The Calling - Camino Palmero (2001)

Lekker poppie cedeetje....makkelijk....lekker voor in de auto

verschrikkelijke kutband, nog slechter dan Nickelback!

Ongezouten kritiek van André deel ik niet, vind het oordeel van Keul beter passen. Vooral het 8st nummer klinkt lekker.

Net zo goed als hun nieuwere cd. En André: maakt Nickelback niet een beetje andere muziek dan deze band? Volgens mij is het wat dat betreft een beetje lastig om direct te vergelijken.

Ja, misschien had ik het iets genuanceerder moeten zeggen. Maar ach, die quote is uit 2004 hè

haha ja nu ben je natuurlijk al weer twee jaar ouder en vooral twee jaar wíjzer

Een heerlijk soft-rock album om lekker te beluisteren. Veel mensen vinden dit veel te simpel, maar muziek hoeft niet ingewikkeld te zijn zoals the Calling hier bewijst!

Ik vind het net als hun album Two gewoon super goed en lkkr om naar te luisteren ! en ik geniet van hun albums

Als ik geen zin heb in herrie, maar wat relaxtere muziek dan gaat altijd The Calling op (of vertical horizon). Lekkere, simpele pop/rock.

Dit is wel het minst gedraaide album in mijn platencollectie. Vanaf deze cd heb ik zo ongeveerd besloten eerst van tevoren goed te luisteren voordat ik iets koop. Ik ben me gaan irriteren aan de manier van zingen van de zanger (Alex Band oid?)

Wherever You Will Go is in mijn ogen een klassiekertje. Gouden stem, heerlijke muziek, heerlijke tekst. Unstoppable heb ik ook geluisterd en vind ik ook erg goed.

Ik ga me hierin verdiepen.

3 sterren voor The Calling - Camino Palmero. Vind het een lekkere wegluister CD van dit bandje, met goede soft rock.

Er staan ook aardig wat goede nummers op, met hoogtepunten Wherever You Will Go, Things Don't Always Turn Out That Way en Unstoppable.

Perhaps is het beste aan deze CD nog wel de stem van de zanger. Alex Band heeft nl echt een prachtige stem waar ik lang naar kan luisteren.

Het luistert wel aardig weg, maar ik vind het soms een beetje teveel pop.

De singles Wherever You Will Go en Adrienne heb ik altijd erg sterk gevonden. Moest er vandaag aan denken en ben meerdere songs van dit album gaan beluisteren. Na beluistering had ik zoiets van 'Eh... laat maar!' Dit album is, afgezien van de eerder genoemde singles doodsaai te noemen! Daarnaast: Als The Calling Ilse en Waylon wegens plagiaat voor de rechter zouden slepen, zouden ze een grote kans maken de zaak te winnen, getuige het intro van nr. 8!

Vlak album met 2 uitschieters, de 2 singels. Ben ook geen fan van de zanger.

Stigmatized is nog steeds een ondergewaardeerde parel van dit ronduit kazige CD'tje.

Wat blijft wherever you will go toch een pareltje en ook adrienne is gewoon lekkere zeurrock op een goede manier.
Jammer dat het bij dit album blijft, had zeker potentie tot meer.