P!nk - TRUSTFALL (2023)

Soms zijn er van die artiesten waarbij je het gevoel hebt dat je ze een soort van 'kent'. Bij P!nk heb ik dat gevoel. P!nk staat sinds het jaar 2000 bijna elk jaar (op 2005 en 2014 na) met minstens één nummer in de Top40. Ik wil niet melodramatisch overkomen, maar hierdoor is P!nk's muziek dus altijd in mijn leven geweest. Toen ik mij ging intereseren in muziek was P!nk (samen met Anastacia) één van de eerste artiesten die ik verder ging ontdekken. Daar waar haar generatiegenootjes (commercieel gezien) helaas zijn vervaagd, weet P!nk na 23 jaar met haar nieuwe album TRUSTFALL nog steeds hits te produceren.

Het album opent met het de rustige ballad When I Get There, waarin P!nk zingt over haar in 2021 overleden vader. Een emotioneel nummer waarin haar prachtige stem goed tot zijn recht komt. Wie denkt dat het album zich op deze manier vervolgt, komt bedrogen uit. TRUSTFALL bestaat verder vooral uit popsongs, zoals Never Gonna Not Dance Again, Turbulence en de titeltrack. Maar toch is er genoeg variatie, mede door de samenwerkingen met First Aid Kid en The Lumineers.

Wie verwacht dat dit album vol staat met P!nk's herkenbare poprock-sound, zal teleurgesteld worden. Hate Me komt nog het meest in de buurt van de old-school 00's P!nk. Ook Last Call heeft nog wat van de speelsheid (het Ah-ha-ha-ha gedeelte) van P!nk die we kennen van True Love bijvoorbeeld. Verder geeft dit album mij het gevoel dat P!nk wat rustig is geworden en wat meer vrede heeft met het leven. Ik vind het mooi om te zien hoe haar muziek veranderd met elke fase in haar leven. DIt album ligt in het verlengde van de vorige twee, maar toch straalt TRUSTFALL wat meer rust uit.

In tegenstelling wat P!nk zelf zegt, vind ik dit album echter niet haar beste werk. Dat zou ook bijna een onmogelijke opdracht zijn, als dat haar doel al was. Toch is TRUSTFALL is een heerlijke aaneenschakkeling van nummers en emoties; soms een traan, soms een lach en soms een dansje. Maar vooral een overheersend gevoel van rust.