Sleep Token - Take Me Back to Eden (2023)

Wow. Dit is echt heel goed. Al eerder hebben bepaalde bands pop en metal gecombineerd, maar ik heb dit zelden zo overtuigend gehoord als hier bij het britse Sleep Token. Lekkere, Imagine Dragons-achtige pop en brute, zwaar slepende metal wisselen elkaar vakkundig af, soms zelfs binnen één bepaalde track. Het knappe is dat beide uitersten volledig tot hun recht komen. Vanaf het heerlijk bot hakkende The Summoning, de tweede song op het album, was ik eigenlijk direct verkocht. Ik ga dan ook zeker de eerste twee albums van de band beluisteren.

Sinds de tweede EP volg ik deze verrassende band. Laatst nog live gezien (helaas maar voor een klein half uur).

Waar rock, metal met R&B, hiphop en avant-garde tot volle wasdom komt. Take Me Back To Eden gaat nog een stap verder met experimenteren dan eerdere releases. Wat opvalt is dat het tweede deel van deze plaat rustiger van aard is. Het richt zich vooral op de hiphop, rap, R&B en pop kant van de band. De heftige gitaarerupties zijn er wel maar ze zijn veel minder frequent aanwezig. In het titelnummer is het bijvoorbeeld erg lang wachten totdat de bekende overgang van zacht naar hard wordt ingezet. Feit blijft echter dat dit een van de beter opgebouwde nummers is. Ander hoogtepunt is wat dat betreft ook Euclid. Zie voor hele recensie: Sleep Token – Take Me Back To Eden - Rockportaal.nl

Plaat blijft overigens nog steeds groeien...

Sleep Token heeft met het album Take Me Back To Eden een muzikale blauwdruk gecreëerd waar elke band die zich bevindt op de scheidslijn tussen metal en pop, simpelweg niet omheen kan. Een standaardwerk op het gebied van kruisbestuiving tussen toegankelijke pop en metalen breakdowns.

Niet te geloven dat ik hier eerder dit jaar slechts een score van 3,5* voor over had. Naar aanleiding van een video van Drumeo met Sleep Token drummer II - overigens het tweede interview ooit met één van de bandleden van dit fascinerende gezelschap - besloot ik Take Me Back To Eden nog een kans te geven vlak voordat dit zeer vruchtbare muziekjaar tot een einde komt. Dat heeft me absoluut geen windeieren gelegd.

Sundowning heb ik altijd een zeer briljante plaat gevonden. Destijds overdonderde die plaat me behoorlijk, aangezien ik zo'n rare stijlcombinatie toentertijd nog nooit had gehoord. Take Me Back To Eden doet daar echter nog een paar heel grote scheppen bovenop. De combinatie tussen mierzoete pop en R&B-passages enerzijds en spijkerharde metalcore-achtige breakdowns anderzijds wordt door Sleep Token tot in den perfectie uitgevoerd. Op dit album is The Summoning daar mijns inziens het sprekende voorbeeld van. Meer dan terecht ook dat dat nummer het meest gestreamde nummer van het album is, wat uiteraard voor het grootste deel te wijten is aan het feit dat het als single is uitgebracht.

Kennelijk heb ik op 26 juli van dit jaar - de dag dat dit album door mij van een stem is voorzien - met stront in mijn oren naar Sleep Token zitten luisteren. Of ik was, misschien is dat iets aannemelijker, simpelweg niet in de stemming voor Sleep Token op een warme zomerdag. In beide gevallen moet toch geconcludeerd worden dat mijn eerdere score volledig onterecht is. Wijsheid achteraf zeggen ze weleens...

Waar Take Me Back To Eden voor mijn gevoel in excelleert - en waarmee het ook de voorgaande albums overtreft - is de algehele structuur en temporisering van het album. Voor hen die het interessant vinden en een intellectueel concept niet schuwen: ik doel hiermee op het holistische aspect van dit album Het is niet toereikend om enkel te kijken naar de individuele composities om de volledige kracht van het album op waarde te schatten. Sleep Token is erin geslaagd de reeds beschreven muzikale combinatie van pop en metal zich dusdanig goed toe te eigenen, dat gevoelsmatig de flow van het hele album klopt. De twee voorgangers gaven me nog weleens het idee een reeks zeer sterke nummers te bevatten, maar dat daarbij de onderlinge samenhang enigszins tekortschoot. Op Take Me Back To Eden is daar helemaal niets van te merken. De nummers zijn zo ontzettend goed op elkaar afgestemd en lopen zo lekker in elkaar door en over. Het zorgt ervoor dat je als luisteraar echt in het album wordt gezogen en dat je het keer op keer opnieuw wilt beluisteren.

De samenhang en de composities van het album zijn echter niet de enige twee redenen waarom dit album een hoog draaibaarheidsgehalte heeft en waarom het steengoed is. Minimaal twee andere redenen mogen niet ongenoemd blijven: de productie en de lyrics. Productioneel is dit denk ik één van de beste - zo niet het beste - album(s) van 2023. Kraakhelder, krachtig, uitgebalanceerd en moddervet: als producer moet je heel erg veel in je mars hebben als je alle aspecten van het sonische spectrum van Sleep Token zo perfect uit de verf weet laten komen. Petje af voor de heer Carl Brown! Tekstueel gezien gaat dit album ook behoorlijk de diepte in. Om dat te illustreren deel ik graag een passage van een andere recensie van het album die ik online heb gevonden:


De kracht van het concept ligt mijns inziens in het persoonlijke en het herkenbare. De hierboven beschreven struggle is heel mens-eigen en daardoor voor elke individuele luisteraar ontzettend herkenbaar. Daarnaast is die reis ook heel persoonlijk - iedereen beleeft hem op zijn/haar eigen manier, waardoor elke luisteraar een eigen emotionele waarde aan Take Me Back To Eden hecht.

Ik ben altijd huiverig om een album het predicaat 'meesterwerk' toe te bedelen, maar Take Me Back To Eden komt toch akelig dicht in de buurt. Voordat ik hier de maximale score aan wil verbinden - die er gevoelgsmatig toch dik in zit - zal ik mezelf eerst meer moeten verdiepen in dit album. Wel durf ik de stelling te poneren dat Sleep Token met het album Take Me Back To Eden een kunststuk aflevert dat van toonaangevend belang zal worden voor de populaire metalcommunity en waar in de toekomst nog veel over gesproken zal worden.