Mike + The Mechanics - Living Years (1988)

Een cd die ik vroeger erg leuk vond....de cassette heb ik grijs gedraaid....weer eens herbeluisterd, en vind het nu niet meer dan een op zijn hoogst aardig cd-tje. 2,5*

Toch wel het beste album van Mike en de zijnen.

Volgens mij ken ik alleen het titelnummer... maar dat wordt toch al vrij onverdraaglijk zodra dat kinderkoor inzet...

het eerste nummer:Nobody's perfect is een juweeltje! , de andere nummers pakken mij niet, had destijds dit album gekocht vanwege de hit The living years maar toen ik Nobody's perfect hoorde werd dat nummer mijn favoriete Mike + the Mechanics nummer.


4 sterren

Hoge score voor een album, waarvan je maar 1 nummer goed vindt

ach ja waarom niet?

3,5 of 3 ? tja hoe bepaal je dat nou? ieder heeft zo zijn/haar eigen redenen om een album te beoordelen, maar op bij dit album te blijven: ik beluister pas aangeschafte lp's cd's van begin tot eind, soms een paar keer achter elkaar, en na verloop van tijd speel ik enkel nog maar m'n favoriete nummer af, tja da's mijn luister beleving. Als ik een heel sterk nummer heb beluisterd dan kan ik haast niet meer naar minder sterke nummers luisteren, misschien raar(of herkenbaar) maar zo gaat dat bij mij nou eenmaal.
Maar goed, misschien heb je wel gelijk als je bepaalde criteria erop los laat dat als je maar één mummer goed vindt(en andere wat minder, de overige nummers zijn niet slecht, enkel ik zal ze niet gauw beluisteren) je niet zo'n hoge score moet geven.
Ik ben pas op dit forum en zal inderdaad rekening houden met score's geven.
3,5 of 3? ik weet het nog niet! ha ha


schiet mij nog een album te binnen waar ik hetzelfde bij heb: October project met het nummer Bury my lovely: waanzinnig mooi nummer en de rest beluister ik niet...

een vrij vlak album, erg geproduceerd. Zo'n beetje al het gevoel eruit gewerkt. Ondanks dat staan er nog wel zeer redelijke nummers op zoals: nobody's perfect

Verder nog 'Blame' en 'Why me'. Vind het eigenlijk beter dan het debuut. Samen met "Beggar ....' het beste wat Mike met zijn monteurs gemaakt heeft.

Maar dit heeft natuurljk niets meer te maken van enige prog, dit is mooi gestilleerde pop.

Nou alleraadigste Flipper, ik vind de eerste ook nog wel redelijk ( beter dan Beggar..) met Silent Running, All I Need Is en You are the one toch zeer aardige liedjes

Nooit gezegd dat het debuut niet goed was (***).

Laten we gewoon vaststellen dat 'Word of Mouth' de slechste release is.

Tegenvallend album voor mij met een paar mooie nummers.

met het even doorleefde als vervelende "the living years" Deze verkocht het best, maar de latere platen van de band vond ik leuker. Ook dat zie je vaker.

In het verlengde van het debuut . Dit album kent een aantal prima songs met Nobody 's Perfect , de succesvolle single The Living Years , Poor Boy Down en de fraaie door Carrack gezongen afsluiter Why Me .
Jammer van de wat steriele en gladde produktie , dat neemt jammerlijk een hoop gevoel weg .
Maar nergens kan ik echt zwakke plekken vinden in het songmateriaal , al zijn er echt een paar uitschieter .
Mike stelt zich weer uiterst bescheiden op in zijn gitaarwerk , maar speelt wel heel functioneel . Waarom ook moeilijk doen ?
Je eigen mogelijkheden kennen , en dat heeft hij goed in de gaten .

Minder goed dan hun debuut, geen slechte cd, maar minder beklijvend.

Vond dat toendertijd niet eens zo'n slecht nummer.
Ik dacht toen dat die kinderen reclame maakten voor C&A...

Ik wil hier toch even opmerken dat ik de productie van deze cd beneden alle peil vind. Doet gewoon pijn aan de oren zo slecht.

Helaas in potentie aardige albums uit die lijden aan dit euvel . Doet de kwaliteit geen goed .

Rutherford heeft een mooie biografie geschreven met dezelfde titel als dit album. Ik heb hem gelezen en er bij de MuMe Genesis link een soort review geschreven.

The First Genesis Memoir.

Voor als je interesse er in hebt.

Dit album gaat ten onder aan de steriele productie. Met de songs is niks mis .Het is alleen allemaal zo klinisch en dichtgesmeerd .Het titelnummer is op het kinderkoor na een prachtsong. Heeft iets weg qua opbouw van You're the Voice van John Farnham. Voor de rest is het vocaal en muzikaal allemaal uiterst verzorgd ,misschien net te . Dat maakt dat ik het hele album nooit kan uitluisteren. In de wisselaar komt hij wat mij betreft het beste tot zijn recht. 3 sterren.

Ietwat tegenvallend na het sterke debuut, wel commercieel aanmerkelijk succesvoller, uiteraard vanwege de gevoelige hitsingle. 3 sterren

Vrijdag in Canterbury vond ik onder meer dit album als tweedehands vinyl. Het was drie voor de prijs van één, dus meegenomen. Lang niet meer geluisterd. Wat moet ik er van zeggen? Ik vind het eigenlijk nog steeds een album vol goede liedjes. Want natuurlijk schrijft Rutherford hier geen prog. Maar hij laat bij Genesis en ook hier zeker horen, dat hij erg sterke nummers kan schrijven. Maar net als tijdgenoten, als No Jacket Required en Invisible Touch, is het een 80's productie. Veel Simmons drums, weinig warmte in de productie. Maar eigenlijk kan het ik hier op dit album, anno 2024, beter hebben dan bij die andere twee albums. Wat zeker meehelpt is dat er interessante elektronische ritmes gebruikt worden (net als op hun debuut) zoals bij 'Nobody's Perfect' en dat Rutherford niet heel opvallend bast en gitaar speelt. Maar als hij het doet, is het heel effectief. De solo bij 'Why Me', de bas bij 'Blame', het Rutherford riffje bij 'Living Years' en 'Seeing is Beleving'. En de twee uitstekende zangers die afwisselend beiden wel voor wat ziel in de nummers brengen. Waar de productie dat nalaat. Kortom, toch echt wel 3,5 ster voor mij. Het is een product van zijn tijd en ik vond 'Beggar' uiteindelijk nog beter. Maar dit is denk ik wel mijn nummer twee van deze band.

Ik ben de band tot zo'n zes albums blijven volgen. M&M hadden tot die tijd altijd wel sterke singles en vaak ook behoorlijke albumtracks. Vooropgesteld dat je niet vies bent van een tamelijk commerciële insteek en prettig wegluisterende popliedjes, die echter wel bovengemiddeld goed worden uitgevoerd. Maar nadat beide Paulen - om uuiteenlopende redenen - afscheid namen als zangers, vond ik het peil wel drastisch omlaag gaan. De eerste twee plus Beggar vormen toch wel het sterkste trio, waarbij ik wisselende voorkeuren heb voor de toppositie.

Van die drie albums is dit de plaat die het meest de sporen draagt van de tijd waarin het is opgenomen. De muziek klinkt daardoor wat klinisch, maar ik heb (gelukkig) nooit zoveel problemen gehad met zo'n typische jarentachtig-productie. Zolang het instrumentale en productionele geweld de liedjes en de zang maar niet overschaduwt. En dat gebeurt hier vrijwel nergens. Het zijn stuk voor stuk goedlopende popsongs, en per saldo is dit met name door de openingstrack en de afsluiter misschien wel de meest symfonische van alle M&M-platen. Al moet je je daar ook wel niet al te veel van voorstellen...

Persoonlijk vind ik kant B van deze plaat niet zo geweldig qua songmateriaal dan spreekt het debuut mij toch net wat meer aan.

Echt een draak van een nummer is dat inderdaad.