Status Quo - In Search of the Fourth Chord (2007)

Een nieuwe Status Quo ? Ik vraag me af wie dààr nog zit op te wachten. Hun goede periode is al lang voorbij, toch ?

Ik vraag me wel af of nr. 7 : Figure of Eight de bewuste Paul Mc Cartney-cover is...

Het zou helpen mochten er bij de songtitels ook eens auteurs vermeld worden...

Tsja, een nieuwe Status Quo ik moet zeggen dat ik er nit echt op zitten maar aan de andere kant kan het ook maar zo een best geinig plaatje zijn net als "Under The Influence" en ondangs dat ze al een tijdje meedraaien hebben ze niet echt de neiging om verzamelaar na verzamelaar na live album uit te brengen, ik heb ff gecheckt maar volgens mij brachten ze in 1995 (Thirsty Work) in 1999 (under the influence) in 2002 (heavy Traffic) en in 2005 (The Party Ain't over yet) nieuwe platen ik kan best een aantal oude rotten uit het vakken noemen die de laaste jaren stevig touren maar die aan het uitbrengen van nieuw matriaal een broertje dood hebben (Kiss, laatste plaat Psycho Circus 1998, en daarna zeker 5 verzamel/live platen) The rolling Stones (tussen A Bigger Bang en de plaat daarvoor zit volgens mij ook zeker 7 of 8 jaar).

Wie er op zit te wachten? Ik.
Trouwens, een plaat van de Quo (of het nou wel of geen oud werk is) blind aanschaffen is vrijwel risicoloos. Je weet meestal wel wat je van ze kan verwachten. Wel weer mooie coverart in ieder geval. Vergeleken bij dit soort mooie artwork begrijp ik niet dat ze van Ain't Complaining, Don't Stop, Under The Influence en The Party Ain't Over Yet zo'n bagger hoesjes hebben kunnen printen. Maar ja, dat waren ook niet de beste platen. En dan sommigen maar zeggen dat je een boek...eh , plaat niet op z'n hoes moet beoordelen.

Ik moet dit album nog even goed beluisteren en ik ben erg benieuwd. De titel lijkt wel een woordspeling op 'In search of the lost chord' van The Moody Blues. Het label is deze keer 'Fourth Chord'. The Moody Blues hadden ook een album-titel waar labels in genoemd worden 'On the Threshold of a Dream', Threshold en Deram.

Zou goed kunnen wat je zegt want de coverart is een moddervette knipoog naar Raiders Of The Lost Ark, de eerste Indiana Jones film. Verder zijn ze ook anderzijds wel van de verwijzingen en knipoogjes want Rolling Home is een nummer op Blue For You maar ook een nummer op In The Army Now. Leuk voor de lui die op het internet de lyrics gaan zoeken om mee te zingen...

Volgens mij is dit een behoorlijk sterke plaat. Je kunt stukjes van alle tracks beluisteren op http://www.statusquo.co.uk/ . Beter dan het matige vorige album The Party Ain't Over Yet uit 2005 en het middelmatige en minder hitpotentieeltjes bevattende Heavy Traffic uit 2002. Alle nummers zijn hier in orde voor zover ik ze ken, al zijn er altijd uitschieters. Ja, het vierde accoord is denk ik wel gevonden.



Kun je dus ook op http://www.statusquo.co.uk/ checken.

Ik moet dit album nog eens goed beluisteren, maar als het een echt een cover van McCartney is, wil ik best nog eens 'a figure of eight' in de toiletpot schijten.

Ze zoeken al zo lang

In de 'figure of eight' die ik net gebouwd heb?

Ben al jaren fan, maar dit is toch het dieptepunt..
Lekker blijven optreden en aub geen cd's meer uitbrengen.

Wie had dat gedacht. Na 40 jaar zo'n bevlogen album uitbrengen. Zeer gevarieerd met een mooi popnummer , twee akoestische nummers, een langzaam bluesnummer (ja, Quo kan meer) merendeel lekkere boogie en natuurlijk 3 stampers van de eerste orde. Kortom het fenomenale Heavy Traffic uit 2002 wordt benaderd en bij tijd en wijlen overvleugeld. Beste nummer Figure of Eight in de trant van Burning Bridges met een mooi tussenstuk en een spetterende gitaarsolo. Verder vallen vooral de single Beginning of the End en Bad News zeer positief op. Recensies op internet zijn zeer lovend (zelfs metalbladen!!) over de nieuweling van SQ. Op naar de platenboer.

Heavy Traffic fenomenaal noemen gaat me net iets te ver.
Een heel aardig album was het wel maar de nieuwste (eerst gedownload uit nieuwsgierigheid) is naar mijn mening gevarieerder en beter geschreven.
Deze heb ik overigens al wel gereserveerd vorige week.

Je maakt een oude fan - die door het Samson&Gertgehalte van de laatste 10 jaar wel was afgehaakt - erg nieuwsgierig, misschien moet ik Rossi en co nog eens een kans geven. Ik wil het wel horen in elk geval; Heavy Traffic was al weer een redelijk behoorlijk album, toch ?

Haha, Samson & Gert-gehalte.
Ja, lap zeg!
Heavy Traffic was inderdaad een redelijk behoorlijk album ja maar als je die kon aanhoren dan moet de nieuwste geen probleem zijn en als zoete koek erin gaan.
Pennsylvania Blues Tonight is wat simplistischer maar overall een bijzonder sterke plaat. Tracks 1, 2, 5, 6, 8, 10 en 14 zijn echte uitschieters. En dat is al het halve werk.

Opvallend is dat track 15, One By One niet in het rijtje genoemd staat.
Die staat er volgens mij wel op.

Ik vind dit album dus echt helemaal niks op twee nummers na (Beginning of the end en I don't wanna hurt you anymore). De rest is afstotelijk slecht en doet Quo weer belanden tussen de bedenkelijke albums Perfect remedy en Don't stop.
Ik las hierboven dat iemand het artwork mooi vind. Dat iedereen een eigen mening en smaak heeft oké maar dit mooi artwork vinden gaat er bij mij niet in
Een hoger Samson & Gert gehalte is er niet volgens mij!
Nou vooruit; de titel is wel een erg geslaagd staaltje zelfspot!!

Een plaat om één keer aandachtig te horen en daarna ook niet weer. Ik vond de eerste twee de besten en de rest van bedenkelijk niveau. De hoes is niet echt een beauty.

Onlangs heb ik dit album dan toch maar gekocht op CD voor slechts 5 euro op een platenbeurs. De meningen over dit album zijn wel verdeeld. En van dit album had ik zelf eerlijk gezegd geen hoge verwachtingen, maar ik moet zeggen dat ik dit album nog helemaal niet zo verkeerd vind. De productie is best wel goed eigenlijk. De nummers vallen best mee, en er wordt bij tijd en wijlen best wel stevig gerockt, zoals Status Quo dat hoort te doen. Ik ga dit album zeker vaker beluisteren. De opvolger van dit album "Quid Pro Quo" vind ik wel beter, maar al met al had ik "In Search of the Fourth Chord" slechter verwacht. Geen klassieker, maar wel een aardig Quo album.

Ik ben deze plaat trouwens pas gaan waarderen na het soloconcert van francis rossi in de melkweg in amsterdam. Daar heeft hij er een stuk of vier nummers van gespeeld.De eerste vier nummers zijn toppers de rest redelijk tot goed.

Dit vind ik wel een aardig album van SQ. Het zeker niet zo slecht als hierboven wordt beweerd door sommigen.

2007. Internet werd steeds belangrijker voor mijn nieuwsgaring. Het attendeerde op een nieuwe Quo, nadat het mij twee jaar eerder had meegegeven dat Status Quo in Coronation Street had geacteerd (fragment), de soap die in het VK onverminderd populair was. Rossi vertelt in zijn biografie 'I Talk too Much' (2019) dat Parfitt moest worden afgeleerd continu in de camera te kijken...
De hoes van In Search of the Fourth Chord met knipoog naar de films met Indiana Jones (ze staan hier in de kast) vond ik grappig en vol zelfspot, de openingswoorden van Beginning of the End versterken dat nog eens en dan volgt een lekker stevig nummer met pakkend refrein, ronkende gitaren én zo'n lekkere frommelsolo van Rossi, een kunstje dat hij bij de opnamen van Heavy Traffic (2002) herontdekte.

Het album is geproduceerd door Pip Williams, die in 1977 voor het eerst een plaat van ze produceerde. Zorgde hij toen voor een gladder geluid, nu blijft hij bij de knisperende gitaren, een koers vijf jaar eerder ingezet. Vijf nummers werden met Bob Young geschreven, waarmee de invloed van rockende rhythm & blues is gegarandeerd. Ook diens mondharmonica huilt af en toe als vanouds.
Vier nummers lang is het stevig en uptempo, dan wordt het even rustiger met Electric Arena waarin Rossi in de spiegel kijkt. Mooie tekst.

Rauw en stevig is het in Gravy Train, één van de stevigste nummers die Quo ooit opnam, geschreven en gezongen door bassist John ‘Rhino’ Edwards. Op iedere tweede tel voegt Matthew Letley met een dubbele mep op de snaredrum extra dynamiek aan de gruizige shuffle toe. Een nummer dat je de muziek vanzelf hárd doet zetten.
Hierna blijft het twee nummers uptempo, al is het iets ingetogener; My Little Heartbreaker is vervolgens midtempo. Saddling-Up waardeer ik met zijn onderkoelde sfeer en boogie en eveneens genieten is het van het stampende Bad News waar Edwards wederom de leadzang doet. De reguliere afsluiter is Tongue Tied, een ballade op akoestische basis. Het album sluit af met een vraag van dezelfde dame die de opening van het album deed.

Mijn exemplaar (2013) biedt twee bonussen. Eerst het vrolijk swingende Ain’t Wasting My Time, waarna een volgende ballade One by One, geschreven door Parfitt met Young, dat zowaar een akoestische gitaarsolo bevat. Fraai! De zelfverklaarde rocker laat weer eens horen dat hij stiekem goed was in dit soort melancholieker werk.

Ik ben tevreden, tijdens menige autorit is dit album gegroeid. Vooral de eerste helft is sterk; later is het meer standaard zij het nooit ondermaats, met opnieuw enkele briljantjes. Het grappige vouwboekje inclusief passende tekeningen van de zoektocht is dik in orde. Een zeveneneenhalf als schoolcijfer, in 3,5 ster vertaald.