Rick Wakeman - Journey to the Centre of the Earth (1974)

prachtig album van rick en een groot succes in de jaren 70 vooral in engeland , zo heb ik dit album leren kennen , een verhaal , een koor , een klassiek orkest en daardoor laat rick zijn moogs , piano's , synthesizers gieren , alleen de zang stelt niets voor

hmm toevallig live in cuba voor 5 euro aangeschaft met veel nrs van dit album ... Heerlijke dvd met fantastisch keyboard spel van de man ... Evenals dit album

Met de geweldige voice over van Richard Burton+

Helaas verwar je Jeff Wayne's War Of The Worlds met dit album. Op deze van Wakeman is de verteller David Hemmings:

http://en.wikipedia.org/wiki/David_Hemmings

ChrisX je hebt gelijk. Staat met grote letters op de hoes.

dit is gewoon geweldig samen met emerson is hij de beste keyboard speler ooit

Toch vind ik deze wat minder dan Six Wives en Arthur. Die twee albums zijn mede zo sterk door het concept en daar is alles tot in de puntjes perfect uitgewerkt.

Mooi album van Wakeman, net geen Six Wives maar toch beter als Arthur. Heb overigens onder deze titel net een 2 cd set uit 2005 van hem op de kop getikt met heropnamen van deze plaat, plus wat Six Wives, Arthur en wat vage liveopnamen. Best wel goed, alleen wat duidelijke info ontbreekt. De oude Journey blijft het best. Mooi gedaan met die verteller erin, prachtige keyboardpartijen en gelukkig niet teveel ruimte voor zanger Ashley Holt.

Het blijft jammer dat Rick hier om financiele redenen een beetje tegengewerkt werd. Oorspronkelijk zou het stuk langer zijn, en door wat knip- en plakwerk loopt het concept niet meer helemaal in de goede volgorde. De verteller haalt de vaart daarnaast wat uit het album. Op zich niet erg, maar het maakt het wel meer een luisterspel/boek dan een muziekalbum.

Een ambitieus project, en uiteindelijk goed geslaagd, maar het had nog veel beter kunnen zijn als Rick meer (financiele) steun en vertrouwen had gekregen. Gelukkig voor hem werd het album een commercieel succes.

Ik ken het boek van Jules Verne niet, en ben ook geen liefhebber van sci-fi. Ik zag echter dat er verscheidene verfilmingen zijn. Ik zal de eerste uit 1959 eens bekijken, want als Rick een verhaal uitkiest zijn dat vaak niet de minsten.

Dit is trouwens een live album i.p.v. een studio album.

Geweldige plaat naar een boek van Jules Verne.

Mooie koren, mooie orkestpartijen, erg symfonisch.
En over en door alles heen de moog, orgel en piano-partijen van Wakeman, die hier duidelijk beter tot zijn recht komt dan in Yes.

Laatst is er een verfilming van dit boek verschenen. Met een andere soundtrack.
Ze hadden best deze muziek van mij mogen gebruiken.

Het hele originele werk is nu opnieuw minutieus wedersamengesteld en heruitgegeven. Prachtig gedaan. De oorspronkelijke 40 minuten muziek werd opnieuw aangevuld met de ontbrekende (heringespeelde) muziekstukken, waardoor je nu het volledige verhaal in zo'n 54 minuten te horen krijgt.

Ga ik maar eens achteraan als ik tijd heb, bedankt voor de tip!

Bij de recensie van dit album op allmusic staat ook een "user review" van iemand die zich zeer "sophisticated" voelde toen hij als zestienjarige aanwezig was bij de live-opname van dit album en die daarna ook de plaat kocht, "and like the show itself I pretended to be into it, at least until the next Bad Company album came out." Ruim 40 jaar later bevestigt een nieuwe draaibeurt wat hij stiekem eigenlijk altijd al had geweten – "it's a load of old pretentious twaddle" waarvan het enige belang ligt in het feit dat het nú als historisch artefact iets is dat het indertijd niet was: "Fun!"
        Zo er íéts "twaddle" is, dan is het wel de mening dat dit album "pretentious" is, want als er ooit een progplaat níét pretentieus en wèl bijzonder "fun" is, is het Journey to the centre of the earth wel. Ik ken dit album zelf eveneens vanaf mijn zestiende, en na al die jaren draai ik het nog steeds met evenveel plezier. Een plot vol avontuur, veel afwisselende stukken, een behoorlijk hoog tempo, mooie en toegankelijke melodieën, een orkestraal arrangement dat regelmatig opwinding aan de rockband toevoegt, een dreigend koor, spannende voordracht van David Hemmings ("They called the stream... the Hansbach") die nergens zó lang doorgaat dat hij de flow van de plaat verstoort, en natuurlijk Wakemans extravagante toetsen die zoals altijd veel variatie kennen en steeds nieuwe kleuren aan de muziek toevoegen – als dat allemaal geen fun is weet ik het ook niet meer. Ik ken eigenlijk geen enkel progalbum dat zo makkelijk wegluistert en met zoveel plezier gemaakt is, en de enige reden waarom ik hier geen 5* aan geef is de zang van Ashley Holt. Met veel matige zangers heb ik problemen die na verloop van tijd "oplossen" in de algemene waardering voor de muziek van hun band (James LaBrie, Andy Latimer, Wishbone Ash), maar Holts grove en ongenuanceerde brul blíjf ik na al die jaren verschrikkelijk vinden (ik ben altijd blij wanneer het de beurt van zijn "dromerige" kompaan Gary Pickford-Hopkins is). Los daarvan: veertig fun-minuten.

De zangkwaliteit is inderdaad matig maar dit wordt ruimschoots goedgemaakt door Rick's energieke en originele toetsenspel en het koor en orkest dat het geheel een symfonische uitstraling geeft. Qua keyboardspel vind ik dit het beste album van van RW.

Zang hoeft niet alrijd perfect te zijnom een album goed te maken. En de verteller van her verhaal maakt het album specialer voor mij. Heb ik ook bij king of elflands daughter van bob johnson en kate knight