de 2.
Een foto bij zich houdend van hun dode zoon.
'Het was een ongeluk' zeggen de meisjes.
De vader roept woedend: 'And I won't rest until oh, these Sisters of the devil
Burn in hell..'

1945, Berlijn.
Het nazi-leger is verliezende.
Zelfmoord is aan de orde van de dag in de duistere stad.
Alles is verwoest, iedereen bereid zich voor op de dood of vlucht.
Èen man denkt hier anders over en rent weg van zijn legereenheid.
Hij probeert over te lopen naar geallileerden,
een hopeloze actie, de geallileerden lachen hem uit.
De man verliest de hoop niet,
hij gaat zitten op zijn knieën en smeekt.
Er klinkt gelach en enkele pistoolschoten..

De moord op Spencer Perceval.
Een moord uit de geschiedenisboeken.
Een herinnering aan Billy the Kid.
In de val gelokt door zijn oude vriend Pat Garret.
Nu een huurmoordenaar.
Zittend in een hotelkamer, buiten hoort men de pistoolschoten.
Niemand zag het lijk van Billy, nooit bewezen.
Pat Garret kreeg zijn geld, heeft hij zijn 'vriend' echt verraden?
Of koos hij toch voor een grote verdwijntruc?
Niemand zal het geheim weten behalve Pat Garret zelf.
Helaas is de moord op Perceval wel zeker.
Tragisch vermoord door een zondebok..

'The Slipping Away'
Het verlaten van de ziel.
De dood,
tragisch en alleen.
Zwart zijn de kleuren, grauw is de sfeer.
Het missen en het treuren,
van de geliefden die achterblijven.
Hoeven volgens de doden niet lang te treuren..

De dood is het einde,
maar waarvan?
Van een leven of is de dood juist het begin van een leven.
Het 'leven' op Aarde is de voorbereiding.
De test of je goed bent of kwaad.
Is jouw dood een test?
Dat zullen alleen de doden weten.
Wij kunnen alleen speculeren en twijfelen,
onder zwartmoedige muziek als dit..

Een overzicht van de dood.
Een overzicht van het leven.
Een overzicht van de oorzaak.
De oorzaak van de dood..

Muziek dat je doet nadenken,
is mijn leven wel goed genoeg.
Leef ik niet te zondig,
moet ik niet wat vaker naar de kerk.
Muiek wat je doet nadenken over de dood en de waarde van het leven..