Cory Hanson - Western Cum (2023)

Housefly is alvast fantastisch. Weer iets om naar uit te kijken!

Beide voorgangers bleken enorme groeiers die bij mij uiteindelijk op 4,5* zijn uitgekomen. Dan zijn de verwachtingen voor dit album vanzelfsprekend erg hoog. De singles zijn fijn, maar grijpen me nog niet helemaal bij de lurven. Maar de muziek van Cory zal zoals altijd even moeten rijpen

Whoohoo, Cory toert in augustus en september solo doorEuropa! O.a. 2 september in VERA.

Solo interesseert me dan weer minder, juist vanwege de mooie arrangementen met een band om zich heen.

Maar sowieso mooi dat er weer een nieuw album aan cumt
Benieuwd of hij het hoge niveau van de voorganger kan vasthouden.

Solo als in niet onder de naam Wand dacht ik toch?

Ik doelde op solo optreden Venceremos, zonder begeleidingsband

Onder solonaam, met begeleidingsband doelde ik op, brt. We zullen het zien 2 september.

edit: hij tourt in Amerika in elk geval met zijn 4-persoons Slowhand-formatie.

Behoorlijk geniale en wederom fijn helder gearrangeerde plaat. Gitaargedreven garage vormt dit keer de hoofdmoot, waarmee Hanson weer richting zijn eigen muzikale roots trekt. Mooi divers drieluik aan soloplaten levert de man af: van orkestraal via kosmisch Amerikaans naar dit mooie werkstuk. Ik ben er nog lang niet op uitgeluisterd, er valt weer genoeg te ontdekken en te rijpen op onze oren. Al ben ik niet geheel thuis in het genre, mijn eerste indruk is steengoed.

Mijn digitale editie bevat trouwens 2 bonusnummers (I Can't Keep My Eyes Open en Western Cum) die op geen enkele online tracklist lijkt voor te komen.

Dit is toch wel een stuk minder mijn kopje thee dan zijn vorige. Ik mis de sfeer, en ik vind de liedjes ook lang niet zo sterk.

Oef, Driving Through Heaven is wel een heerlijk langgerekt nummer zeg. De sfeer waar brt naar refereert mis ik bij de eerste luisterbeurt ook wel.

Bij Ghost Ship en in mindere mate Twins is dat specifieke toch nog wel aanwezig?

Wat een zwaar ondergewaardeerde artiest is Cory toch! Wederom een verrassend album met prachtige liedjes.

Er staan inderdaad wel een paar nummers op die wat meer de sfeer van het vorige album hebben, maar ze vallen voor mij weg tussen de rest. Heb dan niet zo'n trek om verder het album in te duiken. Er komt genoeg moois uit en ik vind dit te weinig sterk en interessant om er nog veel tijd aan te besteden.

Bizar, zijn vorige album was mijn meest gedraaide plaat van het jaar.

Blijven luisteren, kwartje gaat wel valken

Bizar, zijn vorige album was mijn meest gedraaide plaat van het jaar

Fair enough brt, je 2* trekken wmb alleen Hanson's muzikale vakmanschap wel wat in twijfel. Tenminste, als ik mijn eigen stemcriteria hanteer.

Ondertussen zingen de riffjes lekker in m'n hoofd rond. Ideale autoplaat deze vakantie.

Voor mij een compleet onbekende maar dankzij MuMe maar eens beluisterd, en beluisterd… en beluisterd. Wat een vette plaat zeg… Dat gitaarwerk en heerlijke contrasten tussen hard en zacht, fantastisch. Eens kijken of hij nog ergens eens optreedt.

Dubbele gitaarpartijen associëer ik doorgaans met foute of op z'n minst ouderwetse hardrock. Dit album staat vol met dubbel gitaarpartijen, maar dan op een ongekend creatieve/ inventieve manier. Petje af

Begin september is ie in Nederland, o.a. Vera Groningen op 2 september.

Eens kijken of hij nog ergens eens optreedt. [/quote]

Erg sterk, in de beste Drag City-traditie. De gitaarpartijen lijkt Hanson zo uit zijn mouw te schudden, lekker puntig en iedere song bevat voldoende wendingen of tegendraadse melodieën om het meerdere luisterbeurten spannend te houden.

Een dikke 4*

[/quote]

ik baal wel. Helaas door LL (optreden in Amsterdam) en een vakantie in september kan ik hem niet zien deze tour.

Okay, ik dacht lekker rustig op te starten met een koffietje met dit album. Daar had ik mij wel een beetje in vergist. Toch wel een stuk meer snoeiende gitaren dan verwacht.

Ik moet wel zeggen dat ik het tof vind. De stem van Cory Hanson contrasteert mooi met het gitaarlawaai.

Al is de balans en flow wel een beetje gek in het album.

Eerste 4 tracks zijn luid, waar ik dusver "Horsebait Sabotage" het minst geslaagde experiment vind. Dan 2 rustige nummers die wel wat meer neigen naar het oude werk van Cory. De laatste 2 zijn dan voor mijn gevoel iets meer een mix van de 2.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cory Hanson - Western Cum - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cory Hanson - Western Cum
Cory Hanson betoverde in het voorjaar van 2021 met bedwelmende psychedelische countryrock, maar gooit het nu over een andere boeg met behoorlijk stevig gitaarwerk op het bijzondere Western Cum

Ik heb op zijn minst moeten wennen aan het nieuwe album van Cory Hanson. De Amerikaanse muzikant maakte op zijn vorige album ingetogen en bedwelmend mooie muziek, maar laat de gitaren op zijn nieuwe album Western Cum flink janken. Het nieuwe album van Cory Hanson lijkt op het eerste gehoor in niets op de terecht bejubelde voorganger, maar als je wat vaker naar Western Cum luistert hoor je steeds meer overeenkomsten. Belangrijkste overeenkomst tussen de twee albums is dat Cory Hanson bijzondere muziek maakt. Het is muziek die flink put uit het verleden, maar ook met minstens één been in het heden staat. Western Cum is wat zwaardere kost dan zijn voorganger, maar uiteindelijk maakt Cory Hanson wederom indruk.

De Amerikaanse muzikant Cory Hanson haalde mijn jaarlijstje over 2021 met het werkelijk prachtige Pale Horse Rider, dat aan het eind van 2021 in heel veel jaarlijstjes opdook. En terecht, want Pale Horse Rider was een wonderschoon album, waarop de muzikant uit Los Angeles op prachtige wijze invloeden uit de 70s countryrock en psychedelica vermengde met een veelheid aan andere invloeden. Het album klonk meer dan eens als een vergeten countryrock of singer-songwriter klassieker uit de jaren 70, maar ik omschreef het album ook als een album dat Radiohead zou kunnen maken wanneer het een album opneemt in de Californische woestijn of aan de oevers van de Mississippi.

Pale Horse Rider werd na 2021 alleen maar mooier, sfeervoller en beeldender, waardoor ik een paar weken geleden met torenhoge verwachtingen begon aan het nieuwe album van de Amerikaanse muzikant. Western Cum viel me bij eerste beluistering helaas vies tegen en ik las op het Internet veel meer teleurgestelde reacties. Op zijn nieuwe album is Cory Hanson in flink wat tracks afgestapt van het sfeervolle, beeldende en betoverend mooie geluid van Pale Horse Rider en kiest hij voor een veel steviger geluid.

Ik had het album na vluchtige beluistering eerlijk gezegd al afgeschreven, maar na het lezen van een aantal zeer positieve recensies van muziekcritici die ik hoog heb zitten, heb ik Western Cum de afgelopen week meerdere keren beluisterd. Ik ben inmiddels een stuk positiever over het nieuwe album van Cory Hanson, maar dit kon alleen nadat ik mezelf had beloofd dat ik Western Cum niet zou vergelijken met Pale Horse Rider. Dat ga ik ook in deze recensie niet meer doen, want het zijn twee totaal verschillende albums.

Western Cum opent direct stevig met Wings dat begint met gitaarriffs waarvoor een Southern Rock band zich niet zou schamen. Wanneer de stem van Cory Hanson invalt krijgt zijn muziek een psychedelisch tintje, maar nu ik wat vaker naar de openingstrack heb geluisterd, keren ook de Radiohead associaties die ik eerder had bij beluistering van de muziek van Cory Hanson terug. De gitaren gaan flink los in de openingstrack en het is fraai gitaarwerk, dat aan het eind van de track voorzichtig de grenzen van de progrock benadert of zelfs overschrijdt.

Het stevige en vaak aan Southern Rock herinnerende gitaarwerk keert terug in veel tracks op Western Cum, dat bij vlagen behoorlijk ruw klinkt, maar door de meer ingetogen zang van Cory Hanson ook opvalt door veel dynamiek. De muziek van Cory Hanson heeft nog steeds een hoog jaren 70 gehalte, maar van retro is geen sprake, want ik ken geen enkel ander albums als Western Cum.

Wanneer de gitaren vervormen of zelfs compleet uit de bocht vliegen komt het nieuwe album van Cory Hanson bijna in het vizier van de garagerock, maar juist in de stevigste tracks kan de Amerikaanse muzikant schakelen naar de prachtig bedwelmende klanken die we kennen van zijn vorige album en is er opeens weer de betovering die dit album zo mooi en bijzonder maakte.

Ik heb, mede door mijn liefde voor Pale Horse Rider, flink moeten wennen aan Western Cum, maar inmiddels begrijp ik de recensies waarin ook het nieuwe album van Cory Hanson een meesterwerk wordt genoemd. Ik heb nog altijd veel momenten waarop ik zonder enige twijfel kies voor Pale Horse Rider, maar er zijn ook zeker momenten waarop Western Cum het fantastisch doet en dit worden er steeds meer. Erwin Zijleman

Het onovertroffen debuut The Unborn Capitalist from Limbo (2016) kan dan ook niet ontbreken op je luisterlijstje, erwinz.

Die ga ik dan ook eens snel beluisteren, nog niet aan toegekomen

Ben nu met een inhaalrace bezig in het oeuvre van Cory. Zojuist 2 kaartjes voor VERA gesnaaid.

Wand is geen doorsnee rockband, dus verwacht bij het Cory Hanson solowerk ook geen doodgewone singer-songwriter albums. Zijn bijzondere licht dromerige stemgeluid past perfect bij zijn gedetailleerde momentvertellingen waarin veelal een lugubere twist verborgen zit. Met zijn orkestrale illustratieve The Unborn Capitalist from Limbo debuut zet hij zichzelf in 2016 zonder zijn bandmaatjes op de kaart. De intieme psychedelische folkcountry van opvolger Pale Horse Rider, waarmee hij fraaie muzikale schetstekeningen van zijn omgeving in tracks omzet, is maar een steenworp van deze plaat verwijdert.

Western Cum is luider, rockt meer en is de missing link tussen het epische uitgerekte voorwerk van Wand en de parallel lopende solocarrière van deze veelzijdige muzikant. Corey Hanson staat er niet alleen voor, het is onterecht om een paar begeleidende muzikanten onvermeld te laten. De explosieve doelgerichte Wand drummer Evan Backer schuift ook nu weer aan en broerlief Casey Hanson bewijst dat hij een verdienstelijke gitarist is. Live wordt dit drietal door de oorspronkelijk uit New York afkomstige bassist Hazel Rigby aangevuld. Een steady strakke bezetting dus. Ondanks de Western Cum titel en de vlieg op de albumhoes die een gigantische spermacel probeert te bevruchten is er niks erotisch, niks geils aan de Western Cum plaat te ontdekken. Tenzij je opgewonden raakt van de vele lancerende solo’s en genrewisselingen, dat kan natuurlijk ook. Natuurlijk is de Western Cum titel tevens een verwijzing naar het stoere rocksterrenwereldje, waar muzikanten vanuit hun geslachtsdeel denken en een overdaad een groupies zich opdringen.

Het melodieuze Wings powerpop sensatie trapt stevig af, waarbij hij probleemloos naar het in de jaren tachtig populaire neo-psychedelica Paisley Underground geluid overschakelt en vervolgens in scheurende grungerock eindigt. Vergeet niet dat de tevens uit California afkomstige muzikant met plaatselijke grootheden als The Dream Syndicate en Green on Red is opgegroeid, welke invloed overduidelijk hun stempel op Western Cum drukken. Een heftig om vergeving vragende murder ballad, gezien door de ogen van het kind van een slachtoffer, die al tien jaar lang probeert om een bestaan zonder zijn vader op te bouwen. Bijzonder hoe hij dit losgeslagen slopende roadmovie beeld romantiseert en juist die moordenaar op de voorgrond plaatst. Maar Cory Hanson is dan ook een bijzondere artiest, die met zijn gedachtegang hier het goede uit het kwade haalt, een inlevingsvermogen waarmee hij zich van overige tekstschrijvers distantieert.

Het komische country rockende Housefly gaat tekstueel dan wel over een moeilijk te vangen vlieg welke de zanger met zijn gevlieg, gezoem en irritante gekriebel lastig valt. Met een beetje inlevende diepgang geeft dit de positie van Corey Hanson weer. Een neurotische opvliegende man, die conservatief gekluisterd aan zijn huiselijke houvast het vertikt om zijn geboortegrond te verlaten. Lastige opstartproblemen van een overspannen versnellingsbak schakelen probleemloos bij het eigenwijze bizarre Persuasion Architecture punkthrash geweld in mijmerende country landschap bezichtigingen over. Een oorsmeer verwijderende krachtexplosie en een gedurfde poging om je geliefde song bruut te verkrachten. De erfenis van jarenlang het gestoorde avontuurlijke uiterste van Wand opzoeken, al zou de gekte van een track als Persuasion Architecture daar tevens een buitenbeentje vormen. Een decadente voorspelling van een vernietigend toekomstbeeld met de berustende stilte als serene eindbestemming. De lyrics voelen echter als een later uitgewerkte Wand track aan, en misschien is dit ook daadwerkelijk het geval.

De Horsebait Sabotage seventies glamrock uit zich als een aan hoogheidswaan leidende maniak die genietend voor de onmogelijke taak staat om de mensheid te ontregelen, te ontwrichten. Het is Evan Backer die op de achtergrond de ritmische hartslag van het euforische ziekelijke hoofdpersonage flink opdrijft. Het is een triest beangstigend gegeven dat er in de wereld getrainde types rondlopen die dit soort opdrachten serieus uitvoeren. Het is hoe dan ook onduidelijk of Corey Hanson dit gegeven met een korreltje zout moet nemen, of dat de gepeperde uitspraken met de nodige ernst bedoeld zijn. De klassieke stereotype Ghostship countryballad verheerlijkt het leven van een drugssmokkelaar. Net als bij Wings en Horsebait Sabotage toont Corey Hanson hier zijn liefde voor het kansloze zelfkantuitschot, volksvertellingen over sociaal gestoorde psychopaten, ondergebracht in een rariteitenkabinet.

De Dr Jekyll and Mr Hyde Twins track brengt een schizofrene aan meerdere persoonlijkheden leidende individu bijeen en normaliseert deze identiteitsstoornis. Het is allemaal voorwerk welke uiteindelijk in het zwaar hallucinerende tien minuten durende slepende Driving Through Heaven gitaar postrock magnum opus samenkomt. Dichter bij het Wand geluid benadert hij Western Cum nergens, sterker nog, Driving Through Heaven zou zeker niet op de Wand liveregistratie Spiders in the Rain misstaan. Een perfecte freakende afsluiter van de plaat, al bewaart Corey Hanson die positie voor het meer aardse Motion Sickness, waar de sterk solerende muzikant helemaal los gaat. Kaal akoestisch bouwt hij improviserend de song laag na laag op, waarna het distortion pedaal de overige arbeid verricht. Door Western Cum worden ook de Wand nummers tastbaar en begrijpelijk, hij laat het ingetogen voorwerk van zijn eerste twee soloplaten los om het geheel harmonisch samen te laten smelten.

Cory Hanson - Western Cum | Rock | Written in Music - writteninmusic.com

Ja, daar ben ik vanavond bij. Zin in.

Gisteren in Merleyn, was erg goed. Wel maar een uur, maar wel een energiek uur.

Was erg tof! Leuk om te ontdekken dat ZZZ TOP dezelfde band was Cory vertelde dat hij volgend jaar terugkomt met WAND

wtf dat van ZZZ Top heb ik gemist, mooie prank. Zo wordt die tour toch nog betaalbaar als je broer in de band zit en je bovendien zelf het voorprogramma doet. Maar geweldig optreden, dat zeker.