Spinvis - Be-Bop-A-Lula (2023)

Het gelijknamige debuutalbum Spinvis van Spinvis (AKA Erik de Jong) maakte meer dan twintig jaar geleden de nodige indruk op mij. Niet vanwege de zang, want Erik behoort bepaald niet tot de allerbeste zangers. Van zijn mysterieuze, fragmentarische teksten snapte ik toen ook al helemaal niets. Maar het album stond vol met eigenzinnige, memorabele, minutieus thuis in elkaar geknutselde liedjes, die allemaal de tand des tijds ruimschoots hebben overleefd. Door de jaren heen bleef Erik kwaliteit leveren en steeg zijn populariteit naar grote hoogte.

Be-Bop-A-Lula is intussen zijn zesde reguliere album. De titel is uiteraard een verwijzing naar het bekende nummer van rockabillyzanger Gene Vincent, die aan de wieg stond van de geboorte van de rock ‘n’ roll. Een nummer wat plezier uitstraalt, wat ook bij Erik voorop stond bij het maken van Be-Bop-A-Lula.

Opener Tingeltangel Hersenpan is uptempo en erg aanstekelijk. Het nummer stond samen met Speel Dat Ik Leef en Icarus reeds op de EP Sunon twee jaar terug. Bij hem weet je het nooit, maar zou de titel van Wie Zag het Licht een humoristische verwijzing kunnen zijn naar Todd Rundgren’s I Saw the Light? Overigens een gelijkaardige thuisknutselaar als Erik, dus het zou me niet verbazen.

Dat Erik een geheel eigen humor heeft blijkt wel uit de credits : “Alle muziek en teksten geschreven gespeeld en opgenomen door Spinvis in het Vaticaan, Nieuwegein.”. Het album staat weer vol met prachtige, intrigerende liedjes, die bij meermaals beluisteren langzaam hun geheimen prijsgeven. De hoes, duidelijk geïnspireerd door het zelfportret “De Schreeuw” van Edvard Munch, maakte hij zelf. Ook het overige artwork is van zijn hand. Be-Bop-A-Lula kan gerekend worden tot zijn beste werk, ondanks dat ik nog steeds geen chocola van zijn teksten kan maken.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

‘Je maakt iets en later zie je wel wat het eigenlijk is. Of niet is’, aldus Spinvis bij de release van zijn zevende studioalbum. Toch zijn de verwachtingen bij Be-Bop-A-Lula minder nonchalant dan Spinvis met deze toelichting doet suggereren. Zijn vorige plaat met de immer mysterieuze titel 7.6.9.6. kwam begin oktober 2020 direct binnen op de eerste plek van de Album Top 100 en zoiets schept – of je het nu wil of niet – verwachtingen voor de volgende lp.

Lees de rest van mijn recensie op: Spinvis - Be-Bop-A-Lula - nieuweplaat.nl

Prachtig album met uitschieter "Weg Zijn Doet Geen Pijn". 5***** album.

Het zesde fantastische spinvisalbum op rij (in sommige recensies zie ik van een zevende gesproken worden, ik denk dan dat abusievelijk goochelaars & geesten meegeteld wordt). Het bijzondere vind ik dat spinvis altijd onmiddellijk en ontegenzeggelijk als spinvis klinkt (tot vreugde van de een en irritatie van de ander), maar elk album toch (in mijn beleving althans) een heel eigen karakter heeft. Om het karakter van deze zesde te duiden zal ik er de komende tijd me met veel plezier verder in onderdompelen, spinvis en mezelf kennende zal dan het nodige boven komen drijven zonder ooit de oppervlakte te bereiken. Wat een verwennerij om dat weer mede te mogen maken!

Hé, Spinvis releast zoals voorzien zijn 'Be-Bop-A-Lula'-album op Goede Vrijdag 2023. Waardoor de meeste commentaren, de goede zowel als andere, dus mooi vijgen na Pasen worden...


Alles past onder Erik de Jong's 62-jarige tingeltangelhersenpan. Dat zie je zo op de cover van zijn nieuwe plaat, de regenboog van kleuren die als een aureool van energie vanaf die hersenpan extatisch van hem afstraalt. Een met krantenknipsels geheel homemade kunstwerk overigens. Zoiets ongeveer is ook 'Be-Bop-A-Lula', waar onze man tot zijn en onze grote voldoening jumpt van het ene naar het andere. Ja, 'Tingeltangelhersenpan', de aanstekelijke song, is een doldwaas op één akkoord heet doordenderende tram met een trip aan niet meer te verwerken indrukken. Eén lange, geestige collage van crazy muzikale samples, even freakend als zeg maar de psychedelica van een Jacco Gardner of Ty Segall. Met dergelijk fraai allergaartje heeft Eric de Jong het Nieuwegeinse 'Vaticaan', zijn persoonlijke puzzelwerkstudio, weer eens verlaten. Alle woorden- en tekststukjes zijn uit zijn koker geduwd, gevouwen en geplooid tot ze met zijn vele ouwe apparatuur netjes samen met de muziek op hun plaats zijn gevallen. De perfectionistische arbeid van een poëet die met lichtvoetige taalvaardigheid vol krachtige symbolentaal al het alledaagse biezonder weet te maken. Zo presteert hij nu iets helemaal 'Be-Bop-A-Lula', een sterk nieuw werkstuk, als een oerkreet die ooit de wereld van de rock 'n roll spleet, maar iets wat in het geval van Spinvis net zo goed een nonsensikale vrijheidsslogan mag zijn. Laat je eigen pogingen tot begrip van zijn poëzie én muziek dus maar gerust verder de totaal vrije loop.

'Be-Bop-A-Lula' bevat een pak behaaglijke luisterliedjes over plezier, duisternis en alles ertussenin en bovendien dingen die zeker ook live heel goed zullen gaan werken. 'Oogstlied' en 'Lente 22' bijvoorbeeld. Spinvis' vijf portretjes in dat 'Lente '22' over vijf verschillende personages om gewoon in je voorstelling te laten leven, alle enkel met elkaar verbonden door het zonlicht van een eerste lentedag. Het fijn dreunende 'Oogstlied' is dan weer een contrasterend eerbetoon aan de graanvelden van Oekraïne vol mijnen en doden. Met indrukwekkend daarbij zeker de pakkende video van zoon de Jong. 'Portugal' is uitstekend in zijn ingetogenheid, over de ongemakkelijke situaties tijdens een ziekenbezoek. 'Wie Zag het Licht' schittert met zijn drumbeat, strijkers en kerkkoor. Het bespiegelende 'Weg Zijn Doet Geen Pijn' zweemt over een verlaten fabriek in een troosteloos landschap. Het funky dansbare 'Paradijs' kan alleen maar Spinvis' antiwereld zijn, hilarisch ten top, inclusief met finale tongzoenvideoscène. Vervolgens het met bigband nieuwe verjaardagsanthem. Spinvis' alternatieve 'Lang Zal Hij Leven', voor feestvierders vanaf nu, lekker leuk en ook ruim lang genoeg om schallend rondom taart en kaarsjes heen te polonaisen. Dit om er slechts enkele van dit stijlvolle 'Be-Bop-A-Lula' te benoemen...

Ja, Spinvis maakte zo al minstens zes van zijn albums, met tegelijk ook altijd een aantal creatieve zaken en extra-platen eromheen, hetgeen precies samentellen moeilijk maakt. Evenzo was er nu, tijdens de schepping van 'Be-Bop-A-Lula', ook nog het theaterproject 'Neveldieren' met zijn vertrouwde Saartje Van Camp. Met zoveel aangenaams voortdurend aan en in het hoofd van Spinvis gaat hij om met het veel te korte leven van Eric de Jong. Dat is bovendien opgesplitst in een leven van vóór en vooral een van na de artistieke geboorte van Spinvis in 2002.

In die 21 jaren sinds is hij ook in Vlaamse contreien verworden tot de mainstream volkszanger van de kwetsbare, melancholische teksten vol aparte humor, de man van altijd mooie melodieën en rigoureus uitgekiende arrangementen, met op die manier een intussen ellenlang repertoire vol eeuwige blijvers als 'Voor Ik Vergeet', 'Bagagedrager', 'Kom Terug', 'Stefan en Lisette', 'Trein Vuur Dageraad'. Met dit 'Be-Bop-A-Lula' wordt de setlist nog een stuk moeilijker om maken. Spinvisminnaars reiken, soms ook tot hun eigen verwondering, al van superjong tot aan helemaal het tegenovergestelde. Al die generaties zullen ook nu weer graag vallen, elk met hun eigen redenen, voor de gevoeligheid van die altijd gelijkmatige man met zijn altijd nog even temperamentloze stem, voor de nieuwe, moderne Drs. P. Van de Lage Landen, die zelf dagelijks nog dolgelukkig wordt van de eigen nieuwe creaties. Zo blijmoedig raakt zeker ook de fan, draaibeurt na draaibeurt, tijdens zijn exploratie van een prachtalbum als 'Be-Bop-A-Lula'.

Tingeltangelhersenpan
Oogstlied
Paradijs
Lente '22

Zo'n album waarbij je in één week tijd al verschillende favorieten hebt gehad.
Ja, dan weet je: dit is goed!

Tingeltangelhersenpan - favoriet!
Weg Zijn Doet Geen Pijn - (duh?) favoriet!!
Portugal - (na wat rijpen) favoriet!
Icarus - (toen het verhaal begon, toen ik nog vliegen kon, naar de magistrale zon) favoriet!
Lang Zal Hij Leven - (mijn dochter (4): "papa, mag ik 'lang zal hij leven'?" - fa-vo-riet!
Oogstlied - (hey, valt daar een kwartje?) - favoriet!
Paradijs - (een groove als 'Balthazar') - favoriet!

Een goede week oud.. Iedere dag wel weer een nieuwe favo. (Terwijl die andere onverminderd favoriet blijven.)
Komt de rest nog aan bod? Waarschijnlijk wel. Laat het rijpen: dit is Spinvis!

Be-Bop-A-Lula is wéér een geweldig album van deze held.
Vraag me niet hoe Erik het doet, maar dit is gewoon zijn zesde fantastische album OP RIJ!
De man kan simpelweg geen slechte muziek maken.
Erik is een poëet die zijn woorden steeds weer de juiste muzikale balans meegeeft. Een 4,5 is op dit moment mijn oordeel. Is er nog ruime voor een voltreffer? Het lijkt er wel op.
Kunnen we nog gaan zakken? Hell no!

Be-Bop-A-Lula is fantastisch!

Ik heb extra lang gewacht voordat ik hier probeer te schrijven wat ik van de nieuwe van Spinvis vind. Bij zijn vorige albums had ik telkens de ervaring dat ik bij de eerste luisterbeurten wat verward, en soms licht teleurgesteld was. Terwijl het album na heel veel keren luisteren ging groeien.

Dus heb ik nu vele luisterbeurten erop zitten. En ja: ook dit keer zorgde Erik weer voor dit ontwrichtend effect. Maar waar dit bij zijn vorige albums dus omsloeg in enthousiasme, is dat bij dit album voor mij slechts deels het geval.

Dat begint al bij het openingsnummer: ik begrijp de bedoeling van dit nummer en het lukt Erik prima om dit muzikaal te verbeelden. Maar het drukke, chaotische zorgt voor mij voor nèt iets te veel Tingeltangel in mijn hersenpan.

Het daaropvolgende Wie Zag het Licht is mij daarentegen weer veel te statisch en kan mij daarom ook niet echt bekoren. Hierna bekruipt mij een verontrustend gevoel van teleurstelling. Want ik wil toch zo graag alles van Spinvis goed vinden?

Maar dan kantelt voor mij het album en volgen met Portugal, Lente '22, Weg Zijn Doet Geen Pijn, Zelfde Tafel, Ander Jaar en Paradijs maar liefst 5 onvervalste Spinvis-parels!

Komt het dan toch nog goed? Nou ja, deels: de overige nummers zijn niet slecht, maar ook weer niet écht goed. Alleen Speel Dat Ik Leef is ook weer zo'n geweldige song.

Op de een of andere manier mis ik een beetje samenhang in het hele album. Eigenlijk zoals bij Goochelaars & Geesten (waarom wordt die trouwens als verzamelaar gezien?). Maar ja, niet zo gek omdat de plaat drie nieuwe versies van songs van de Sunon-EP bevat.

Op het moment van schrijven - maandagavond 22 mei - nam Erik de Jong (Spinvis) de Lennaert Nijgh prijs in ontvangst voor de beste tekstdichter van dit moment. Een terechte winnaar die meer dan twintig jaar boeit en verbaast met zijn talent om lullige dagelijkse onderwerpen om te toveren tot prachtige poëtische pop. De 1 noemt het geneuzel, de ander uniek en briljant. Ongelooflijk toch, dat het zo lang geleden is dat zijn gelijknamige debuut verscheen.

Zijn woorden weegt hij nog altijd op een gouden schaaltje. Zo ook op zijn nieuwe schijf Be-Bop-A-Lula die hij in Nieuwegein opnam in zijn thuisstudio ‘Het Vaticaan’, en onmiskenbaar klinkt als Spinvis. Een eigenwijs aandoende popstijl waar je van moet houden. Deed je dat nooit, dan is het luisteren naar deze plaat zonde van je tijd. Een albumtitel, die verwijst naar het legendarische rock ’n roll nummer van Gene Vincent uit 1956, wiens stem bovendien is te horen aan het begin van de opener Tingeltangelhersenpan.

Be-Bop-A-Lula laveert tussen vrolijk en uptempo (Lente 22, Lang Zal Hij Leven, Paradijs) en kleingehouden melancholie (Portugal, Weg zijn doet geen pijn en Speel Dat Ik Leef). Een uitstekende worp met een hoeveelheid aan pareltjes van de woordkunstenaar. Een bespiegeling van zíjn leven of in ieder geval zijn kijk op het leven.