Voor mij is er een Genesis van voor en van na Peter Gabriel. Er na ging het tot ' and then there were three' nog redelijk, maar al snel werd de zucht naar commerciele erkenning zo groot dat alles daarop gericht leek te zijn, op MTV hits, volle stadions en clips. Toen begin jaren 90 het muzikale klimaat veranderde betekende dat ook het einde van Genesis. Het was een typisch jaren 80 bandje geworden. Hun oorspronkelijk echte fans waren al afgehaakt rond 1980 terwijl de nieuwe fans zo weer met de volgende grote band met veel MTV en top 40 hits meegingen, terwijl Genesis met lege handen maar volle bankrekening achterbleef.

Voor het eerste deel van je verhaal zou ik ook nog wel een goede bronvermelding willen zien, maar dit is helemaal dubieus. We can't dance verkocht goed en de daaropvolgende tour werd goed bezocht. Het mislukken van Calling All Stations uitsluitend toeschrijven aan het type fans dat Genesis volgens jou zou trekken, laat een minstens zo voor de hand liggende oorzaak buiten beeld.

Allemaal meningen en dat mag. Niets is echter fatsoenlijk onderbouwd.

Voor een deel de woorden van Tony Banks zelf. 'Ineens was de interesse in Genesis afgelopen en hoe dat precies is gekomen weet ik niet'. In precies dezelfde periode ging het bergafwaarts met de solo carriere van Phil Collins.

Was de interesse van het publiek opeens weg of dat van de leden van Genesis in de band zelf?
Niet alleen We can't dance was een groot commercieel succes, de belangstelling voor de concerten daarna (The way we walk registraties) was ook buitengewoon groot.

Banks heeft het daarom vermoedelijk over zichzelf en/of over Collins, die inderdaad Genesis links begon te laten liggen en natuurlijk ook niet meer aanwezig was op Calling all Stations.

De afwezigheid van Collins en het materiaal op Calling all Stations, de periode tussen dat album en We can't dance heeft gezeten gezeten, heeft geleid tot Banks' idee dat de belangstelling voor Genesis ogenschijnlijk was terug gelopen. Toen ze met Collins weer eens gingen toeren, was de belangstelling weer enorm groot.

Ik ben er dan ook van overtuigd, dat als Genesis met Collins een paar jaar na We Can't dance met een opvolger zou zijn gekomen, de belangstelling als vanouds zou zijn geweest.

Dat laatste denk ik ook, ik weet het bijna wel zeker.

Me too

De zalen hadden ze zeker nog vol gekregen.
Toch denk ik dat Genesis er ook had aan moeten geloven dat de mensen meer op nostalgische basis hadden gekomen en op Collinsfans hadden ze ook kunnen rekenen
Ik vermoed dat de hits wel minder hadden geworden. Het popklimaat veranderde nogal.

Jammer dat het met Wilson niets werd. Blijf ik vinden.

Ben je in 2007 niet in de Arena geweest dan ??

De oude fans gingen bier halen of pissen tijdens Hold On My Heart.

Jonge fans gingen sinas halen tijdens In The Cage en stonden om zich heen te kijken van 'wat is dit'?

Dat was toch al een hele tijd gaande.

Niet echt want die nummes speelde ze niet echt veel meer. Ripples, Afterglow, In the Cage bv kwamen in 1986 en 1992 niet meer voorbij. Andere ouwetjes nog wel maar in een medley maar zeker niet meer als geheel.

De laatste tour hebben ze inderdaad meer uitgepakt met volledige oudere nummers. Klopt als een bus.
Maar de 2 deling van oudere fans en de nieuwe, die vooral Collins solo volgden, komt toch niet helemaal uit de lucht vallen ?
Al zullen de echte fans van het 1e uur al lang zijn afgehaakt.
Met Wilson werd ook weer aardig wat ouder materiaal gespeeld. Maar ja, het werd sl snel duidelijk dat Wilson niet echt met open armen werd ontvangen.

Tsja, als de band zelf niet echt meer nieuwe muziek uitbrengt dan ben ik toch wel blij als er een biografie van Mike Rutherford uit komt. Wel geen muziek, maar de eerste van de mannen die eens het verhaal van Genesis brengt. 'The Living Years'.

Geschreven naar aanleiding van een andere biografie, nl die van zijn vader. Een soort vergelijking van twee levens. Die van William Francis Henry Crawford Rutherford. Zee varend kapitein van een Brits Marineschip uit de Tweede Wereldoorlog en die van Michael Rutherford; (bas) gitarist van Genesis / Mike & the Mechanics. Allebei Globetrotters, vader en zoon.

Ik heb het met veel plezier gelezen. Maar ook zeker werd er mij meer duidelijk omtrent de band Genesis zelf, de hoofdrolspelers en de muziek.

Ik ga niet teveel vertellen/opschrijven, ik kan je zeker wel - als je geïnteresseerd bent in de achtergrond van deze band - deze biografie (en ik hoop ook dat de andere leden dit gaan doen) zeer aanraden. Een paar bijzonderheden (voor mij) :

- Rutherford -> dope, cocaine, morfine enz.. Hij deed alles. Gabriel ging al van zijn stokje van 1 glas wijn.
- Hackett was gewoon een 'vreemde eend in de bijt'. Hoorde er niet echt bij.
- Ant Philips werd nog zeer lang gemist door Rutherford. Met reden.
- Als Rutherford het heeft over Tony Banks dan weet je gewoon dat het idd een bijzondere chagrijn kan zijn, competitief, maar wel een echte vriend. En vreemd soms..
- Het veranderen van Collins van een vriendelijke bierdrinkende hippie tot een control freak die eigenlijk Genesis niet echt verliet, maar gewoon de druk van alles niet echt meer aankon.
- Het belang van 'Duke' en de werkelijke invloed van Ahmet Ertegun op de commerciële toekomst.
- Humor, humor, humor... British, droog en eerlijk.
- Altijd nieuwe instrumenten inbrengen.
- Zijn invloed op de band was groter dan menigeen denkt.
- Wilson was geen schrijver, dus geen vervolg met hem.
- De meereizende pot as.
- Zoveel kleine, maar zeer belangrijke wetenswaardigheden die je anders naar het geheel van Genesis laat kijken/leren.

Bij het lezen gaat er ergens ook een stukje van de magie af, maar dat is niet erg, gewoon omdat Rutherford zo eerlijk is, en er zo meer menselijkheid in komt. Rutherford doet dit zeer goed. Respect en zeker 'Hats of for the Bass Man'.

Mooiste zin zit ergens aan het einde:

Phil said: ' If there is going to be a reunion, we should do the three-piece first. The five-piece would be the finale, but the three-piece should come first' (2007).

Ik mis ze..

Dank meneer. Mijn interesse is gewekt. Ik mag sowieso wel graag biografieën lezen, maar zo te horen geeft deze ook echt een mooi inkijkje in het bestaan van Genesis en dat is natuurlijk altijd erg interessant met zo'n markante band. Ook fijn dat je van tevoren weet dat een biografie de moeite waard is, omdat sommige echt niet om door te komen zijn. Ik zal deze dus toch maar eens aanschaffen.

Dit is natuurlijk wel een biografie van 1 kant, 1 verhaal waar er misschien wel 6 verschillende verhalen zijn dus het is altijd wel lastig in te schatten.

Ik heb het boek zelf niet gelezen dus ik kan er geen mening over hebben. Wel heb ik er een uitgebreide review over gelezen en daarin kwam naar voren dat Rutherford een afstandelijke rationele man is die enkel emotie toont als het over zijn grote held (zijn vader) gaat, daar schijnt het overigens best veel over te gaan in t boek.

Maar goed ook dat is natuurlijk de mening van 1 man.

Nu weet ik niet of dit jouw mening is of die van hemzelf

Rutherford omschrijft zichzelf als een afstandelijke man richting zijn vader en soms ook richting de andere bandleden van Genesis. Maar in deze biografie - in feite zijn gedachten - komt hij niet afstandelijk over.

Maar hij geeft zelf wel ook aan dat als hij praat/communiceert dit als een soort binnensmonds gemompel overkomt ( oja, hij geeft ook ruiterlijk toe dat zijn grootste fout - in zijn solocarrière - het inzingen van 'Acting Very Strange' is geweest' wat ik goed snap ), dus communicatief bijzonder.

Ik begrijp dat het 1 visie is van 1 persoon, daarom ook zeker benieuwd naar de - hopelijk toekomstige biografieën - van de andere bandleden.

En wat betreft zijn invloed op deze band, dan moet je het boek zelf eens lezen. Ik wil niet alles vertellen.

Dat van de zang op "Acting very Srange" was natuurlijk al niet te ontkennen

Wat ik bijzonder vind, en ik weet niet of het boek er een antwoord op geeft, is dat, als je het goed beschouwd, de ex-leden uiteindelijk weinig op lijken te hebben met de band.

Goed beschouwd, gaan de solo albums namelijk een geheel andere kant op dan Genesis. Collins heeft van de andere kant later Genesis zelfs in zijn richting gekregen, weg van het oude geluid.

Uiteindelijk bleek toch Hackett de man met de meeste affiniteit met het verleden van Genesis. De eerste jaren na zijn vertrek maar ook de afgelopen 20 jaar.
Hij blijft ook compositorisch en uitvoerend redelijk Genesis minded.

De uitspraak van Rutherford over Hackett zal dus vooral in de persoonlijke sfeer liggen, niet muzikaal.
Rutherford is solo, met zijn Mike + The Mechanics, middle of the road rock (AOR) gaan maken. Aardig, maar geen meeslepende melodielijnen, boeiende gitaarsolo's of muziek die zelfs in de verte doen denken aan symfonische rock of Genesis.

Rutherford brengt het niet alsof de ex-leden uiteindelijk 'weinig op te lijken hebben' met de band. Meer dat de band gewoon doorgaat met welke muziek ze willen maken (dit komt bv ook mede door het onderzoeken van nieuwe, ingebrachte, instrumenten).

Het is bv Rutherford zelf die de drumcomputer 'ontdekt' - tijdens een tour in Japan - en in de band brengt (en Collins ook aangeeft " We don't need that, I am the drummer"), maar het was een 'gewoonte' bij de band om nieuwe instrumenten in te brengen. Juist om de vernieuwing.

De ex-leden staan zeker op goede voet met elkaar (en nog steeds), maar Hackett wordt door Rutherford als wat moeilijk toegankelijk ervaren. Vooral een stille man die, idd, zeker wel muzikaal gewaardeerd werd (en wordt).

Muzikaal gezien is het wel bijzonder om te lezen dat het dus echt niet alleen Collins is geweest die de band 'in zijn richting' heeft gekregen.

De affiniteit met het verleden - geeft Rutherford aan - is dat ze niet goed in de gaten hebben gehad wat de fans nu steeds wilden. Zij gingen gewoon door met wat hun bezig hield. Ze vonden het bv wel heerlijk (en verfrissend) dat na 'Follow You, Follow Me' er ook vrouwen naar hun concerten kwamen (kan ik mij iets bij voorstellen).

Hmmm, ik vertel teveel..

Nee, het is zeer boeiend om te lezen. Ik ben vooral benieuwd naar de delen over de verhoudingen tussen Hackett en de rest.
Wel verrassend om eea over Rutherford te lezen, hij is voor mij altijd de minst interessante man van het stel gezien.

Maar dat was toch gewoon bekend, check het werk van Mike + Mechanics plus de solo-albums van Banks in de jaren 80 en begin jaren 90 en dan weet je toch genoeg?

Was een reactie van mij op Musician m.b.t. zijn opmerking over 'Weg van het oude geluid', door Collins.

Maar muzikaal gezien ja, maar de achtergronden daarvoor is het leeswerk. En dat zijn, voor mij, dan weer andere inzichten.

Wat betreft de verhoudingen met Hackett en de band dan gaat hij vooral in op alle verhoudingen met elkaar. Opbouwende competitie om beheersing en weergave van de noten/accoorden, het perfectionisme en strakke organisatie van Collins (die heeft dus alle opnames/concerten/afgewezen nummers e.d. geordend bijgehouden en in bezit), de vriendschap tussen Banks en Gabriel, Gabriel en Collins, Rutherford en Phillips, maar ook weer dat Rutherford Collins gewoon als Rythm & Bass maatje altijd zeer gewaardeerd heeft, meer dan als zanger. Collins wordt als drummer zijnde zeer vakkundig gezien!

Las van de week dat Banks niet blij met het boek was. Voelde zichzelf wat 'for granted' genomen. Al zegt hij dat zag als iets wat in elk lang huwelijk gebeurd. Dat als je al tientallen jaren samen bent, je de ander soms voor lief neemt. En volgens Banks staan er onwaarheden in, die Rutherford in een positiever daglicht stellen. Maar ik ben het met meneer eens, dat het erg interessant leesvoer was. Het blijft altijd de versie van één persoon. Als de anderen hun versie willen geven, zou ik zeggen: klim ook in de pen, al heb ik nog liever dat ze weer muziek zouden gaan maken.

Nu is volgens mij maar weinig waar Banks blij van wordt

Even een geluidstechnisch vraagje mbt. de remasters. Ik ben me aan het oriënteren om eindelijk eens wat mooie(re) versies van mijn Genesis lievelingetjes in huis te gaan halen. Ik lees veel, op andere fora, over het ietwat tegenvallende (remixes, schelle geluid?) geluid van 2008 remasters en dat de 1994 remasters een warmer/voller geluid hebben, maar wat lijden onder noise reduction. Wie kan mij adviseren welke remaster op CD (SACD hoeft voor mij niet) te prefereren is van de volgende titels:
- Nursery Cryme
- Foxtrot
- Selling England (ik heb de 1e uitgave uit 1985)
- The Lamb Lies Down (ik heb de 1e uitgave op CD)
- Trick of the Tail
- Over de 1994 remaster van Wind en Wuthering ben ik erg tevreden

Misschien een vreemde tip omdat het vrij zeldzaam is om er in te komen, maar op de site What.cd vind je zeer kwaliteitsvolle flac en 24 bit lossless bestanden. Daar staan echt de betere kwaliteit opnames.

Je moet wel eerst een interview halen (of een invite) waarbij je eerst je kennis over audio formaten spectrogrammen en over het bit-torrent protocol moet upgraden.

Klinkt allemaal wat bizar, maar mijn oudste zoon (een echte audiofiel) zit daarin en ik heb bv 'The Lamb Lies Down on Broadway' zo kunnen beluisteren en dat is het neusje van de zalm wat betreft kwaliteit. Ik heb echt het gehele album met ogen dicht 'opnieuw' ervaren.

What.CD

Maar wat betreft de remasters vind ik die van 2007 nog niet eens zo slecht, maar dan zeker wel gaan beluisteren met goede afspeelapparatuur of koptelefoon.

Wat betreft het vinyl... Die heb ik wel allemaal, maar dan ook de jaren 70/80/90 versies. Ik weet niet of de nieuwe uitgaven beter zijn.

Veel plezier !

Leuke tip, dat What.CD. Kan je zoon mij daar introduceren dan? Ik kom er zo niet in...

Velen geven aan, dat je bij Genesis voor origineel vinyl moet gaan, omdat alle CD versies crap zouden zijn. Eens effe op Marktplaats gaan neuzen dan...

Dank voor je reactie anyway, meneer.

Ja, dat zijn ze.

Even terugkomend op het boek. Lijkt mij interessant leesvoer. Vooral ook om te weten hoe een band die zo perfectioneerde ,om ging met de altijd op de loer liggende geneugten van de scene en de verhoudingen binnen de groep zelf.
Zal je net zien dat het selectieve geheugen van andere leden ( in dit geval Banks) weer anders is.

Ze zouden eens wat meer van hun praatjes aan het vinyl moeten toevertrouwen, in plaats van aan het papier!
Wat dat betreft is Hackett ze (de overige ex-en) al enige tijd de baas. In succesvolle tijden werd er met het ego gestreden op het podium en dat leverde ook gelijk de betere resultaten...