Moby - Resound NYC (2023)

Hier kijk ik toch wel naar uit, zeker als het net zo goed is als Reprise!!

Waarom staat deze trouwens onder verzamelalbum, terwijl bovengenoemde Reprise onder reguliere albums staat?

Als het heropnames zijn in plaats van nieuwe mixen of remixen, zou het inderdaad een regulier album moeten zijn. Gezien de veelal nieuwe gastartiesten ben ik die mening ook toegedaan, dus bij dezen een correctie ingediend! Dank voor het opmerken

Het wordt wel erg uitgemolken zo. Ik denk dat het bij 1 draaibeurt zal blijven

Nee, dit is inderdaad geen verzamelalbum, op Resound NYC steekt Moby zijn muziek in nieuwe jasjes. Na alle slaapverwekkende muziek die hij de laatste jaren meestal uitbracht, vind ik dit net als Reprise een kleine verademing. Geen grote, maar toch.

In de eerste helft van de jaren '90 stak een vriend mij aan met de muziek van de (toen nog) housemaker. Met house had ik niks, maar op de één of andere manier raakte de single-cd van Hymn wel een snaar. In 2009 ben ik zijn muziek eens goed gaan uitspitten, waarbij internet zo'n zoektocht enorm vergemakkelijkte.
Zijn beste albums vind ik de uitgaven die hij onder zijn eigen naam uitbracht in de jaren 1995 (Everything is Wrong) tot en met 2008 (Last Night). Het zijn de platen waarop hij sterke uptempo nummers zetten, weliswaar dansbaar maar wel degelijk liedjes met sterke melodieën en refreinen, waarbij hij nogal eens een zangeres met een bereik van vier octaven liet knallen dat de ramen ervan gingen trillen.
Vanaf Wait for Me (2009) werd de muziek rustiger en nam hij veelal zelf de leadzang voor zijn rekening. Doe maar niet, de opwinding verdween. In 2011 zag ik hem op Festival Mundial in Tilburg waar een knallende set (beats mét livedrums namelijk) plus een vieroctavenzangeres het oude vuur deden oplaaien.

Ik blijf dus altijd wel een plekje warmhouden voor Moby, die bij twijfel enig voordeel krijgt. De plaat begint met enkele uptempo tracks, waarbij mijn hart ligt. Gastzangers Gregory Porter en Dougy Mandagi bepalen de sfeer in de eerste twee nummers, waarna Ricky Wilson South Side "doet".
Geleidelijk wordt dit dan toch weer een laatavondplaat, hetgeen je logischerwijs zou verwachten van een album dat verschijnt op het klassieke label Deutsche Grammophon. Hoogtepunt van die rustiger sferen is In This World, nog maar track 5 van de 15. Dan zijn er nog tien te gaan en daarbij ging ik me ietwat vervelen.

Her en der zag ik recensies waar de plaat de grond in werd geboord. Daarmee ben ik het niet eens, maar beste meneer Richard Hall, van mij mag u weer eens een vocaal kanon inhuren en net als vroeger de energie van punk in dance vertalen. En doe daar qua teksten gerust maatschappijbetrokken thema's in, dance met een boodschap. Zou ook nog eens vernieuwend zijn en het dringt misschien beter door tot de wereld dan de boodschaptatoeages op uw lijf. Tot die tijd een krappe zes voor dit album, dankzij de eerste helft.