Status Quo - In Search of the Fourth Chord (2007)

2007. Internet werd steeds belangrijker voor mijn nieuwsgaring. Het attendeerde op een nieuwe Quo, nadat het mij twee jaar eerder had meegegeven dat Status Quo in Coronation Street had geacteerd (fragment), de soap die in het VK onverminderd populair was. Rossi vertelt in zijn biografie 'I Talk too Much' (2019) dat Parfitt moest worden afgeleerd continu in de camera te kijken...
De hoes van In Search of the Fourth Chord met knipoog naar de films met Indiana Jones (ze staan hier in de kast) vond ik grappig en vol zelfspot, de openingswoorden van Beginning of the End versterken dat nog eens en dan volgt een lekker stevig nummer met pakkend refrein, ronkende gitaren én zo'n lekkere frommelsolo van Rossi, een kunstje dat hij bij de opnamen van Heavy Traffic (2002) herontdekte.

Het album is geproduceerd door Pip Williams, die in 1977 voor het eerst een plaat van ze produceerde. Zorgde hij toen voor een gladder geluid, nu blijft hij bij de knisperende gitaren, een koers vijf jaar eerder ingezet. Vijf nummers werden met Bob Young geschreven, waarmee de invloed van rockende rhythm & blues is gegarandeerd. Ook diens mondharmonica huilt af en toe als vanouds.
Vier nummers lang is het stevig en uptempo, dan wordt het even rustiger met Electric Arena waarin Rossi in de spiegel kijkt. Mooie tekst.

Rauw en stevig is het in Gravy Train, één van de stevigste nummers die Quo ooit opnam, geschreven en gezongen door bassist John ‘Rhino’ Edwards. Op iedere tweede tel voegt Matthew Letley met een dubbele mep op de snaredrum extra dynamiek aan de gruizige shuffle toe. Een nummer dat je de muziek vanzelf hárd doet zetten.
Hierna blijft het twee nummers uptempo, al is het iets ingetogener; My Little Heartbreaker is vervolgens midtempo. Saddling-Up waardeer ik met zijn onderkoelde sfeer en boogie en eveneens genieten is het van het stampende Bad News waar Edwards wederom de leadzang doet. De reguliere afsluiter is Tongue Tied, een ballade op akoestische basis. Het album sluit af met een vraag van dezelfde dame die de opening van het album deed.

Mijn exemplaar (2013) biedt twee bonussen. Eerst het vrolijk swingende Ain’t Wasting My Time, waarna een volgende ballade One by One, geschreven door Parfitt met Young, dat zowaar een akoestische gitaarsolo bevat. Fraai! De zelfverklaarde rocker laat weer eens horen dat hij stiekem goed was in dit soort melancholieker werk.

Ik ben tevreden, tijdens menige autorit is dit album gegroeid. Vooral de eerste helft is sterk; later is het meer standaard zij het nooit ondermaats, met opnieuw enkele briljantjes. Het grappige vouwboekje inclusief passende tekeningen van de zoektocht is dik in orde. Een zeveneneenhalf als schoolcijfer, in 3,5 ster vertaald.