Spinvis - Be-Bop-A-Lula (2023)

Dat is hier op dit moment ook de uitschieter.
Wat een waanzinnig lied!

Ieder album van Spinvis heeft wel zo’n prachtige ballade. (Niet Vandaag van de voorganger is inmiddels mijn favoriete Spinvis lied.)
Zijn ballades is voor mij de kracht van Spinvis.

Die hoort ook tot mijn favorieten, alleen staat Paon nog iets hoger, mede owv de achterliggende boodschap.

Wil even Weg Zijn Doet Geen Pijn onder de aandacht brengen, wat een prachtnummer. Zo mooi ingetogen!

Op hetzelfde hoge niveau als de voorganger. Helaas geen tweede Picasso, Scherven van Jou of Stuntman, maar wat niet is kan nog komen… Mooi hoe Lente “22 hier zijn plek vindt tussen de wat meer ingetogen nummers. Een feest van herkenning door de EP-nummers en genoeg fraaie ballads (al gaat mijn voorkeur uit naar de wat zwaarder aangezette nummers als Oogstlied en Lang Zal Hij Leven).

Het zesde fantastische spinvisalbum op rij (in sommige recensies zie ik van een zevende gesproken worden, ik denk dan dat abusievelijk goochelaars & geesten meegeteld wordt). Het bijzondere vind ik dat spinvis altijd onmiddellijk en ontegenzeggelijk als spinvis klinkt (tot vreugde van de een en irritatie van de ander), maar elk album toch (in mijn beleving althans) een heel eigen karakter heeft. Om het karakter van deze zesde te duiden zal ik er de komende tijd me met veel plezier verder in onderdompelen, spinvis en mezelf kennende zal dan het nodige boven komen drijven zonder ooit de oppervlakte te bereiken. Wat een verwennerij om dat weer mede te mogen maken!

Voor de liefhebbers: Spinvis ontkomt met zijn collage-schrijftechniek natuurlijk niet aan intertekstuele verwijzingen naar literair werk. Zo lijkt 'Stefan en Lisette' een verwijzing naar de novelle Stephan en Lizette uit 1933 van de jong overleden Utrechtse schrijver C.C.S. Crone.
Op dit album lijkt Spinvis in het lied 'Icarus' te verwijzen naar de dichter en voordrachtskunstenaar Johnny 'the Selfkicker' van Doorn, die ook vier minuten lang kon uitweiden over een magistrale stralende zon: klik!

Deze artiest heb ik lange tijd niet serieus genomen, maar dat is niet terecht. Hij verdient de aandacht van ons popliefhebbers. Ik zal me ook gaan verdiepen in zijn oeuvre. Wat is een aardig startpunt?

Zijn eerste.

Spinvis is ook (veel)meer een dichter dan muzikant/zanger.

Absoluut mee oneens. Maar gezien je lage cijfer lijk je weinig affiniteit met de muziek te hebben. Dat is wat anders natuurlijk.

Ik denk dat Tot ziens, Justine Keller misschien zijn meest toegankelijke plaat is. Het nummer Kom terug heeft zelfs radiovriendelijke anthem-neigingen. Maar als deze plaat je goed ligt, dan kun je haast overal in z'n oeuvre starten. De klemtoon ligt per album net anders, maar geen enkel album is kwalitatief zwak.

Ben ook voor zijn debuut als startpunt...

Spinvis is echt een sieraad dat echt gekoesterd moet worden! Misschien heeft hij wel de beste discografie in het Nederlandse muzieklandschap!

Ik vind Spinvis als dichter juist op zijn latere platen vaak zwak. Bijna in elk liedje zit het woord “ooit” en alles is magistraal. Maar hij compenseert dit ruimschoots met zijn muzikaliteit, uniciteit en creativiteit.
W.b. dit album: ik weet het nog niet. Ik vind Paradijs een steengoede (magistrale, zo u wilt) single, maar er zit ook wat kaf tussen het koren. Half overtuigd, tot nu toe.

Krijg je als je ooit ouder wordt, dan wordt alles magistraal

Hè bah, dit is zo’n observatie die al langer ongemerkt als een steentje in mijn schoen zat en die ik, nu jij hem verwoord hebt, opeens niet meer kan negeren…

Ik ga voor deze als startpunt...

Hé, Spinvis releast zoals voorzien zijn 'Be-Bop-A-Lula'-album op Goede Vrijdag 2023. Waardoor de meeste commentaren, de goede zowel als andere, dus mooi vijgen na Pasen worden...


Alles past onder Erik de Jong's 62-jarige tingeltangelhersenpan. Dat zie je zo op de cover van zijn nieuwe plaat, de regenboog van kleuren die als een aureool van energie vanaf die hersenpan extatisch van hem afstraalt. Een met krantenknipsels geheel homemade kunstwerk overigens. Zoiets ongeveer is ook 'Be-Bop-A-Lula', waar onze man tot zijn en onze grote voldoening jumpt van het ene naar het andere. Ja, 'Tingeltangelhersenpan', de aanstekelijke song, is een doldwaas op één akkoord heet doordenderende tram met een trip aan niet meer te verwerken indrukken. Eén lange, geestige collage van crazy muzikale samples, even freakend als zeg maar de psychedelica van een Jacco Gardner of Ty Segall. Met dergelijk fraai allergaartje heeft Eric de Jong het Nieuwegeinse 'Vaticaan', zijn persoonlijke puzzelwerkstudio, weer eens verlaten. Alle woorden- en tekststukjes zijn uit zijn koker geduwd, gevouwen en geplooid tot ze met zijn vele ouwe apparatuur netjes samen met de muziek op hun plaats zijn gevallen. De perfectionistische arbeid van een poëet die met lichtvoetige taalvaardigheid vol krachtige symbolentaal al het alledaagse biezonder weet te maken. Zo presteert hij nu iets helemaal 'Be-Bop-A-Lula', een sterk nieuw werkstuk, als een oerkreet die ooit de wereld van de rock 'n roll spleet, maar iets wat in het geval van Spinvis net zo goed een nonsensikale vrijheidsslogan mag zijn. Laat je eigen pogingen tot begrip van zijn poëzie én muziek dus maar gerust verder de totaal vrije loop.

'Be-Bop-A-Lula' bevat een pak behaaglijke luisterliedjes over plezier, duisternis en alles ertussenin en bovendien dingen die zeker ook live heel goed zullen gaan werken. 'Oogstlied' en 'Lente 22' bijvoorbeeld. Spinvis' vijf portretjes in dat 'Lente '22' over vijf verschillende personages om gewoon in je voorstelling te laten leven, alle enkel met elkaar verbonden door het zonlicht van een eerste lentedag. Het fijn dreunende 'Oogstlied' is dan weer een contrasterend eerbetoon aan de graanvelden van Oekraïne vol mijnen en doden. Met indrukwekkend daarbij zeker de pakkende video van zoon de Jong. 'Portugal' is uitstekend in zijn ingetogenheid, over de ongemakkelijke situaties tijdens een ziekenbezoek. 'Wie Zag het Licht' schittert met zijn drumbeat, strijkers en kerkkoor. Het bespiegelende 'Weg Zijn Doet Geen Pijn' zweemt over een verlaten fabriek in een troosteloos landschap. Het funky dansbare 'Paradijs' kan alleen maar Spinvis' antiwereld zijn, hilarisch ten top, inclusief met finale tongzoenvideoscène. Vervolgens het met bigband nieuwe verjaardagsanthem. Spinvis' alternatieve 'Lang Zal Hij Leven', voor feestvierders vanaf nu, lekker leuk en ook ruim lang genoeg om schallend rondom taart en kaarsjes heen te polonaisen. Dit om er slechts enkele van dit stijlvolle 'Be-Bop-A-Lula' te benoemen...

Ja, Spinvis maakte zo al minstens zes van zijn albums, met tegelijk ook altijd een aantal creatieve zaken en extra-platen eromheen, hetgeen precies samentellen moeilijk maakt. Evenzo was er nu, tijdens de schepping van 'Be-Bop-A-Lula', ook nog het theaterproject 'Neveldieren' met zijn vertrouwde Saartje Van Camp. Met zoveel aangenaams voortdurend aan en in het hoofd van Spinvis gaat hij om met het veel te korte leven van Eric de Jong. Dat is bovendien opgesplitst in een leven van vóór en vooral een van na de artistieke geboorte van Spinvis in 2002.

In die 21 jaren sinds is hij ook in Vlaamse contreien verworden tot de mainstream volkszanger van de kwetsbare, melancholische teksten vol aparte humor, de man van altijd mooie melodieën en rigoureus uitgekiende arrangementen, met op die manier een intussen ellenlang repertoire vol eeuwige blijvers als 'Voor Ik Vergeet', 'Bagagedrager', 'Kom Terug', 'Stefan en Lisette', 'Trein Vuur Dageraad'. Met dit 'Be-Bop-A-Lula' wordt de setlist nog een stuk moeilijker om maken. Spinvisminnaars reiken, soms ook tot hun eigen verwondering, al van superjong tot aan helemaal het tegenovergestelde. Al die generaties zullen ook nu weer graag vallen, elk met hun eigen redenen, voor de gevoeligheid van die altijd gelijkmatige man met zijn altijd nog even temperamentloze stem, voor de nieuwe, moderne Drs. P. Van de Lage Landen, die zelf dagelijks nog dolgelukkig wordt van de eigen nieuwe creaties. Zo blijmoedig raakt zeker ook de fan, draaibeurt na draaibeurt, tijdens zijn exploratie van een prachtalbum als 'Be-Bop-A-Lula'.

Tingeltangelhersenpan
Oogstlied
Paradijs
Lente '22

Erkentelijk voor je waardering, Juveniles . Deze 'Be-Bop-A-Lula' was/is voor mij top en, hoe vluchtig ook lyriek, proza of welke aandacht voor een goeie plaat altijd, je wil er toch iets over geplaatst hebben. Spinvis is temeer, vind ik, een van die Nederlandse woordenkunstenaars in de grootteorde van andere (ondergeëstimeerde) kleppers als een Joop Visser, Jan Rot of Bram Vermeulen.

Mijn waardering is niet voor niets, wanneer je het hebt over woordenkunstenaars schaar ik jou commentaren onder dezelfde paraplu. En bij je toevoegingen gaat er vaak een gedachte uit naar je landgenoot Zachary Glass, mi een icoon op deze site. Los daarvan, deze laatste Spinvis is inderdaad wederom een fantastische plaat, in alle opzichten. Ga ook maar 0,5 omhoog. Aan je rijtje kleppers wil ik wel graag de onvolprezen Maarten van Roozendaal toevoegen.

Fantastisch mooi album. Alweer. Beetje verkocht aan The White Birch hun album The Weight Of Spring momenteel. Speel het eigenlijk bijna dagelijks en ook deze avond zou dit het album worden. Tot ik deze zag en even de release vergeten was. Rust ingeruild voor fantastische teksten met de nodige diepte. Meesterlijk ook weer hoe alles mooi verweven zit. Raar hoe het altijd meteen raak is, bij een eerste luisterbeurt en het vanaf dan eigenlijk alleen nog verder beter kan worden met die platen van Spinvis.

Zo'n vijfentwintig jaar geleden heb ik een tijdje als postsorteerder gewerkt bij de PTT, met een groepje vrienden, best leuk, na het werk gingen we dan met zijn allen de kroeg in. ideale baan voor een twintiger die overdag vooral muziek wilde maken en een beetje schilderen en tekenen. Er werkten daar veel kunstenaars en muzikanten die zo overdag tijd hadden om aan hun passie te werken en dan toch een vast inkomen verdienden.

Iemand die daar ook werkte was Erik de Jong, alias Spinvis, al was hij toen nog geen Spinvis maar gewoon Erik. Ik kan mij nog goed herinnerden dat iemand hem aan mij voorstelde en erbij vertelde dat hij muziek maakte. Ik speelde zelf gitaar en volgens mij was zijn idee dat ik het dan goed met Erik zou kunnen vinden. Om de een of andere reden kon ik het met iedereen daar prima vinden behalve met Erik. Geen idee waar dat precies aan lag maar ik had niets met hem en hij niet met mij. Soms kom je mensen tegen waarbij je geen idee hebt wat je tegen ze moet zeggen en zij hebben dat bij jou, Erik de Jong was er zo een. Ik ben een redelijk introvert persoon als ik mensen nog niet goed ken, vooral in die tijd, hij waarschijnlijk ook, schatte ik zo in, dat kan soms botsen, een chemie dingetje...

In de jaren daarna begon hij behoorlijk wat bekendheid te verwerven, ineens stond hij bij Barend & van Dorp op het podium en kon je niet meer om hem heen. Alhoewel ik wel kon horen dat dit muziek was die ik op zich wel waardeerde kon ik toch nooit een heel album doorkomen, gewoonweg omdat ik hem persoonlijk niets met hem had. Dat heb ik eigenlijk zijn hele carrière zo volgehouden, tot nu.

De afgelopen dagen komen er zo veel positieve recensies van zijn nieuwe album voorbij, ook hier, dat ik dan toch maar eens overstag moest gaan. Ik vind het toch best een geweldig album, prachtige teksten, mooie begeleiding, zijn muziek is eigenlijk nog beter dan ik had verwacht. Ik kan dit album niet vergelijken met zijn vorige platen, die heb ik niet in zijn geheel gehoord maar wat Nederlandstalige muziek betreft is dit wel een uitblinker. Het album doet mij een beetje aan een Nederlandse versie van Manu Chao denken, fijn in het gehoor liggende liedjes, met schijnbaar simpel knip-en plakwerk in elkaar gezet maar toch ontzettend vakkundig gedaan waardoor het schijnbaar achteloze juist alleen maar bijdraagt aan de geheel eigen stijl die eigenlijk heel complex in elkaar zit.

Geweldig album in ieder geval dat ik nog vaak ga luisteren. Ik denk dat ik zijn eerdere werk ook maar eens een kans ga geven...

Zo'n album waarbij je in één week tijd al verschillende favorieten hebt gehad.
Ja, dan weet je: dit is goed!

Tingeltangelhersenpan - favoriet!
Weg Zijn Doet Geen Pijn - (duh?) favoriet!!
Portugal - (na wat rijpen) favoriet!
Icarus - (toen het verhaal begon, toen ik nog vliegen kon, naar de magistrale zon) favoriet!
Lang Zal Hij Leven - (mijn dochter (4): "papa, mag ik 'lang zal hij leven'?" - fa-vo-riet!
Oogstlied - (hey, valt daar een kwartje?) - favoriet!
Paradijs - (een groove als 'Balthazar') - favoriet!

Een goede week oud.. Iedere dag wel weer een nieuwe favo. (Terwijl die andere onverminderd favoriet blijven.)
Komt de rest nog aan bod? Waarschijnlijk wel. Laat het rijpen: dit is Spinvis!

Be-Bop-A-Lula is wéér een geweldig album van deze held.
Vraag me niet hoe Erik het doet, maar dit is gewoon zijn zesde fantastische album OP RIJ!
De man kan simpelweg geen slechte muziek maken.
Erik is een poëet die zijn woorden steeds weer de juiste muzikale balans meegeeft. Een 4,5 is op dit moment mijn oordeel. Is er nog ruime voor een voltreffer? Het lijkt er wel op.
Kunnen we nog gaan zakken? Hell no!

Be-Bop-A-Lula is fantastisch!

Blauwe sterretjes bij 3, 4 en 7...

Een album welke nog groeit bij iedere luisterbeurt
Blauwe sterren van mij voorlopig voor 4, 7 en 8.

Hier groeit het album iedere luisterbeurt weer. Portugal en Lente '22: een weergaloos duo. Daar zet ik de eerste twee sterren neer. De derde gaat voorlopig nog naar Oogstlied.

Over Oogstlied gesproken. Ik beluisterde zojuist nog de oude demo's van Erik. Het nummer 'Alice' (demo uit 1990) heeft wel iets weg van Oogstlied: https://www.youtube.com/watch?v=QeeCYEj4VJg

Dat moet natuurlijk 3, 4 en 8 zijn.

Ok, paradijsvogel

Ik ben niet zo van de euforie. Zeg maar een nuchter mens. En eigenlijk al helemaal niet van de Nederlandstalige muziek. Toch liep ik alweer stiekem weken af te tellen tot het verschijnen van de nieuwe Spinvis. Hetzelfde gevoel wat ik had ten tijde van 7.6.9.6. Een gevoel wat ik helaas (en onbegrijpelijk) met niemand kan delen want Spinvis is eigenlijk not done in mijn omgeving. En dus blijft het een klein geheim. Bij de eerste tonen voelt het als thuiskomen, als een warme gloed die over je heen komt. En dat weet je al meteen dat het weer goed zit.

Prachtig melancholieke melodieën, telkens volgens zijn karakteristieke stijl. Waarvan ik eigenlijk al albums lang denk dat alle mogelijke variaties nu toch echt gepasseerd zijn. En toch weet Spinvis me telkens weer te verrassen en raken met zijn heerlijk breekbare en onvaste stem.

Be-Bop-A-Lula kent alleen maar hoogtepunten. Zoals hierboven al beschreven wisselt het sterk met de favorieten. Momenteel zijn de blauwe sterretjes bij mij Paradijs, Portugal en natuurlijk Oogstlied.

‘Met iedereen die ik ken, is wel wat’

Helaas met mij ook. Maar muziek als deze doet me dit even vergeten.

Ik ga naar 5 sterren.