Cory Hanson - Western Cum (2023)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cory Hanson - Western Cum - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cory Hanson - Western Cum
Cory Hanson betoverde in het voorjaar van 2021 met bedwelmende psychedelische countryrock, maar gooit het nu over een andere boeg met behoorlijk stevig gitaarwerk op het bijzondere Western Cum

Ik heb op zijn minst moeten wennen aan het nieuwe album van Cory Hanson. De Amerikaanse muzikant maakte op zijn vorige album ingetogen en bedwelmend mooie muziek, maar laat de gitaren op zijn nieuwe album Western Cum flink janken. Het nieuwe album van Cory Hanson lijkt op het eerste gehoor in niets op de terecht bejubelde voorganger, maar als je wat vaker naar Western Cum luistert hoor je steeds meer overeenkomsten. Belangrijkste overeenkomst tussen de twee albums is dat Cory Hanson bijzondere muziek maakt. Het is muziek die flink put uit het verleden, maar ook met minstens één been in het heden staat. Western Cum is wat zwaardere kost dan zijn voorganger, maar uiteindelijk maakt Cory Hanson wederom indruk.

De Amerikaanse muzikant Cory Hanson haalde mijn jaarlijstje over 2021 met het werkelijk prachtige Pale Horse Rider, dat aan het eind van 2021 in heel veel jaarlijstjes opdook. En terecht, want Pale Horse Rider was een wonderschoon album, waarop de muzikant uit Los Angeles op prachtige wijze invloeden uit de 70s countryrock en psychedelica vermengde met een veelheid aan andere invloeden. Het album klonk meer dan eens als een vergeten countryrock of singer-songwriter klassieker uit de jaren 70, maar ik omschreef het album ook als een album dat Radiohead zou kunnen maken wanneer het een album opneemt in de Californische woestijn of aan de oevers van de Mississippi.

Pale Horse Rider werd na 2021 alleen maar mooier, sfeervoller en beeldender, waardoor ik een paar weken geleden met torenhoge verwachtingen begon aan het nieuwe album van de Amerikaanse muzikant. Western Cum viel me bij eerste beluistering helaas vies tegen en ik las op het Internet veel meer teleurgestelde reacties. Op zijn nieuwe album is Cory Hanson in flink wat tracks afgestapt van het sfeervolle, beeldende en betoverend mooie geluid van Pale Horse Rider en kiest hij voor een veel steviger geluid.

Ik had het album na vluchtige beluistering eerlijk gezegd al afgeschreven, maar na het lezen van een aantal zeer positieve recensies van muziekcritici die ik hoog heb zitten, heb ik Western Cum de afgelopen week meerdere keren beluisterd. Ik ben inmiddels een stuk positiever over het nieuwe album van Cory Hanson, maar dit kon alleen nadat ik mezelf had beloofd dat ik Western Cum niet zou vergelijken met Pale Horse Rider. Dat ga ik ook in deze recensie niet meer doen, want het zijn twee totaal verschillende albums.

Western Cum opent direct stevig met Wings dat begint met gitaarriffs waarvoor een Southern Rock band zich niet zou schamen. Wanneer de stem van Cory Hanson invalt krijgt zijn muziek een psychedelisch tintje, maar nu ik wat vaker naar de openingstrack heb geluisterd, keren ook de Radiohead associaties die ik eerder had bij beluistering van de muziek van Cory Hanson terug. De gitaren gaan flink los in de openingstrack en het is fraai gitaarwerk, dat aan het eind van de track voorzichtig de grenzen van de progrock benadert of zelfs overschrijdt.

Het stevige en vaak aan Southern Rock herinnerende gitaarwerk keert terug in veel tracks op Western Cum, dat bij vlagen behoorlijk ruw klinkt, maar door de meer ingetogen zang van Cory Hanson ook opvalt door veel dynamiek. De muziek van Cory Hanson heeft nog steeds een hoog jaren 70 gehalte, maar van retro is geen sprake, want ik ken geen enkel ander albums als Western Cum.

Wanneer de gitaren vervormen of zelfs compleet uit de bocht vliegen komt het nieuwe album van Cory Hanson bijna in het vizier van de garagerock, maar juist in de stevigste tracks kan de Amerikaanse muzikant schakelen naar de prachtig bedwelmende klanken die we kennen van zijn vorige album en is er opeens weer de betovering die dit album zo mooi en bijzonder maakte.

Ik heb, mede door mijn liefde voor Pale Horse Rider, flink moeten wennen aan Western Cum, maar inmiddels begrijp ik de recensies waarin ook het nieuwe album van Cory Hanson een meesterwerk wordt genoemd. Ik heb nog altijd veel momenten waarop ik zonder enige twijfel kies voor Pale Horse Rider, maar er zijn ook zeker momenten waarop Western Cum het fantastisch doet en dit worden er steeds meer. Erwin Zijleman

Wand is geen doorsnee rockband, dus verwacht bij het Cory Hanson solowerk ook geen doodgewone singer-songwriter albums. Zijn bijzondere licht dromerige stemgeluid past perfect bij zijn gedetailleerde momentvertellingen waarin veelal een lugubere twist verborgen zit. Met zijn orkestrale illustratieve The Unborn Capitalist from Limbo debuut zet hij zichzelf in 2016 zonder zijn bandmaatjes op de kaart. De intieme psychedelische folkcountry van opvolger Pale Horse Rider, waarmee hij fraaie muzikale schetstekeningen van zijn omgeving in tracks omzet, is maar een steenworp van deze plaat verwijdert.

Western Cum is luider, rockt meer en is de missing link tussen het epische uitgerekte voorwerk van Wand en de parallel lopende solocarrière van deze veelzijdige muzikant. Corey Hanson staat er niet alleen voor, het is onterecht om een paar begeleidende muzikanten onvermeld te laten. De explosieve doelgerichte Wand drummer Evan Backer schuift ook nu weer aan en broerlief Casey Hanson bewijst dat hij een verdienstelijke gitarist is. Live wordt dit drietal door de oorspronkelijk uit New York afkomstige bassist Hazel Rigby aangevuld. Een steady strakke bezetting dus. Ondanks de Western Cum titel en de vlieg op de albumhoes die een gigantische spermacel probeert te bevruchten is er niks erotisch, niks geils aan de Western Cum plaat te ontdekken. Tenzij je opgewonden raakt van de vele lancerende solo’s en genrewisselingen, dat kan natuurlijk ook. Natuurlijk is de Western Cum titel tevens een verwijzing naar het stoere rocksterrenwereldje, waar muzikanten vanuit hun geslachtsdeel denken en een overdaad een groupies zich opdringen.

Het melodieuze Wings powerpop sensatie trapt stevig af, waarbij hij probleemloos naar het in de jaren tachtig populaire neo-psychedelica Paisley Underground geluid overschakelt en vervolgens in scheurende grungerock eindigt. Vergeet niet dat de tevens uit California afkomstige muzikant met plaatselijke grootheden als The Dream Syndicate en Green on Red is opgegroeid, welke invloed overduidelijk hun stempel op Western Cum drukken. Een heftig om vergeving vragende murder ballad, gezien door de ogen van het kind van een slachtoffer, die al tien jaar lang probeert om een bestaan zonder zijn vader op te bouwen. Bijzonder hoe hij dit losgeslagen slopende roadmovie beeld romantiseert en juist die moordenaar op de voorgrond plaatst. Maar Cory Hanson is dan ook een bijzondere artiest, die met zijn gedachtegang hier het goede uit het kwade haalt, een inlevingsvermogen waarmee hij zich van overige tekstschrijvers distantieert.

Het komische country rockende Housefly gaat tekstueel dan wel over een moeilijk te vangen vlieg welke de zanger met zijn gevlieg, gezoem en irritante gekriebel lastig valt. Met een beetje inlevende diepgang geeft dit de positie van Corey Hanson weer. Een neurotische opvliegende man, die conservatief gekluisterd aan zijn huiselijke houvast het vertikt om zijn geboortegrond te verlaten. Lastige opstartproblemen van een overspannen versnellingsbak schakelen probleemloos bij het eigenwijze bizarre Persuasion Architecture punkthrash geweld in mijmerende country landschap bezichtigingen over. Een oorsmeer verwijderende krachtexplosie en een gedurfde poging om je geliefde song bruut te verkrachten. De erfenis van jarenlang het gestoorde avontuurlijke uiterste van Wand opzoeken, al zou de gekte van een track als Persuasion Architecture daar tevens een buitenbeentje vormen. Een decadente voorspelling van een vernietigend toekomstbeeld met de berustende stilte als serene eindbestemming. De lyrics voelen echter als een later uitgewerkte Wand track aan, en misschien is dit ook daadwerkelijk het geval.

De Horsebait Sabotage seventies glamrock uit zich als een aan hoogheidswaan leidende maniak die genietend voor de onmogelijke taak staat om de mensheid te ontregelen, te ontwrichten. Het is Evan Backer die op de achtergrond de ritmische hartslag van het euforische ziekelijke hoofdpersonage flink opdrijft. Het is een triest beangstigend gegeven dat er in de wereld getrainde types rondlopen die dit soort opdrachten serieus uitvoeren. Het is hoe dan ook onduidelijk of Corey Hanson dit gegeven met een korreltje zout moet nemen, of dat de gepeperde uitspraken met de nodige ernst bedoeld zijn. De klassieke stereotype Ghostship countryballad verheerlijkt het leven van een drugssmokkelaar. Net als bij Wings en Horsebait Sabotage toont Corey Hanson hier zijn liefde voor het kansloze zelfkantuitschot, volksvertellingen over sociaal gestoorde psychopaten, ondergebracht in een rariteitenkabinet.

De Dr Jekyll and Mr Hyde Twins track brengt een schizofrene aan meerdere persoonlijkheden leidende individu bijeen en normaliseert deze identiteitsstoornis. Het is allemaal voorwerk welke uiteindelijk in het zwaar hallucinerende tien minuten durende slepende Driving Through Heaven gitaar postrock magnum opus samenkomt. Dichter bij het Wand geluid benadert hij Western Cum nergens, sterker nog, Driving Through Heaven zou zeker niet op de Wand liveregistratie Spiders in the Rain misstaan. Een perfecte freakende afsluiter van de plaat, al bewaart Corey Hanson die positie voor het meer aardse Motion Sickness, waar de sterk solerende muzikant helemaal los gaat. Kaal akoestisch bouwt hij improviserend de song laag na laag op, waarna het distortion pedaal de overige arbeid verricht. Door Western Cum worden ook de Wand nummers tastbaar en begrijpelijk, hij laat het ingetogen voorwerk van zijn eerste twee soloplaten los om het geheel harmonisch samen te laten smelten.

Cory Hanson - Western Cum | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Ben daar normaal gesproken ook niet zo van maar er leek overal wel een kop en staart aan te zitten. Aangezien dit album door dikke grooves wordt gedragen vond ik die virtuose instrumentale intermezzi er juist goed in passen.